Damespraatjes Damespraatjes

Waargebeurd: Marjolein verlangt naar een vierde kindje maar haar man niet

Bij Marjolein (34)  is het een gezellige boel. Ze woont in een mooie boerderij in het oosten van het land. Samen met haar man Wilco en drie dochters. “En drie katten, twee honden en de kippen,” lacht Marjolein. Wie denkt dat ze klaar is met kinderen, heeft het mis. Ze verlangt naar een vierde. Haar man denkt daarover heel anders.

Marjolein heeft altijd gedroomd van een groot gezin. “Ik ben gek op kinderen en geboren voor het moederschap. Mijn ideale plaatje: een lange tafel vol kinderen en later aanhang, gezellig eten en kletsen en drinken. Ja, inderdaad, zo’n Italiaans tafereel. En ik kook voor het hele gezelschap en iedereen kan aanschuiven.” Ze is al aardig op weg met drie dochters Marie (9), Esther (7) en Willemijn (4). Zielsgelukkig is ze met haar meiden. “Maar ik verlang weer naar een baby. Ik vind baby’s geweldig. Ik heb mijn kinderen borstvoeding gegeven en ik vind dat zoiets prachtigs. Zo bijzonder dat je zo’n klein mensje in leven kunt houden met moedermelk. Vaak viel ik in slaap als ik mijn dochters voedde. Heerlijk vond ik het.” Met 34 jaar op de klok kan ze makkelijk nog een keer zwanger raken. Ze knikt. Wil niets liever. “Maar Wilco is er klaar mee. Hij snapt mijn biologische drang om nog een keer zwanger te worden en te bevallen niet. Hij vindt het mooi zo maar ik dus niet.”

Je wil zeker een jongen

Vriendinnen denken dat Marjolein verlangt naar een jongetje. Maar dat ontkent ze. “Daar gaat het me helemaal niet om. Het maakt me niet uit of ik weer een meisje krijg of een jongen. Ik wil gewoon graag nog een baby.” Ze ziet ook niet in waarom Wilco niet meer wil. “Hij heeft een heel goede baan, dus financieel hebben we het prima. Ik ben freelance tekstschrijver en werk vanuit huis. Daardoor kan ik zorg dragen voor de meisjes. Daarnaast houd ik het huishouden draaiende en heb daar helemaal geen hekel aan. Eigenlijk heeft Wilco er dus helemaal geen last van.” Als tegenargument zegt hij dat hij de gebroken nachten zat is. Wat Marjolein onzin vindt, want zij gaat er altijd uit als er een kind huilt. “Bovendien geef ik borstvoeding dus als de baby ’s nachts kwam, ging ik er sowieso al heen.”

Onverbiddelijk

Ze zeurt zijn oren van zijn hoofd, maar Wilco is onverbiddelijk. “’Als je de vierde hebt, weet ik zeker dat je ook een vijfde wil hebben’ zei hij laatst. Is niet zo. Vier is genoeg. Is ook een mooi even aantal.” Het seksleven van de twee staat op een laag pitje, terwijl Marjolein brandt van verlangen. “Wilco is bang dat ik stiekem de pil weggooi en dat ik dan alsnog zwanger word. Dat doe ik niet. Ik heb het wel overwogen, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen. Dat vergeeft hij me nooit. En als hij mij verlaat, dan red ik het niet. Dus stoppen met de pil is geen optie. Hoe graag ik ook nog een kindje wil, zoiets zou ik nooit doen.”

Hoe nu verder? Marjolein haalt haar schouders op. “Ik blijf met Wilco praten en hoop dat ik hem kan overtuigen. Mijn kinderwens zit echt heel diep, ik wil het enorm graag. Maar als hij echt niet wil, heb ik me daarbij neer te leggen. Maar het verlangen blijft ….”

Wat vind jij? Snap je de kinderwens van Marjolein? Of denk je: je hebt drie gezonde meiden en een leuk leven, laat het daar toch daarbij? We zijn heel benieuwd. Deel je mening in de comments onder dit artikel!

 


6 reacties

Marjolein -

Ik herken dit gevoel heel erg goed. Hier ook 3 gezonde kinderen van 8, 6 en 4 jaar. En ik wil zo graag nog een vierde kindje. Het vreet aan mij, en aan onze relatie. Mijn man is onverbiddelijk, hij vindt 3 gewoon genoeg en ziet op tegen de eerste jaren met slaapjes, gebroken nachten en minder vrijheid dan we nu hebben met kinderen die al wat groter worden. Het is niet dat ik het niet begrijp dat hij 3 genoeg vindt en dat hij vindt dat ik erover op moet houden, maar de wens zit zo ontzettend diep dat ik het niet los kan laten. Het voelt ook zo oneerlijk dat hij nu ook voor mij bepaalt dat ik geen vierde kind mag krijgen. Zelf ben ik inmiddels 38 en ik voel de biologische klok tikken. Ben heel benieuwd hoe het nu met de anderen is die op dit bericht hebben gereageerd.

Joris -

“Wilco is bang dat ik stiekem de pil weggooi en dat ik dan alsnog zwanger word. Dat doe ik niet. Ik heb het wel overwogen, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen.”

Dat overwogen hebben is al erg genoeg. En een vierde kind wensen omdat dat een mooi even aantal is, raakt kant noch wal.

Loes -

Lieve dames, ik ben heel erg benieuwd hoe de vlag er nu twee jaar later bij hangt.
Hoe zijn jullie omgegaan met dit probleem. Ik herken het, het vreet aan me. Maar weet ook dat ik me erbij neer moet leggen.
Daarom zo benieuwd hoe dit nu voor jullie is, twee jaar later.

Marijke -

O ja, ik snap het ook maar al te goed. Hier drie jongens en, ongeveer dezelfde leeftijden. Ik voel me intens verdrietig over het feit dat mijn man geen kind meer wil. Hij is er ook klaar mee… Hij wil zijn vrijheid voor een stuk terug. Weer flink sporten en zijn eigen ding doen. Hij kiest voor drie kinderen en negeert daarbij mijn verlangen naar een vierde (neen, geen expliciete wens voor een meisje aangezien ik heel goed die kansberekening begrijp ;-)). En het is algemeen geaccepteerd (en ik begrijp dat ook wel) dat diegene die geen kind meer wil, ook het leven van de andere bepaalt. En dan kan ik heel kinderachtig gevonden worden maar ik vind dat niet eerlijk… Ook al ben ik heel blij met mijn drie jongens, er ontbreekt een vierde. Iets zegt me ook dat het voor een stuk rust zou brengen, zo’n vierde. De boel zou wat in evenwicht geraken. Maar mijn man deelt die mening duidelijk niet…

Marijke -

Miranda, ik herken dat afstand nemen wel. En mijn man wordt daar boos over. Begrijpt het niet.

Miranda -

Ik snap het heel erg goed, het is bij ons precies hetzelfde!! Ik wil graag een 4e kindje en mijn man niet. Hij ziet op tegen de bevalling en zwangerschap…(terwijl ik dat vnl moet doen!). Ik kan hem maar niet overtuigen en durf er ook niet meer over te beginnen. Ik wil niet lastig zijn. Van mijn kant voel ik ook dat ik afstand neem en mij erg verdrietig voel. Dat terwijl ik 3 gezonde kinderen heb en al erg gezegend ben. Wil het ook niet voelen,maar het is er wel.

Reageer ook