Tobben in je Bob

bob1-v.jpg

Met het sportieve drama van Sven Kramer deed zich vrijwel gelijktijdig een persoonlijk drama in Vancouver voor. Bob-piloot Edwin van Calker maakte bekend, niet van start te willen met zijn 4-mans bob.

 

Edwin gaf aan, zichzelf niet meer te vertrouwen na zijn crashes op dezelfde baan van Whistler november vorig jaar en nu weer op dezelfde baan met zijn 2-mans bob. Hij wilde als piloot van de bob niet het risico nemen dat hij zijn team in het ongeluk te storten.

 

De hele wereld is vervolgens over hem heen gevallen. “Hij verpest het voor Nederland”, “Een schop onder z’n ballen zou hij moeten hebben”, “Waarom hebben ze dan al dat geld in deze bob-formatie gestoken”, “Een watje, zijn voorganger had dit nooit gedaan, “Ze hadden hem nooit als piloot moeten kiezen” en meer van deze uitspraken.

 

We zijn met z’n allen zo goed in staat, direct onze veroordeling uit te spreken. Dat is ook wel een trekje van onze huidige samenleving geworden: Eerst de bak met bagger, daarna wellicht de nuancering. Maar die gaat alweer verloren in de volgende uitbarsting.

 

Ik ben in gedachten eens naast Edwin gaan staan; geprobeerd zijn twijfel te voelen, te volgen. De kramp in je lijf bij de gedachte aan de run die je met je collega’s moet maken, je hoofdpijn en slapeloze nachten.

Je zal er maar voor zo’n beslissing staan. Probeer er zelf maar eens aan te denken: De twijfel aan je eigen kunnen, het jezelf afserveren, de tegen-argumenten, de veroordelingen door de stuurlui aan wal, je eigen bob-wereldje en hoe je toekomst er uit zou kunnen zien (afgeserveerd worden, nagewezen worden, ruzie met je bob-collega’s die je hun moment van glorie ontneemt), het tolt allemaal door je hoofd, het giert door je lijf. En dan neem je een besluit.

 

Alles afwegend, vind ik het eigenlijk wel enorm moedig van Edwin, dat hij dit besluit heeft genomen. Ik vraag me zelfs af, of ik het lef gehad zou hebben. Misschien zou ik wel gebogen zijn onder de druk en toch van start zijn gegaan.

 

Heb jij zelf wel eens voor een zo grote en emotionele keuze gestaan in je leven ? Wat zou jij doen als jij onder druk komt te staan van de hele wereld die je liefhebt, waar je voor leeft ? Zou je buigen of juist je rug recht houden ? Waarschijnlijk kun je van tevoren zo’n antwoord niet geven.

 

Er is volgens mij maar een mogelijke uitweg uit zo’n dilemma: Je diep gevoelde wens, eerlijk en oprecht willen zijn naar jezelf en iedereen die je dierbaar is. Ongeacht de consequenties ! In de onmetelijke diepte van die afwegingen waarvoor je dan staat, dáár ontmoet jij jezelf. Daar ont-moet jij jezelf. Daar is geen moeten maar alleen nog een luisteren naar je eigen ziel van belang.

Volgens mij kun je alleen dàn jezelf recht in de spiegel blijven aankijken. 

 

Mocht je op een dag voor zo’n besluit in je leven komen te staan, dan wens ik je voor dat geval veel liefde toe. Liefde voor jezelf. En tot dat moment: Ga af en toe eens naast een ander staan. Hoe dan ook scheelt dat een hoop getob, bob of geen bob !

 

Paul Eykenduyn
coach 
http://www.eykenduyncoaching.nl 

Paul coacht mensen en teams in leven en werk.
Daarnaast geeft hij cursussen Mindful Leven en Werken. 



Reageer ook