Damespraatjes Damespraatjes

Verhoogt de lente mijn aaibaarheidsgehalte?

Giselle-Ecury en Molly
In mooi Schoorl brak de ochtend prachtig zonnig aan. Een uitgelezen dag voor een voorjaarswandeling. Met een hond pak je nu eenmaal eerder de benenwagen dan de fiets. Al gauw ontwaarde ik op de smalle weg een hoogbejaard echtpaar, dat boodschappen gedaan had in het dorp en dat me tegemoetkwam.

De koopwaar lag overduidelijk uitgestald op de rollator van de man en het voortduwen van dit apparaat kostte hem enige moeite. Mevrouw stapte kordaat naast hem. Ze had overduidelijk geen hulpmiddelen nodig, hield hem goed in de gaten en stuurde zo nodig een beetje bij, opdat hij niet van de weg raakte. De bermen zijn namelijk stuk gereden door het zware verkeer, dat met dank aan de Tomtom regelmatig deze kortste route wordt ingepraat. Aan weerszijden van het afbrokkelende asfalt zijn enorm diepe kuilen ontstaan tijdens de vele nattigheid, die we hebben mogen ervaren. Je zult er maar met je rollatorwiel in terechtkomen. Je boodschappen belanden beslist op de grond. Zorgzaam stuurde mevrouw meneer het rechte pad op. Hoe symbolisch. Had ze dat vaker gedaan?

Het was zowaar echt warm. Mijn dikste winterjas had ik natuurlijk niet meer aangedaan, maar zelfs het korte, lichtere alternatief maakte, dat ik in elk geval mijn sjaal losknoopte. Heerlijk, die hogere temperatuur, eindelijk!

Naast me liep mijn zwarte viervoeter te glanzen in de zon. Opeens viel me op, dat mijn sportieve en harige jasje van zachte wol eigenlijk wel leek op de vacht van mijn hond. Zelfs het aaibaarheidsgehalte was hoog te noemen. Het licht speelde met de vouwen van mijn mantel, die glom als een snorrende kachel. Een mooi duo zouden we zijn. Zag het er niet raar uit? Zo van: naarmate je ouder wordt, ga je meer lijken op je huisdier?

Nu waren het echtpaar en ik elkaar dicht genaderd. We groetten elkaar vriendelijk. De oude man boog zich teder over naar de hond, die vrolijk staartzwaaiend naar hem opkeek.

“Wat zijn ze lief hè?” glimlachte hij, terwijl hij het dier even streelde over de kop en rug. Ik bevestigde dat maar al te graag – iedereen weet inmiddels hoe dol ik ben op my Black Molly. Het lijkt me soms heerlijk om hond te zijn en zoveel oprechte aandacht en liefde te mogen ontvangen, al gun ik het mijn trouwe, “zwarte vriendin” van harte, al die aandacht.

De man bleef kort staan, keek me stralend aan en hervatte de wandeling.

“Zo,” zei hij lachend, terwijl hij mij in het voorbijgaan gemoedelijk over mijn arm wreef. “Ook even een aaitje.” Hij knikte me warm toe. Mevrouw ook, trouwens.

Mooi toch? dacht ik. Zo’n voorbijganger die gedachten kan lezen. Of lag het aan de zich plotseling ontluikende lente? Had mijn jas misschien gewoon echt een hoog aaibaarheidsgehalte? Ik begon er hoe dan ook blij van te kwispelen.

Copyright © 2013 Giselle Ecury

 

giselle portret
“Vogelvlucht” is de laatst verschenen dichtbundel van Giselle Ecury (2011). Eerder verschenen “Terug die tijd” (gedichten, 2004/2005) en de romans “Erfdeel” (2006) en “Glas in lood” (2009). Giselle schrijft regelmatig voor Damespraatjes. In  de loop van 2013 verschijnt haar nieuwe roman.

Een gedicht uit  “Vogelvlucht” werd onlangs opgenomen in het boek “De 100 beste gedichten”, dat uitkwam ter gelegenheid van de VSB Poëzieprijs.


Reageer ook