Damespraatjes Damespraatjes

Viola in Wonderland, deel 4


Wederom een update van mijn avonturen, nog steeds vanuit Cusco. De afgelopen dagen ben ik van de ene verbazing in de andere gevallen en ik kan niet anders dan de verhalen van vrienden die in Peru geweest zijn beamen.

Cusco is een schilderachtig stadje waar een bijna mythische sfeer hangt. Ondanks de Spaanse pogingen de Inca´s voorgoed van de kaart te vegen en alle sporen uit te wissen wordt je als je goed oplet keer op keer getrakteerd op de bijzondere Inca cultuur.
De stad ligt op zo´n 3300 meter hoogte en bij aankomst op het vliegveld merkte ik gelijk het verschil. Bij de kleinste activiteit stond ik te hijgen alsof ik net een marathon had gelopen. Gelukkig viel het bij mij allemaal mee maar ik heb verschillende mensen flauw zien vallen, aan een zuurstofmachine zien liggen en over hun nek zien gaan (zelfs in de grote kathedraal wat toch een vreemd gezicht was, broeders die met een zuurstof apparaat in de weer waren en nonnen die zakjes klaar hielden waar de maaginhoud zonder pardon ingekieperd werd – Amen)

viv_2.jpg
Tijdens mijn eerste verkenningstocht in de stad ontmoette ik de veertien jarige Alex. Hij is Peruaans en net als veel kinderen hier straatverkoper om in de basisbehoeften te kunnen voorzien. We raakten aan de praat en hij vertelde over zijn droom om ooit op een dag gids te worden in Cusco. In plaats van een zak geld neer te leggen bij een van de vele reisorganisaties besloot ik het eens anders te doen en heb Alex gevraagd mij de volgende dag rond te leiden. Voor mij super omdat ik dan niet met een vervelende meute Duitsers of Amerikanen mee moest en voor hem een fantastische oefening maar vooral goede inkomsten.

Zaterdag ochtend om 10 uur was ik, bewapend met lekkere broodjes en twee flessen water, klaar voor de tocht. Samen zijn we te voet naar boven geklommen (met pauzes als mijn gehijg echt zorgwekkend begon te worden) en terwijl we uitkeken over de stad vertelde Alex alle ins and outs. We vervolgden onze tocht naar Sacsahuaman (je zegt min of meer sexy woman) een Incavesting (of dat wat er van over is) die beroemd is om de enorme rotsblokken. Onbegrijpelijk hoe de Inca´s deze blokken ooit hebben kunnen vervoeren en ze zo passend hebben kunnen maken. Na hier een uur rond gedoold te hebben zijn we naar Kenko gegaan. Dit is een belangrijk heiligdom dat in een rots is uitgehakt. Het is bizar te mogen aanschouwen hoe intelligent en berekenend de Inca´s toen al waren. Na onze broodjes te hebben verorberd, de Dutchstyle broodjes deden het goed bij Alex, zetten we de tocht voort.

Anderhalf uur hebben we gelopen… geklommen eigenlijk. Er leek geen eind aan te komen maar uiteindelijk werd ik beloond met de heilige bronnen van Tambomachay. Deze bronnen hebben volgens de legende een zuiverende werking en gaan de veroudering tegen. Helaas voelde ik me na de klim tien jaar ouder maar hé, het was het proberen waard. Na m´n gezicht, nek, hals en armen te hebben besprenkeld, het water te hebben gedronken en de hele sessie voor de zekerheid nog maar een keer had gedaan (ben de 25 immers toch gepasseerd) werd ik door Alex weggesleept.

viv.jpg
Tegen vijf uur kwamen we terug in het centrum. Nu zonder broodjes en water maar met zere kuiten, blaren, een verbrande neus (en dat met factor 20) en een onvergetelijke ervaring rijker! Als beloning heb ik Alex zo´n 20 dollar gegeven. Voor ons peanuts, voor hem een gods vermogen (dat verdienen zijn ouders samen nog niet per dag). Hij bleef me maar bedanken en vertelde dat hij daar z´n school voor de komende maand mee kon betalen. De glimlach en zijn gelukzalige blik waren echt onbetaalbaar! Ik kon het niet laten hem mee uit eten te nemen. En zijn ogen werden groot toen ik zei dat hij mocht kiezen wat hij wilde. De kipschotel (a 5 euro) ging dan ook volledig naar binnen en nog likkebaardend wist hij uit te brengen dat hij thuis toch echt iets anders te eten kreeg (namelijk iedere dag lunch en avond eten hetzelfde – dat zou je bij ons Nederlanders eens moeten proberen)

Dit vergeet ik nooit meer!

De volgende keer misschien een iets minder maatschappelijk verantwoord verhaal.

Morgen rond 5:00 vertrek ik naar de verloren incastad Machu Piccu. Om daar te komen zal ik morgen 7 uur moeten lopen en de volgende dag ook nog een paar dus duim voor een veilige tocht

Liefs Viool


Reageer ook