“Ik had nooit gedacht dat ik dit hardop zou zeggen, maar ik hou meer van mijn dochter dan van mijn zoon.” Angelique (52) weet dat haar uitspraak hard klinkt. Ze schaamt zich er zelfs voor. Toch kan ze haar gevoel niet langer ontkennen. De band met haar dochter Shanice is warm, hecht en vanzelfsprekend, terwijl het contact met haar zoon Maikel steeds stroever verloopt. “Ik mis hem, maar ik merk ook dat ik steeds vaker boos en teleurgesteld ben.”
Angelique is moeder van twee volwassen kinderen: Maikel (24) en Shanice (27). Toen ze jong waren, maakte ze naar eigen zeggen nooit onderscheid tussen hen. “Ze waren allebei mijn alles. Natuurlijk waren ze verschillend, maar mijn liefde voelde altijd gelijk.” Dat veranderde langzaam toen haar kinderen volwassen werden.
“Maikel woont inmiddels samen met zijn vriendin en haar twee kinderen. Hij heeft een druk leven en dat begrijp ik echt wel. Ik verwacht ook niet dat hij iedere dag belt. Maar soms hoor ik wekenlang helemaal niets van hem.” Volgens Angelique komt het initiatief vrijwel altijd van haar. “Als ik hem niet app of bel, blijft het stil. Zelfs op mijn verjaardag moet ik degene zijn die contact opneemt. Hij vergeet het gewoon. Dat doet pijn, hoe volwassen hij ook is.”
Een compleet andere band
Met haar dochter Shanice verloopt alles juist vanzelf. “We appen eigenlijk iedere dag. Soms gaat het nergens over, een foto van haar lunch of een grappig filmpje. Maar juist dat maakt dat ik me betrokken voel.” Daarnaast komt Shanice vrijwel elke week langs voor een kop koffie. “Ze vertelt over haar werk, haar vrienden en de dingen waar ze mee bezig is. Ze vraagt ook hoe het met mij gaat. Ik voel me gezien.”
Het moeder-dochterduo heeft bovendien een jaarlijkse traditie. “Elk jaar gaan we samen een weekend weg. Even shoppen, lekker eten en bijkletsen. Daar kijk ik altijd enorm naar uit.”
“Ik baal steeds vaker van Maikel”
Waar Angelique vroeger vooral verdriet voelde over het afstandelijke contact met haar zoon, merkt ze dat er de laatste jaren iets is veranderd. “Ik begin me steeds vaker aan hem te ergeren.” Ze merkt dat ze minder begrip kan opbrengen wanneer hij opnieuw dagen of weken niets laat horen. “Dan zie ik op sociale media dat hij gezellig met vrienden op pad is of foto’s plaatst van een dagje weg. Dan denk ik: je hebt blijkbaar wel tijd om dat te delen, maar niet om even aan je moeder te vragen hoe het gaat.” Dat gevoel stapelt zich op. “Ik merk dat ik steeds minder zin heb om hem zelf weer te appen. Waarom zou het altijd van mijn kant moeten komen?”
“Hou ik meer van mijn dochter?”
Het moeilijkste vindt Angelique haar eigen conclusie. “Ik klik niet alleen beter met Shanice. Ik heb ook echt het gevoel dat ik meer van haar hou.” Ze beseft dat veel ouders zullen schrikken van die uitspraak. “Ik weet dat ouders eigenlijk horen te zeggen dat ze hun kinderen even lief vinden. Dat dacht ik zelf vroeger ook.” Toch voelt ze dat haar emoties zijn veranderd. “Als Shanice belt, word ik meteen blij. Als ik Maikel zie bellen, ben ik soms vooral benieuwd wat hij nodig heeft.” Die gedachte maakt haar verdrietig. “Ik voel me daar schuldig over. Alsof ik een slechte moeder ben.”
Moet ik het zeggen?
Angelique twijfelt al een tijd of ze haar gevoelens met Maikel moet bespreken. “Niet dat ik letterlijk wil zeggen dat ik meer van Shanice hou, want dat zou hem alleen maar kwetsen.” Toch wil ze wel duidelijk maken dat het gebrek aan contact haar pijn doet. “Misschien heeft hij helemaal niet door wat het met mij doet. Voor hem is dit misschien gewoon hoe hij is.” Ze hoopt dat een eerlijk gesprek iets kan veranderen. “Ik hoef echt niet iedere dag een berichtje. Maar af en toe uit zichzelf vragen hoe het met me gaat of mijn verjaardag onthouden… dat zou al zoveel schelen.”
Zet aan tot nadenken
Angelique heeft haar twijfels inmiddels gedeeld met een goede vriendin. “Zij zei meteen: ‘Volgens mij ben je niet minder van Maikel gaan houden, maar voel je je gewoon veel meer verbonden met Shanice omdat zij zo aanwezig is in je leven.'” Die woorden zetten haar aan het denken. “Misschien heeft ze ergens wel gelijk. Shanice zie en spreek ik bijna dagelijks. Maikel leeft zijn eigen leven en daar ben ik nauwelijks onderdeel van. Logisch dat dat iets met je gevoel doet.” Toch blijft Angelique ermee worstelen. “Ik wil helemaal geen verschil voelen tussen mijn kinderen. Maar ik merk wel dat ik veel vaker blij word van het contact met Shanice, terwijl ik bij Maikel vooral teleurstelling voel. Dat vind ik misschien nog wel het moeilijkste van alles.”
Ze weet nog niet of ze het gesprek met haar zoon zal aangaan. “Ik hoop vooral dat hij ooit uit zichzelf weer wat vaker aan me denkt. Want ondanks alles blijft hij mijn zoon. En misschien is dat uiteindelijk wel waar liefde echt om draait: dat je iemand blijft missen, ook als diegene verder van je af staat dan je zou willen.”
Afbeelding: Unsplash+
Sanderien van Mul -
Je kunt uiteraard altijd bij je zoon aangeven dat je het jammer vindt dat je hem zo weinig ziet/spreekt en dat je dat graag zou zien veranderen… maar verwacht er niet al te veel van. Het is algemeen bekend dat vrouwen voor het overgrote deel de sociale contacten onderhouden. Ik denk ook niet dat het betekent dat je minder van je zoon houdt. Wel lullig dat hij je verjaardag vergeet. Daar zou ik wel een punt van maken.