Vaarwel Vietnam deel 14

 

De afgelopen dagen hebben we weer veel mee gemaakt en volop genoten. Na Hoi An wegens geld- en plaatsgebrek (in de rugzakken) praktisch te zijn ontvlucht, hebben we de trein genomen naar Nha Trangh. Acht uur later stapten we uit in een levendige badplaats waar de backpackers domineren, restaurants het beste seafood serveren, clubs luxe zijn, de muziek uitbundig is en de drank tot in de late uurtjes rijkelijk vloeit. Door de ligging blijkt dit watersportwalhalla number one waar kitesurfen, windsurfen, wakeboarden, jetskiën, parasailing, banaanrijden, duiken en snorkelen hand in hand gaan.

Aangezien ik nog steeds volgens de reisbijbel leef (en Luc mij gewoonweg volgt) besloten we in ieder geval een boottrip te boeken waarbij verschillende eilanden bezocht worden en er gesnorkeld wordt in een (volgens deze bijbel) waar onderwater paradijs. Ons betrouwbare naslagwerk sprak slechts over 1 organisatie waar de populaire trips voor jongeren geboekt kunnen worden (grote voordeel van zo'n trip: veel gekkigheid, Engelstalige muziek in plaats van karaoke en gratis wijn!) en zo stapten wij achterop bij een kamikazepiloot en scheurden met zijn levengevaarlijke scootertaxi naar "Mama Linh".

De volgende dag gingen we voorzien van kater maar vol goede moed naar de haven waar de trip zou beginnen. "We hebben er zin an!" jubelde we op z'n oud Hollands en de hoofdpijn leek dragelijker. Onze ietwat uitbundige stemming sloeg om in afwachtendheid toen we op de boot slechts 4 jongeren zagen en zo'n tien 40+ers. "Ach", dachten we om positief te blijven, "er moeten nog dertig andere passagiers komen dus dat komt best goed". Toen een half uur later een groep van dertig Chinese 50-, 60-, en 70+ers de boot opstapten nam de kater direct de overhand. Gepikeerd zijn we de boot afgestapt en hebben de trip maar gelaten voor wat het was. Natuurlijk niet zonder eerst ons geld terug te eisen en met het kleine dreigement dat we anders toch echt de Lonely Planet moesten aanschrijven, bleek ineens alles mogelijk! (Ja lieve mensen, met kater blijkt deze over het algemeen vrolijke dibbus in een venijnig monstertje te kunnen veranderen)

De keuze om niet te gaan bleek uiteindelijk de beste aangezien Luc die middag begon te kuchen, zuchten, steunen en zweten (eerst dacht ik nog: "daar heb je weer zo'n typische man, meneer heeft een kater en gedraagt zich zoals mannen wel vaker doen: gelijk doodziek") Die avond bleek dat ik en mijn soms starre vooroordelen er compleet naast zaten want meneer had 39,5 koorts veroorzaakt door een bronchitis… oeps!

Uit schuldgevoel heb ik twee volle dagen "zuster Viola" uitgehangen, z'n geijl in de nacht aangehoord, mijn warme dekens afgestaan omdat hij het in de bloedhitte gewoon presteerde het koud te hebben (gevolg: nu heb ik keelpijn), eten gehaald, drinken aangesleept en antibiotica en andere pijnstillend spul geregeld. Na enig research bleken de gehaalde medicijnen paardenmiddelen te zijn, maar ze sloegen aan en zo kreeg meneer na twee dagen zijn praatjes al weer terug. Dat hij het, versuft van alle middelen, steeds over z'n "Kain Pillers" had verging hem volledig en ook toen ik na het ontbijt een afstapje over het hoofd zag en languit op straat lag, roepend om zijn hulp, drong niet tot hem door. Zijn verklaring later was dat hij dacht ten onrechte zijn naam te horen en dat hij niets zag. Ja, snappen we!. Ik ben al niet de grootste en mijn oh zo charmante val en de daarop volgende zeer elegante pose maakte dat er natuurlijk niet beter op. Tegen de tijd dat ik eindelijk weer opgekrabbeld was en de schade aan handen en knieën aan het opnemen was, kwam meneer schaterend een kijkje nemen. Na vijf dagen in luxe te hebben vertoefd en onze dagen te hebben gevuld met puur vertier zijn we wederom in de trein gesprongen.

kreeftbakkenopstrand_n.jpg

De nieuwe bestemming was het oude Saigon, tegenwoordig beter bekend als Ho Chi Minh City oftewel HCMC. De afgelopen dagen hebben we door deze, met kleurrijke huizen gevulde, stad geslenterd en ons tegoed gedaan aan de nodige Vietnamese cultuur. Zo hebben we het oorlogsmuseum bezocht waar alle gruwelijkheden van de oorlog, aangedikt door het enorme propaganda apparaat hier, getoond worden. Sommige foto's zijn zo bruut en gruwelijk dat verschillende vrouwen huilend naar buiten liepen (zich niet bewust van de vertekening) en mijn persoontje toch even moest gaan zitten om niet misselijk te worden van de bloederige taferelen. Ook zijn we naar de Cu Chi tunnels, de bekende Vietcong tunnels, geweest. Wederom is de informatie hier doordrenkt met propaganda maar dat maakt het er niet minder interessant om. Negentig meter heb ik onder de grond gekropen door de tunnels die schrikbarend klein zijn. Luc hield het na drie meter al voor gezien maar testte vervolgens zijn schietkunsten op een M60 wat ik weer verstek liet gaan.

Vietnam gaat vandaag verruild worden voor Cambodja. Nieuw land, nieuwe indrukken en vooral weer nieuwe avonturen. Ik hoop dat jullie weer meereizen!

Groetjes uit Vietnam

Viola


Reageer ook