To & Ko Aflevering 9: Op zolder

to_en_ko_deel_9.jpg
Ko had de verkleedkist gevonden, dacht hij. Het was de garderobe van To, met al haar avondgala’s, skibroeken en gelegenheidskleding voor als Maga Zijn haar ergens mee naar toe zou nemen. Dat gebeurde nooit, maar je wist nooit of de lelijke eend in het neusje van de zalm zou veranderen. To was ronduit lelijk en dat wist ze wel, maar het kon haar niet schelen. Ko zat tegenover haar in een glitterige outfit. Hij had zijn lippen gestift en kauwde op een wortelsalade die To van beneden had gehaald. Dat was heel lief van haar, want zelf gaf ze er niet om. Ze at liever gerookte makreel. Met heel kleine hapjes, bijna slorpend genietend.

Wijn
De fles water stond tussen hen in alsof het wijn moest voorstellen. To had een beaujolais uit de kelder gehaald, maar Ko bliefde dat niet. Nog niet. Hij wist dat goede wijn geen krans behoefde, maar hij wilde toch liever eerst een krans hebben voor hij aan wijn begon. Je kon jezelf verliezen, zigzaggend door de kamer huppelen omdat je vleugels had gekregen of vinnen. Als zijn oom dronken was, ging zijn vader drinken om niet te laten merken dat het aan zijn broer lag. Stel dat hij wijn zou nemen en To dan ook met hem zo raar ging doen, nee dat leek hem niets of iets voor later, als ze elkaar konden vertrouwen. Hij at van de wortelsalade en dronk een glas koel water. To knikte gelukzalig naar hem, als iemand die dit alles geregeld heeft om iets goeds te doen. Haar zuigende lippen gingen ook nog wat zeggen.
“Ko, je mag blijven slapen, als je wilt. Maar zullen je ouders niet ongerust zijn?”

Telefoontje
Daar had hij nog niet aan gedacht. Zo’n eerste schooldag duurt eindeloos. Althans dat dacht hij vanmorgen, voordat alles begon. Hij had geen zin meer om naar huis te gaan en alles te moeten vertellen, altijd dat uitleggen. Volwassenen willen alles begrijpen, ook hetgeen dat totaal verward blijkt. Hij was moe. Helemaal naar huis, alleen vanuit een soort plicht, dat had toch geen enkele zin?

“Ik bel wel even”, riep To, met die glimmerlach op haar gezicht. Nog nooit had hij zo’n opgewekte niemendal ontmoet. Zij ging het regelen. Hij krulde met zijn mascara en de avondjurk in een hoekje van de zolder en sliep ronkend in. Op de achtergrond hoorde hij vaag de stem van To; “Ja, inderdaad het spijt me dat ik u zo laat stoor, maar uw zoon, wat was de naam ook weer, even zien Ko, Ko Nijn, heeft besloten voorlopig gebruik te maken van de interne faciliteiten van ons instituut. We zorgen voor hem als voor onze eigen kinderen, maakt u zich geen zorgen. Jazeker, hij heeft zich voorbeeldig gedragen vandaag. Een veelbelovende leerling… nee … geen enkele moeite. U ook. Goedenavond”.

Auteur Renée de Haan, tekeningen Mirjan van de Hel
Meer over Renée en Mirjan
Lees ook deel 1
Lees ook deel 2
Lees ook deel 3
Lees ook deel 4
Lees ook deel 5
Lees
ook deel 6

Lees
ook deel 7

Lees ook deel 8


Reageer ook