Acht jaar geleden zat Elleke met een bolle buik op een yogamat, ongemakkelijk in een ruimte vol onbekende vrouwen. Ze was 28 en zwanger van haar eerste kind. Ze hoopte op wat ontspanning, misschien zelfs op herkenning. Wat ze niet had verwacht, was dat die eerste les het begin zou zijn van een jarenlange vriendschap. “Kim, Janna en Denise zaten naast me en begonnen na afloop meteen te kletsen. We hadden een klik,” vertelt Elleke. “Binnen een week hadden we een groepsapp: ‘de Buikenclub’. We deelden alles. Van echo’s en kwaaltjes tot paniekmomenten over slapeloze nachten. We waren er voor elkaar.”
Van buggy’s naar stranddagen
Na de bevallingen volgden drukke maar bijzondere jaren. De groepsapp bleef bestaan en hun vriendschap groeide. In het begin wandelden ze samen door het park, baby’s in de kinderwagens. Later werden het speelafspraken, stranddagen en verjaardagsfeestjes. En als de kinderen naar school gingen, troffen de moeders elkaar voor lunch, een kop koffie of gewoon even klagen over het leven. “Die app was ons lijntje. Soms sprak je elkaar weken niet live, maar er was altijd wel iemand die iets grappigs stuurde of een plan voor een uitje opperde,” zegt Elleke. “Het voelde als een vaste waarde in mijn leven.” Tot een paar maanden geleden.
De stilte begint
“Het viel me op dat het stil werd in de app. Eerst dacht ik: iedereen is druk. Werk, kinderen, vakanties… logisch toch? Maar het bleef stil. Geen afspraken meer. Geen grapjes. Geen foto’s van de kinderen. Alleen af en toe een emoji als iemand een verjaardag meldde.” In het begin zocht Elleke er niets achter. Ze postte zelf af en toe iets om het contact warm te houden: een foto van haar dochter op het schoolplein, een vraag of iemand zin had om te lunchen. De reacties bleven lauw of kwamen helemaal niet. “Ik begon me af te vragen of ik iets verkeerd had gedaan. Was ik te veel geweest? Te aanwezig? Of juist te afwezig? Maar ik kon niets concreets bedenken.”
Het pijnlijke moment
En toen gebeurde het. Op een zonnige zaterdag nam Elleke haar dochter mee naar een groot pretpark. “We liepen richting het sprookjesbos toen ik ineens drie bekende ruggen zag: Kim, Janna en Denise. Ze stonden samen met hun kinderen in de rij voor een attractie. Mijn hart sloeg op hol. Ik wist meteen: dit is geen toeval. Ze zijn hier samen, met de kinderen. En ik wist van niks.” In een reflex keer Elleke zich om en liep weg. “Ik voelde me belachelijk, maar ik wilde niet dat ze me zagen. Ik kon het gewoon niet aan om te doen alsof alles oké was.” De rest van de dag vermeed ze bewust de paden waar ze de drie vrouwen kon tegenkomen. “Mijn dochter had een geweldige dag, maar ik voelde me misselijk. Letterlijk. Ik probeerde te genieten voor haar, maar in mijn hoofd draaide alles om dat beeld van hen samen. Zonder mij.”
Twijfels en vragen
Toch heeft Elleke het hen niet gevraagd. “Ik twijfel al weken of ik iets moet zeggen, maar ik weet gewoon niet hoe. Wat als ik het me verbeeld? Wat als er helemaal niks is en ik alleen maar raar overkom?” Ze denkt terug aan de laatste keer dat ze met z’n allen samen waren, een paar maanden geleden bij Denise thuis. “Mijn dochter voelde zich niet lekker die dag. Ze was huilerig, wilde niet spelen, bleef bij mij op schoot. Ik had haar misschien beter thuis kunnen laten. Ik merkte dat de sfeer een beetje ongemakkelijk werd. De andere kinderen wilden spelen, maar zij trok zich terug. Zou dat het zijn geweest?”
Op zoek naar aanwijzingen
Het blijft haar bezighouden. Ze bespreekt het met haar man. “Hij zei: ‘Vraag het ze gewoon, dan weet je het zeker.’ Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Je stelt je zo kwetsbaar op. En stel dat ze echt bewust zonder mij afspreken, dan wil ik het misschien liever niet horen.” Ze scrolt terug in de appgeschiedenis, op zoek naar aanwijzingen. Was er iets wat ze over het hoofd heeft gezien? Een opmerking die verkeerd viel? Een uitnodiging die ze per ongeluk genegeerd heeft? Maar alles lijkt normaal tot het ineens ophield. Geen knal, geen conflict. Gewoon stilte.
Niets meer
Wat haar het meest steekt, is die onduidelijkheid. “Als er iets is, zeg het dan. Geef me de kans om het uit te leggen of recht te zetten. Nu moet ik maar gissen en dat vreet aan me.” Ook het gemis van de kinderen speelt mee. “Onze kinderen zijn samen opgegroeid. Ze waren dol op elkaar. We vierden verjaardagen, uitjes, gingen samen naar de speeltuin. En nu… niets meer. Niet eens een appje met ‘hoe gaat het met haar?’ Dat doet zeer.”
Afwachten en hopen
Toch probeert Elleke het niet te groot te maken. Ze blijft zichzelf voorhouden dat het toeval kan zijn. Dat ze misschien echt dachten dat ze niet kon, of dat het een spontaan uitje was. Maar het gevoel blijft knagen. Voor nu houdt ze zich stil. Ze post niets meer in de app, maar verlaat hem ook niet. “Zolang ik er nog in zit, is het nog niet helemaal voorbij. Dan is er altijd nog een kleine kans dat iemand iets stuurt. Al is het maar een foto of een domme grap.” Vriendschappen veranderen, dat weet Elleke ook wel. Maar wat ze moeilijk vindt, is dat het allemaal zo geruisloos lijkt te verdwijnen. “Als je uit elkaar groeit, oké. Maar geef dan tenminste even een seintje. Zeg: ‘Het voelt niet meer zoals vroeger.’ Dat is pijnlijk, maar eerlijk. Nu voelt het alsof ik stilletjes aan de kant ben geschoven. Zonder uitleg. En daar heb ik het moeilijk mee.”
Afbeelding: Freepik
Joris -
“Als er iets is, zeg het dan. Geef me de kans om het uit te leggen of recht te zetten”. Of omgekeerd: als je iets wilt weten, vraag het dan, zodat ze kunnen zeggen wat er is…