Voetbalmoeder in die Heimat

voetbalmoeder-logo.jpg
De meivakantie werd dit jaar weer gebruikt om een bezoekje te brengen aan onze oosterburen. We verbleven weer op onze vaste stek die ons in deze periode zo bevalt. Waar we voorgaande jaren nog onschuldig en overbeladen op pad gingen met maxi-cosi’s, zwemvleugeltjes, Nijntje en ander postnataal geneuzel waren we dit jaar van het meer serieuze, volwassenere werk. Bram en Daan hadden zich voorgenomen in Duitsland een trainingskamp te beleggen. De auto werd dus volgestouwd met trainingspakken, voetbalschoenen, handschoenen, ballen en voetbaltenues van diverse beroemde voetbalspelers. Er ging zelfs een doeltje mee ondanks dat de camping voorzien was van een heus voetbalveld (‘je weet maar nooit, mama‘).

Op de camping aangekomen stoven de jongens direct weg naar het voetbalveld en hadden dan ook al snel vrienden gemaakt. Wij vroegen hen hoe die nieuwe vrienden dan heetten en de jongens antwoorden met topnamen als: ‘Michael Ballack, Zlatan Ibrahimovic, Edwin van der Sar, Christiano Ronaldo en Rafael van de Vaart‘. Onder de indruk van het genoemde lijstje nieuwe vrienden liepen we toch maar even mee naar het voetbalveld.  Van Rafael van der Vaart wisten we al dat hij gek was op caravans maar dat die andere spelers hier zouden komen trainen was toch wel verrassend. Tot onze teleurstelling bleek het hier echter niet te gaan om topvoetballers maar om andere kinderen die hier ook op “trainingskamp” waren. De kinderen noemen elkaar bij de naam die achter op hun voetbalshirt staat, hoe mooier de naam hoe groter de indruk die je maakt.

Tijdens dit belegde trainingskamp werd er door ons ook weleens een ander uitje voorgesteld dan een excursie naar het voetbalveld. De jongens begonnen dan hevig te protesteren wat leidde tot een discussie en van onze kant uit het verweer dat ouders ook zo hun rechten hebben in de vakantie. Mopperend en op straffe van één avond niet voetballen werd het uitje dan toch ondernomen. Later gaven de jongens schoorvoetend toe dat het uitstapje toch eigenlijk “best wel” leuk was geweest. Zo snel als ze dat toegaven zo snel waren ze ook weer op het voetbalveld te vinden om met hun vrienden spontaan opgezette partijtjes voetbal te spelen.

Bij onze caravan gezeten lazen wij een goed boek, nipten van een drankje en bedachten ons hoe stil het wel niet was zo in en rondom onze sleurhut. We kwamen tot de conclusie dat we, door het belegde trainingskamp, nu eindelijk zelf eens echt aan vakantie toe kwamen. We hadden eigenlijk geen kind aan de jongens gehad in deze vakantie. Lang leve de overvolle auto met voetbalschoenen, voetbaltenues, sokken, handschoenen en voetbalgoals, Fussball ist toll, ja, ja………

Simone, columniste rubriek voetbalmoeder

cruyff_foundation_logo.jpg


Reageer ook