Valentijnsdag: Om de liefde te steunen of om er commercieel mee te stunten?

giselle-valentijn-liefdesbrief.jpgDe kerstkaarten zijn nauwelijks verdwenen of we worden alweer geconfronteerd  met andere gelegenheidskaarten, waar ook de posterijen garen bij kunnen spinnen: de Valentijnsgroet. De handel haalt alles uit de kast om iedereen er op 14 februari aanstaande weer gekleurd op te zetten. Bloemisten, de horeca, de juweliers en de banketbakkersbranche voorop. In hoeverre draait het hier nog om de liefde, zoals de Heilige Valentijn die probeerde uit te dragen?

Waarom zou je je níet laten verwennen door je schatje, die een zwoel geurende aftershave voor je meeneemt of een verleidelijk parfum in een adembenemende verpakking?

En gaat de liefde nu wel of niet door de maag? Waarom niet op één extra dag van het jaar samen met je lief genieten van een zacht en zoet slagroomhart met rozen van marsepein? Van een lekker diner buiten de deur om te proeven van spijs, bijpassende wijnen en diepgaande gesprekken? Van een doos speciale chocolade van topkwaliteit?

Vroeger – en dat is nog niet eens zo heel lang geleden – ging Nederland nog volledig voorbij aan Valentijnsdag. Het was dat ik als hooguit tienjarige op de basisschool, die toen gewoon “de lagere school” heette, een vriendinnetje had met een Amerikaanse voorgeschiedenis. Zij had bijvoorbeeld de allereerste Barbie, die ik ooit van mijn leven gezien had. En op een dag vertelde ze iets over “Valentine”. Voor mij destijds iets vaags. Op mijn vragen, later, thuis bij het middageten, antwoordde mijn moeder al net zo onduidelijk. Haar veelbetekenende lachje deed helemaal de deur dicht. Valentijnsdag had voornamelijk iets te maken met de liefde en met een zekere geheimhoudingsplicht. Bij ons op school ging de 14e februari geluidloos voorbij. Wat wil je. Een meisjesschool, die geleid werd door de nonnen en schoolklassen met zo’n dertig tot veertig kinderen. De jongens en Valentijn waren nog ver weg. Wij speelden met springtouw of elastiek en vonden dat spannend genoeg.

Jaren later kruiste de heilige opnieuw mijn pad. Ik zat op het lyceum en dan wil je wel eens wat. Zo verdiende ik hier en daar wat bij als kinderoppas. Wij woonden inmiddels in Naarden en gedurende een aantal jaren was ik de vaste babysit van Karen and Lisa, twee lieve Amerikaanse zusjes. Op een avond in februari werd ik weer opgeroepen, want de jonge ouders gingen uit eten. Het hele huis hing vol met briefjes en kindertekeningen, kaarten en foto’s, voorzien van een korte tekst met telkens een zelfde soort strekking: “Daddy, I love you, your Valentine.” “Lisa, I love you, always, your Valentine.” “Thinking of you, Karen! Love you, Valentine.” En natuurlijk bleef ook de mama des huizes niet buiten beeld: “Mom, love you forever, Valentine.” Voor het naar bed gaan, moesten er nog wat extra tekeningen gemaakt worden, die we gniffelend boven in het bed van de ouders achterlieten. Natuurlijk vond ik later tot mijn verrassing in mijn schooltas, die ik bij me had om mijn huiswerk te kunnen doen, eveneens zo’n berichtje. Of was het er dan toch eerder die dag ingestopt door die leuke jongen van de HBS, met wie ik af en toe bij het wisselen van de lessen sprak?

Wat ik leerde van deze Amerikaanse familie was, dat Valentijnsdag benut werd om alle leden van het gezin zomaar even in de zon te zetten. Te zeggen, dat je van je zusje hield, je ouders. Dat je blij met ze was. Toen de bijzondere bisschop pas echt goed voet aan wal zette in Nederland bleek echter, dat het ging om geliefden. En het gebruik werd uitgebuit.
 
Ik vraag me af wat leuker is. Die kleine gestes – één simpele roos voor mijn part – als blijk dat je voor de ander warmloopt, of het flinke uitpakken op die 14e februari? Is een intiem diner op een gewone, vooral drukke doordeweekse dag niet leuker dan massaal verliefd te zitten zijn in een overvol restaurant en allemaal hetzelfde dinertje weg te werken? Is het iets voor pas verliefden en singles, of draaien we allemaal nog mee? Blijft mijn postbus ook dit jaar angstvallig leeg? En vindt mijn liefje dat lieve briefje wéér pas drie dagen later? De liefde stuntelend steunen of genieten van het stunten met dank aan de handel? Wat vindt u?

Copyright © 2011 Giselle Ecury

De nieuwe dichtbundel van Giselle Ecury is onlangs verschenen, die de titel Vogelvlucht draagt. Dit is haar vierde boek. Eerder verschenen Terug die tijd (gedichten, 2004/2005) en de romans Erfdeel (2006) en Glas in lood (2009). Giselle schrijft regelmatig voor Damespraatjes.


Reageer ook