Zet je tranen om in parels

 

diemer.jpg
Inleiding

Of je nu voor, tijdens of na de Tweede Wereldoorlog bent geboren, de term Verzetskind is van toepassing op al diegenen, wier ouders in die oorlog in het Nederlandse Verzet hebben gezeten. Je hebt dan ook het recht om lid te zijn van de Vereniging Kinderen van Verzetsdeelnemers 1940 – 1945. Kortweg KvV. De kinderen van leden kunnen overigens buitengewoon lid worden.

Dat deze vereniging bestaat (sinds 1989), weten bijna 19 jaar na de oprichting nog steeds veel te weinig mensen in en buiten Nederland. Momenteel zijn er zo'n 300 leden. En er vallen al leden weg door overlijden, net als bij andere aan de oorlog gerelateerde verenigingen.  Het unieke bij onze vereniging is, dat de leden in vele leeftijdscategorieën  voorkomen.  Immers, Verzetsstrijders waren er van jong tot oud.

En verder gaven zij een weerspiegeling van de Nederlandse samenleving van die tijd: arm en rijk, van arbeider tot professor, communisten, godsdienstig of juist niet, protestanten, katholieken, joodse mensen enz. Ja, er zaten ook joden in het Verzet!


Minka waarom ben jij lid geworden van Vereniging kinderen van Verzetdeelnemers?

"Zelf ben ik in 1943 als verzetsbaby geboren, onder een valse naam, in een kraamkliniek waarvan de gynaecologe/directeur "goed" was. Kort na de bevalling moest er nog een nieuw persoonsbewijs voor mijn moeder geproduceerd worden, de lakens kregen er inktvlekken van! Omdat mijn moeder al gezocht werd door de Duitsers, moest zij direct daarna met mij onderduiken, ik kon hierdoor ook niet bij de Burgerlijke Stand worden aangegeven. Wel ben ik in een katholieke kerk onder alweer een andere naam gedoopt. Wij hebben heel wat onderduikadressen gehad. Hoe ik dit weet? Mijn moeder heeft het een en ander verteld en jaren geleden is haar verzetsgeschiedenis op mijn verzoek uitgezocht door de Stichting 1940 – 1945.

Na een opname van tweeënhalf jaar in Centrum '45 had ik de behoefte ergens "bij te horen" en de keuze was duidelijk."

Waarom werd deze vereniging opgericht?

"Er komt een moment, waarop een mens niet alleen maar een deel van zijn ouders wil zijn, maar een eigen identiteit dragen. Er werd altijd tegen ‘ons' gezegd, dat wij trots konden zijn op onze ouders, en dat moest genoeg zijn. Lange tijd werd officieel ontkend, ook bij de hulpverlening, dat er ook bij de kinderen wel eens problemen zouden kunnen zijn, juist voortvloeiend uit dat Verzetsverleden van die moedige ouders.  "Eenmaal kindje, zul jij trots zijn op hetgeen je vader deed, eenmaal kindje, zul jij sterk zijn door hetgeen je moeder leed …," zo luiden de eerste regels van een versje, dat in de oorlog rondging. Nu, trots zijn we nog steeds, dat is buiten kijf, maar het opgroeien met vaak lichamelijk en/of  geestelijk beschadigde ouders is niet altijd makkelijk geweest. Als beide ouders nog aanwezig waren bovendien."

Wat is het  nut van een vereniging als deze?

"Herkenning in de eerste plaats. Sinds ik lid ben zijn er na mij heel wat nieuwe leden bijgekomen, en dikwijls wordt er dan gezegd: "Het is als thuiskomen." Ondanks alle verschillen deel je zoveel. Lotgenootschap.

Er zijn bijeenkomsten, praatgroepen, men probeert elkaar zo nodig te helpen, er is een nieuwsbrief …  Kijk eens op onze website: http://www.verzetskinderen.nl/

Nog elke dag worden er kinderen beschadigd door oorlogen en ander geweld. Dat is onverdraaglijk, wij als lotgenoten proberen het kleine beetje te doen, wat wij kunnen om dit tegen te gaan."

Op welke wijze kunnen wij meer over deze vereniging te weten komen?

"Allereerst door een kijkje te nemen op onze website, www.verzetskinderen.nl . Diverse instanties hebben links naar onze site, en omgedraaid.

Onze Vereniging liet in 2004 een boekje verschijnen, met de levensverhalen van 33 van onze leden, willekeurig gekozen. Die verhalen liegen er niet om. De bundel heet "Eenmaal kindje, zul jij trots zijn" en is overigens bijna uitverkocht, al zijn er nog  exemplaren verkrijgbaar via ons secretariaat, e-mail [email protected]. Ons lid Ab Goubitz schreef een indringend boekje over zijn leven, "Morgendauw" geheten, ook dat is te bestellen via het secretariaat. Een ander lid, Machleen Batelaan, publiceerde onlangs het oorlogsdagboek van haar moeder, waarin men leest hoe het er in een groot gezin toeging, toen daar een jong echtpaar en twee oudere (joodse) mensen kwamen onderduiken, waarbij dan nog eens twee joodse baby's worden geboren! En dit verhaal liep nu eens wel goed af. Het heet "Verborgen Dagboek 1941 – 1945." Fia Polak, een ander lid, werd als meisje van 14 weggevoerd en kwam terug en schreef een boek over haar gevoel en ervaringen. Ook deze twee boeken zijn via de vereniging te verkrijgen."

Onlangs heb ik jouw gedichtenbundel "wij dragen de tranen" gelezen dat mij zeer ontroerde.

"Op de website van verzetskinderen kom je ook mijn gedicht tegen: Wij dragen de tranen. Daartoe gekozen door het bestuur, omdat men meende, dat het de situatie van de kinderen van … goed weergaf. De eerste regels luiden:"


                                           Wij dragen de tranen

                                           die nooit zijn vergoten

                                           door de sterke ouders

                                           die de onze waren.

Herkent u hierin iets? Hoort u soms bij deze vereniging thuis? U bent welkom.

"27 september 2008 heb ik de persoonlijke eer eigen werk te mogen voordragen bij de altijd prachtige jaarlijkse Herdenking in het Oranjehotel (zo werd in de oorlog de Strafgevangenis in Scheveningen genoemd.) Ik zie dat ook als een gebaar van acceptatie van de Stichting Oranjehotel naar mijn ‘generatie' toe."

Wat was voor jouw een mooi moment van erkenning?

"De eerste maal dat ik in het Oranjehotel mocht voordragen en dat ik dit in september weer mag doen. En dan natuurlijk wat er vorig jaar gebeurde.

Op 15 augustus 2007 droeg Willem Nijholt bij de Herdenking bij het Indisch Monument een gedicht voor uit mijn gedichtenbundel Wij dragen de tranen. Het heet Lampersari kind." 

Minka's dichtbundel "Wij dragen de tranen" is nog verkrijgbaar, via [email protected] Een tweede dichtbundel komt najaar 2008 uit (red.)

Minka wat zou je mensen met verdriet willen meegeven?

"Laat het verdriet toe, het moet eruit komen, anders gaat het woekeren. Als je kunt: huil! Heb je hulp nodig: vraag erom. Er is in mijn ogen trouwens MOED voor nodig om hulp te vragen. En als mensen om je heen, c.q. de buitenwereld, niet begrijpen waarom je verdriet hebt en waarom het nog niet over is, in deze tijd waarin ook dat snel moet, zeg dan: "Ik ben blij voor je, dat je het niet begrijpt."

En wij, Kinderen van Verzetsouders,  blijven het zeggen: dit mag nooit meer gebeuren en nooit worden vergeten. Want we dragen niet alleen tranen, maar ook Verzetsgenen. Uit respect voor onze ouders zal ik Verzet altijd met een hoofdletter blijven schrijven.  Soms schrijf ik voorin een bundel, als ik signeer: zet je tranen om in parels. Doe er wat mee, bedoel ik dan. Dat helpt. En dit weet ik uit eigen ervaring."

herdenking_.jpg
 
Minka Kaszo
Herdenking bij  Indisch monument in Den Haag


Reageer ook