Voetbal-Moederdag

voetbalmoederslangsdelijn.jpg
Als voetbalgezin waren we al weken in de ban van het langverwachte toernooi dat op Moederdag gespeeld zou gaan worden in Apeldoorn. Het was die dag prachtig weer en alle ingrediënten waren aanwezig om het voor de kinderen en de ouders een zeer geslaagde voetbal-moederdag te maken.

Bij de organiserende vereniging namen we op het gemakkie eerst een lekkere bak koffie, mopperend gehaald door mijn mannen, gezet door vrijwilligers. Ondanks het gemopper liet ik het mij goed smaken en genoot van de aandacht die ik op Moederdag kreeg. Helaas waren wij na een klein half uurtje met een stuk of drie andere ouders de enigen van onze club, die op het toernooi afkwamen. Daar stonden onze mannetjes dan, ze hadden zich zo verheugd op deze dag. Afmeldingen hadden we niet gekregen dus naïef nam Willem, mijn man, het voortouw en belde enkele ouders op met de vraag of ze zich soms vergist hadden in de datum, en of ze nog kwamen. Tijdens de telefoongesprekken zag ik dat Willem steeds minder vrolijk keek en dat de stoom nog net niet uit zijn oren kwam.

Na enkele minuten kwam Willem terug bij het toch wel magere groepje. Beschaamd keek hij mij aan en vertelde dat er vanwege Moederdag rustig uitgeslapen en ontbeten moest worden. “Wel potverdorie; uitslapen dat kun je ieder weekend doen, lekker ontbijten ook, daar staan die mannen dan, wat een mentaliteit” dacht ik terwijl ik bijna overkookte van boosheid en teleurstelling. Wij lieten ons echter niet uit het veld slaan, trommelden wat jongens van een andere vereniging op (waarvan de ouders zo sportief waren om te komen en hun kind “uit te lenen” aan een ander team) en speelden onze wedstrijdjes. De kinderen genoten en waren zich niet echt bewust van het feit dat hun teammaatjes (lees ouders) het hadden laten afweten.

Dankzij dit alles groeide mijn moedergevoel met het uur. Mijn kinderen zag ik genieten van het voetbal, van elkaar (wat er dan nog van over was) en was gepast trots op mijzelf dat ik voor dag en dauw was opgestaan, tassen had ingepakt (en straks ook weer mocht uitpakken) de was gedaan had, gesupporterd, pleisters had geplakt en alle broodjes had gesmeerd. Voor mij was deze dag er één zoals iedere dag hoort te zijn: een hele gewone Voetbal-moederdag…….

Simone,
Columniste rubriek Voetbalmoeder
Simone schreef de columns voor het boek Moeders langs de Lijn, Handboek voor de voetbalmoeder van Sandra Blikslager


Reageer ook