“Toen ik drie jaar geleden verhuisde, dacht ik dat ik een enorme stap vooruit maakte. Mijn oude appartement werd verkocht door de woningcorporatie, dus ik moest noodgedwongen verhuizen. Gelukkig kreeg ik een prachtig nieuw appartement terug. Het is groter, lichter, energiezuiniger en ik woon er met veel plezier. Tenminste… dat dacht ik in het begin.”
Volgens Anjet is haar nieuwe woning alles waar ze op had gehoopt. “Ik heb een fijn balkon, een moderne keuken en leuke winkels op loopafstand. Ik voelde me al snel thuis en dacht dat ik hier jarenlang met plezier zou wonen.” Toch bleek er al vrij snel iets te zijn wat haar woongenot flink begon te verstoren. “Niet het appartement zelf, maar iemand in het gebouw. Alleen heb ik geen idee wie.”
Steeds weer een briefje
Een paar weken na haar verhuizing vond Anjet voor het eerst een handgeschreven briefje. “Ik had mijn fiets een avond naast het fietsenrek gezet. Niet omdat ik daar zin in had, maar omdat alle plekken bezet waren. De volgende ochtend hing er een briefje aan mijn stuur.” Daarop stond slechts één zin: ‘Fiets graag in het rek plaatsen.’ Anjet dacht er niet veel van. “Ik haalde mijn schouders op. Misschien had iemand gewoon een slechte dag.” Maar het bleef niet bij dat ene briefje.
Commentaar op alles
In de maanden die volgden verschenen er steeds vaker anonieme boodschappen. “Als ik vrienden op bezoek had gehad, lag er de volgende ochtend een briefje in mijn brievenbus. ‘Leuk dat er bezoek was, maar wilt u op het geluid letten?'” Volgens Anjet ging het niet om luidruchtige feestjes. “Mijn vrienden en ik zitten meestal gewoon aan de eettafel te kletsen. Natuurlijk wordt er gelachen, maar we draaien geen harde muziek en om een uur of elf is iedereen meestal alweer weg.” Toch lag er bijna standaard weer een anoniem briefje.
Zelfs over een vuilniszak
Ook de kleinste dingen lijken volgens Anjet op te vallen. “Soms zet ik een vuilniszak heel even naast mijn voordeur als ik nog iets uit de keuken moet pakken voordat ik naar beneden loop.” Nog geen uur later lag er een briefje. “Geen vuilniszakken op de gang plaatsen, alstublieft.” “Ik snap best dat mensen geen rommel op de galerij willen. Dat wil ik zelf ook niet. Maar die zak stond er letterlijk maar een paar minuten.” Ze vraagt zich af wie daar überhaupt op let.
Ik voel me bekeken
Wat Anjet misschien nog wel het vervelendst vindt, is het gevoel dat iemand haar voortdurend in de gaten houdt. “Het lijkt wel alsof iemand achter het gordijn zit te wachten tot ik iets doe.” Ze hoeft maar een klein foutje te maken of er verschijnt weer een briefje. “Dat maakt me onzeker. Soms denk ik al na voordat ik de deur uitga: zou iemand hier weer iets van vinden?” Dat gevoel had ze in haar vorige woning nooit.
Zelfs mijn lamp is een probleem
Vorige week kreeg Anjet opnieuw een verrassende boodschap. “Ik kwam thuis van mijn werk en vond een briefje tussen de post.” Dit keer ging het niet over haar fiets of bezoek. “Zou u ’s nachts uw keukenlamp uit willen doen? Dat licht is storend.” Anjet wist niet wat ze las. “Ik laat mijn keukenlamp ’s nachts altijd branden.” Daar heeft ze een persoonlijke reden voor. “Ik ben al mijn hele leven bang in het donker. Een lampje in de keuken geeft mij een veilig gevoel als ik ’s nachts wakker word.” Dat iemand zich daar ook al mee bemoeit, vindt ze moeilijk te begrijpen. “Mijn vitrage is gewoon dicht. Ik snap eigenlijk niet eens hoe iemand daar last van kan hebben.”
Waarom niet gewoon aanbellen?
Wat haar misschien nog wel het meeste dwarszit, is dat alles anoniem gebeurt. “Als iemand ergens last van heeft, bel dan gewoon aan.” Volgens Anjet is ze helemaal niet onredelijk. “Misschien wist ik niet dat iets hinderlijk was. Dan kun je dat toch normaal bespreken?” Nu voelt het vooral passief-agressief. “Er wordt nooit een naam onder gezet. Geen huisnummer, geen handtekening. Alleen een kort bevel of verzoek.”
De sfeer verandert
Door alle briefjes kijkt Anjet inmiddels anders naar haar buren. “Als ik iemand tegenkom in de lift, vraag ik me automatisch af: zou jij degene zijn?” Dat vindt ze eigenlijk heel jammer. “Ik wil juist prettig contact hebben met de mensen om me heen. Maar door dit gedoe ga ik iedereen wantrouwen.” Ze merkt zelfs dat ze minder spontaan is geworden. “Ik nodig minder vaak mensen uit, omdat ik bang ben dat er weer een briefje volgt.”
Een camera bij de voordeur
De frustratie is inmiddels zo groot dat Anjet nadenkt over een volgende stap. “Ik overweeg serieus om een kleine camera bij mijn voordeur te hangen.” Niet om mensen te bespioneren, benadrukt ze. “Ik wil alleen weten wie die briefjes steeds neerlegt.” Volgens haar zou dat al veel duidelijkheid geven. “Misschien is het één buur die overal problemen in ziet. Misschien zijn het meerdere bewoners. Ik heb werkelijk geen idee.”
Leven en laten leven
Anjet begrijpt best dat samenwonen in een appartementencomplex betekent dat je rekening met elkaar moet houden. “Natuurlijk probeer ik niemand tot last te zijn.” Maar volgens haar hoort er ook een beetje verdraagzaamheid bij. “We wonen niet vrijstaand op het platteland. In een appartementencomplex hoor je weleens iemand lopen, komt er bezoek of staat er heel even een vuilniszak buiten de deur.” Ze vindt dat je elkaar daarin ook wat ruimte moet gunnen.
Wat zouden jullie doen?
Voorlopig bewaart Anjet alle briefjes in een la. “Misschien klinkt dat overdreven, maar ik wil graag een overzicht houden van hoe vaak dit gebeurt.” Toch hoopt ze vooral dat het een keer stopt. “Ik wil gewoon prettig wonen zonder het gevoel te hebben dat iemand voortdurend over mijn schouder meekijkt.” Nu vraagt ze zich af wat verstandig is. Is een camera bij de voordeur een logische stap om te achterhalen wie de anonieme briefjes achterlaat? Of kan ze de situatie beter laten rusten en proberen zich er minder van aan te trekken? Want één ding weet ze zeker: op deze manier blijft wonen in haar fijne appartement toch een stuk minder ontspannen dan ze ooit had gehoopt.
Afbeelding: Vitaly Gariev via Unsplash
