Vreemde vogel

vreemde_vogel.jpg
Zo zou je mij wel kunnen noemen. Want nu ik dan ein-de-lijk in het gelukkige bezit ben van een nieuwe keuken die er mooi uitziet, praktisch is in het gebruik en voorzien is van tiptop werkende, handige apparatuur, blijkt dat ik eigenlijk het meeste blij ben met het feit, dat ik meer zicht heb op de tuin.

Stel je voor. Je koopt een jaren ’70 huis, waar de allereerste en inmiddels gedateerde keuken nog in zit. Oranje deurtjes, donkergroene wandtegels en op de vloer een soort “witjes”, maar dan in bloempotrood. Eén piepkleine kastenunit met roestvrijstalen aanrecht. Zelf hadden we daar tegenover een vaatwasser, een koelkast en een kleine tafel gezet. Voor extra afzetruimte. Een allegaartje. Op een dag zie je het niet eens meer. Dat fornuis van de kringloopwinkel met een splinternieuwe afzuigkap van de Gamma. Aan het plafond een TL-balk. Het werkt.

Want denk nu niet, dat de kwaliteit van ons eten hieronder heeft geleden. Op mijn poppenfornuisje met Metablokjes in de branders toverde ik al overheerlijke appelmoes met pannenkoeken of groentesoep. Dat mag hier wel eens gezegd worden. Vraag me niet hoe, maar ook de afgelopen vijf jaar voorzag ik iedereen van heerlijke chocoladetaart, appelgebak, ovenschotels en roerbakgerechten. Alleen al vanwege de goede en pure ingrediënten van vrijwel uitsluitend biologische oorsprong smaakt mijn eten goed. Maar dat is eigenlijk natuurlijk gewoon mijn geheim – wàs mijn geheim….

Het koken op zich is er wel veel leuker op geworden. Wanneer je met gemak een aantal taarten tegelijk, zoet en hartig door elkaar, in je Smeg schuift, die warm en verwachtingsvol bromt, dan gaat er echt een scheut van blijdschap door je heen. Vooral als alles er vervolgens prachtig ogend uitkomt. Precies zoals in menig kookboek. De gehele ruimte is prettig geworden om in te verblijven. Zelfs iets afwassen met de hand is een feest. Of het drinken van een glas water, staand aan de kraan. Want – en nu komt het – ik merk dat ik opeens echt contact heb met onze tuin! Dit voorjaar viel me op, hoeveel krokussen er stonden. En nog altijd geniet ik van alle vergeet-mij-nieten. De sering heeft uitbundig paars gebloeid naast de rododendron, die diep zijn takken moest buigen onder het gewicht van grote trossen roze bloemen.

Nooit geweten, dat er zoveel vogels even landen in dit fleurig paradijs. Maar het aller-leukste vind ik wel, dat ik dagelijks de badbeurt mag aanschouwen van een merelpaar, dat eerst weken druk was met nestelen, broeden en het voeden van hun jongen. Pa vliegt aan en controleert of de kust veilig is. Daarna komt ma. Zij mag eerst – galant van hem. Hij zit op een tak, vlakbij, te wachten op zijn beurt. Op anderhalve meter van me vandaan wordt er in de schaal op de tuinbank door hen allebei gespetterd, gespatterd, tussendoor een beetje badwater gedronken, geschud en gezwabberd. Elk moment verwacht ik, dat de een de ander speels nat spet. Kijk, en daar word ik nu intens blij van. Zó zou ik ook wel willen baden in de buitenlucht na gedane arbeid. Ze heeft het dik voor mekaar, ma merel. Pa pikt tot slot namelijk ook nog eens een smakelijke worm op uit de donkere aarde. Is haar kostje meteen gekookt. Kan mijn keuken niet tegenop.
Beticht me gerust van voyeurisme. Een vreemde vogel ben ik toch al.

Giselle Ecury schrijft proza en poëzie. Vanuit Nederland levert ze af entoe artikelen aan voor het Antilliaans Dagblad op Curaçao. In samenwerking met bruidsparen maakt ze een persoonlijke trouwceremonie, die ze presenteert op de trouwdag. Ook geeft Giselle over allerlei onderwerpen lezingen. Meer informatie? Zie www.sfeervoltrouwen.nl
Haar meest recente boek heet Glas in lood. Leesnu Kerensa´s recensie voor Damespraatjes.


Reageer ook