Zo simpel is het nou!

glas_in_lood_giselle.jpg
Soms kunnen de dingen vanzelf goed gaan in het leven, zodat je je wel eens afvraagt, waarom je niet altijd alles op zijn beloop kunt laten. Just go with the flow, zeggen ze zo mooi in het Engels. En dat klinkt net even anders als “je laten drijven op de stroom”, maar dat komt denk ik doordat ik bevooroordeeld ben. Toen wij voor ons werk nog vaak in Amsterdam waren, lieten we ons regelmatig heerlijk wegdrijven bij Koan Float, waar je in een met warm, zout water gevulde cabine niets anders kunt doen dan blijven dobberen om in opperste staat van ontspanning te komen.

      Deze zomer heb ik een week lang zo vaak ik wilde mogen floaten in de Caribische Zee rondom Aruba, die vanwege een hoog zoutgehalte ervoor zorgt, dat je gemakkelijk drijft en die je vanwege de aangename temperatuur bijna niet de kans geeft af te koelen. Bedenk je daarbij, dat je tevens onder een tropisch warme zon zwemt. En dat je na je zeebad heerlijk beschut door een ritselend palmendakje in een zwoel windje kunt opdrogen en wegdoezelen – nou, dan besef je hoe helend dat werkt.

      De avond voor vertrek was ik tot twee uur ’s nachts bezig achter de computer. Het was me gelukt alle werkzaamheden af te ronden. Alleen een titel voor mijn nieuwe roman was nog niet bedacht. En dat terwijl het toch bij de uitgever al aardig “boek” lag te worden.

      Spannend vond ik dat wel. Maar het grote loslaten was begonnen. Alle vakantiedagen brachten we bijna alleen slapende door. In bed of op onze strandstretcher. Of drijvend op dat zacht deinende wateroppervlak, de zee van mijn jeugd. Slechts één dag huurden we een auto om een paar tantes te bezoeken, een zus en een schoonzus van mijn vader. En daarna de begraafplaats, waar mijn Arubaanse grootouders, oom Boy Ecury – de verzetsheld – en inmiddels nog een paar andere dierbare familieleden begraven liggen. De vader van mijn Nederlandse moeder heeft sinds 1952 op hetzelfde kerkhof eveneens een marmeren graf. Niemand van zijn gezin is nog in leven. Ik wilde kijken hoe het erbij lag en zo nodig de handen uit de mouwen steken om het op te knappen.

      Kerkhoven maken weemoedige gedachten in me wakker. Bij mijn grootvader Athmer moest ik denken aan het feit, dat de cirkel zo mooi rond werd, toen zijn enige nog in leven zijnde dochter in 2008 overleed op zijn geboortedag, 26 april. Voor mij een wonderlijke bevestiging dat niets voor niets is en dat ze nu allemaal weer samen zijn.

      We reden weg. En verkeerd. Hoewel ik ruim tevoren gezegd had, dat ik niet meer hoefde te kijken naar het huis waar ik als kind gewoond heb, hoorde ik mezelf zeggen: ‘Rijd toch maar naar de Cas di Paloma.’ Zo stond ik 5 minuten later voor het smeedijzeren hek dat mijn eerste wereld had begrensd. Waar ik als peuter hoog op mijn tenen moest staan om te proberen de bronzen bel aan te raken, die in dat hek geïntegreerd zat. Tussen de rijk bloeiende flamboyants schemerde de naam van het huis: Contentment. Mijn opkomende herinneringen werden beblaft door vijf honden. De deur zwaaide open en de vrouw des huizes kwam op me af op een manier die ik niet gauw zal vergeten:

      ‘Kan ik iets voor u doen? Zoekt u iemand?’ En toen ze dichterbij me was: ‘Ach, nee, nu zie ik het. Je hebt hier gewoond. Jouw vader liet dit huis bouwen, jij bent een Ecury, je lijkt op één van je nichten met wie ik bevriend ben!’. We schudden handen. ‘Welkom thuis. Mijn huis is jouw huis. Nee, ik moet het anders zeggen: jouw huis is nu ons huis.’ Het was alsof ik werkelijk thuiskwam. Ze nodigde me uit binnen te komen en foto’s te nemen. De eerste kamer die ze toonde, was de ouderlijke slaapkamer. Dat was hij ook toen wij dit huis nog bewoonden tussen 1950 en 1960. Mijn oog viel meteen op de prachtige, ronde glas-in-loodramen. Die moest ik vastleggen. Ik weet, dat mijn ouders die door een Hollandse glazenier lieten maken naar aanleiding van hun verloving op de plantage San José. Mijn dan nog zo jonge moeder probeert witte duiven te laten landen op haar handen. De glazenier heeft twee ervan voor haar gevangen tussen kleurrijk glas. Anno 2009 kijk ik ernaar en heb ik er diep vanbinnen volledig vrede mee, dat de dingen zijn gelopen, zoals ze liepen, vooral vandaag, in het huis van de bijzondere mensen die dit mooie huis nu bewonen.

Daags daarna reizen we terug. Nederland. Wakker worden in eigen bed. Zo’n eerste dag. Plichten die roepen. De computer staat als vanouds te brommen. Er rolt een e-mail binnen van mijn uitgever. Hij heeft een titel bedacht, een mooie metafoor voor de inhoud van het verhaal. Glas en lood.

      ‘Prachtig,’ antwoord ik hem. ‘Maar zullen we er dan niet gewoon Glas in lood van maken?’ We worden het helemaal eens met elkaar. Ik krijg de kans nog een paar kleine aanpassingen te doen, zodat alles klopt. Het moet zo zijn.

      De eerste werkweek is bijna voorbij als ik moet denken aan onze foto’s. Daar heb ik ze in beeld. De diavoorstelling kan beginnen. Opeens knalt helverlicht het glas-in-loodraam met de duifjes bij me binnen. Gauw stuur ik een e-mail naar mijn uitgever: ‘Kijk, ik heb vast een foto voor het boekomslag voor je. Is dit wat?’

      Uiteindelijk heeft de huidige eigenaar van huize Contentment op Aruba een kwalitatief prachtige foto genomen van het bewuste raam. Inmiddels prijkt het op mijn nieuwe boek. Tot ieders tevredenheid. Glas in lood. Zo simpel is het nou. Just go with the flow.

Giselle Ecury

De nieuwe roman van Giselle , Glas in Lood, (ISBN-nummer 978-90-6265-645-5) wordt in de maand oktober uitgebracht
door Uitgeverij Indeknipscheer uit Haarlem. Ook de roman Erfdeel en  de
dichtbundel Terug die tijd worden nu beheerd door deze uitgever. Het
ISBN-nummer van beide boeken is hetzelfde gebleven, maar de prijs is
verlaagd.

Erfdeel: ISBN 90-5429-224-5 € 17,90 Bestellen
Terug die tijd: ISBN 90-5429-210-5 € 14,50 Bestellen

Ook blijven deze boeken via het Centraal Boekhuis leverbaar door alle
boekhandels en Internet Boekleveranciers in Nederland en België. In het
Caribisch Gebied zijn de boeken eveneens verkrijgbaar.


Reageer ook