Romee (32) werkt als zzp’er in de online marketing en is al haar hele leven gek op paarden. “Ik rijd al sinds ik een klein meisje ben. Een eigen paard was altijd mijn allergrootste droom. Maar mijn ouders zagen dat vroeger totaal niet zitten. Het bleef dus bij dromen… tot een paar jaar geleden.” Voor haar dertigste verjaardag kreeg ze van haar verloofde Ken een cadeau dat alles veranderde. “Hij wist hoe graag ik dit wilde en verraste me met Misty, een prachtige KWPN-merrie van acht jaar oud. Ik kon het echt niet geloven. Het voelde alsof alles op z’n plek viel.”
Magische periode
De eerste periode met Misty omschrijft Romee als magisch. “We hadden meteen een klik. Ik reed bijna elke dag en begon zelfs met dressuurwedstrijden. Dat ging verrassend goed. Ik reed winstpunt na winstpunt en had echt het gevoel dat we samen ergens naartoe werkten.” Niet alleen het rijden, maar ook de band met Misty gaf haar veel. “Het is niet zomaar een dier. Ze voelt precies hoe het met me gaat. Na een lange werkdag was naar stal gaan echt mijn ontspanning.”
Blessure gooit roet in het eten
Na een tijdje veranderde alles. “Misty kreeg last van een peesblessure. In eerste instantie dacht ik: even rust en dan komt het goed. En dat leek ook zo te zijn. Maar de blessure bleef terugkomen.” Wedstrijden rijden werd steeds moeilijker. “Ik kon haar niet meer opbouwen zoals nodig was. Op een gegeven moment moest ik accepteren dat het gewoon niet meer ging. Dat was echt een klap.” Toch probeerde Romee er het beste van te maken. “Ik ging anders met haar bezig zijn. Rustige bosritten, een beetje rijden in de bak zonder druk, grondwerk… Dat vond ik ook leuk. Maar zelfs dat werd op den duur te belastend.” Uiteindelijk moest ze een moeilijke beslissing nemen. “Ik ben gestopt met rijden op Misty. Haar gezondheid gaat voor alles.”
Niet wegdoen
Voor Romee stond één ding meteen vast: Misty zou blijven. “Voor mij is dat geen discussie. Je neemt een dier, dus je zorgt ervoor. Ook als het tegenzit. Ze heeft me zoveel gegeven.” Misty staat nu vooral lekker in de wei en op stal. “Ze heeft een fijn leven. Af en toe doe ik wat grondwerk met haar en verder geniet ze gewoon van haar rust. Dat gun ik haar ook.” Maar het gemis van het rijden bleef knagen. “Ik miste het zó erg. Het trainen, doelen hebben, wedstrijden rijden… dat is echt mijn passie.”
Een nieuw paard
Uiteindelijk besloot Romee opnieuw de stap te zetten. “Ik heb een nieuw paard gekocht: Gill, een knappe ruin van 11 jaar oud. Met hem ben ik weer aan het opbouwen en trainen voor wedstrijden. Dat voelt echt weer als ‘ik’.” Toch heeft die keuze ook een keerzijde. “Ik ben nu natuurlijk veel meer tijd kwijt aan de paarden. En niet alleen tijd… ook geld.”
Financiële druk
De kosten lopen namelijk flink op. “Misty staat er nog steeds en haar verzorging en stalling lopen gewoon door. En met Gill erbij zijn de kosten eigenlijk verdubbeld.” Dat zorgt voor spanningen thuis. “Ken vindt het echt een probleem. Hij was altijd al wel bewust van de kosten, maar nu zegt hij: dit gaat te ver.” Volgens Ken heeft het invloed op hun leven samen. “Hij zegt dat vakanties of weekendjes weg er gewoon niet meer in zitten. Alles gaat naar de paarden.”
Ultimatum
De situatie is inmiddels geëscaleerd. “Ken is heel duidelijk: ik moet Misty verkopen. Hij zegt: wat heb je aan een paard waar je niet op kunt rijden?” Voor Romee voelt dat als een onmogelijke keuze. “Ik snap zijn punt ergens wel, maar voor mij werkt het niet zo. Misty is geen ‘ding’ dat je wegdoet als het niet meer uitkomt.” Ze merkt dat de emoties hoog oplopen. “We hebben er steeds vaker ruzie over. Hij wordt boos en ik voel me onbegrepen. Het doet echt pijn.”
Verdeelde reacties
Ook in haar omgeving krijgt Romee tegenstrijdige adviezen. “Op stal zegt iedereen: natuurlijk hou je Misty. Dat is je verantwoordelijkheid en je band.” Maar haar vrienden en familie zien het anders. “Die zeggen: je laat je relatie toch niet stuklopen om een paard? Dat zet me wel aan het denken.”
Onmogelijke keuze?
Romee voelt zich verscheurd. “Het idee dat ik Misty weg moet doen, breekt mijn hart. Maar ik wil Ken ook niet kwijt.” Ze twijfelt steeds vaker. “Moet ik kiezen? En zo ja, wat zegt dat dan over mij?” Voor nu is er nog geen oplossing. “Ik hoop dat we eruit komen, maar eerlijk gezegd weet ik het niet meer. Het voelt alsof wat ik ook kies, ik iets heel belangrijks verlies.”
Afbeelding: Freepik
Joris -
Tja, Ken, keuzes hebben consequenties. Als jij nou gewoon even wat meer gaat verdienen, is het probleem van de weekendjes weg en vakanties ook opgelost.