To & Ko Aflevering 7: Een man

to_en_ko_deell_7.jpg
To’s mond tuitte zich nu in een soort spuitende vrolijkheid: "Dus we hebben wel een relatie! Ik wist wel dat de directeur gelijk had, maar we hebben niet zo’n relatie, niet wat de mensen denken of vinden. We mogen het zelf gaan bedenken".

Het was niet precies wat Ko had willen zeggen, maar omdat ze zo blij was liet hij het maar. En eigenlijk moest hij toegeven aan zichzelf dat ze op het juiste moment terug was gekomen naar de bunker. Ze had hem van een angst beroofd, een angst die hij zelf niet begreep. To haakte haar arm in de zijne en gaf hem het rijbewijs.

"Jij bent een man. Jij moet betalen, ook al is het mijn geld. Het staat beter. En wanneer je maar wilt, kun je bij me komen eten. Mijn verpleegmoeder merkt het niet eens en mijn stiefvader is er nooit. Ik kan heel goed koken hoor, konijnenbout, hazenpeper….wat grote mensen kunnen, blijkt heel gemakkelijk. Je moet gewoon afkijken en nog eens kijken en dan weet je het beter dan wie ook". 
 

Slaap

Bij de bus terug viel Ko in slaap. Een hazenslaapje van een kwartier. To had in die tijd zijn hele rugzak gereorganiseerd. De kleurpotloden, de euro in het servetje en ze vond een briefje in een lege broodtrommel: ‘Geluk Ko op de eerste dag, mamma zal je missen bij …alles’. To had het briefje wel tien keer gelezen. Ko had een echte moeder. Niet zo’n verpleeggeval als zij dat alleen maar mooie kleren kocht en de zolder had vrijgemaakt voor dat kind, dat ze niet altijd voor haar voeten wilde. Ko had een moeder en een vader. Dat was heel bijzonder, dat die nog samen waren. 
 

Oorlog

Ze schudde aan zijn arm bij de halte: "Ko, we moeten uitstappen. Jij hebt een vader die op je wacht en een moeder die je gemist heeft. Jij moet naar huis".

Hij doezelde wat na in zijn slaap: "Ik ga met jou mee. Jij hebt een zolder toch? Jij kunt doen wat je wilt".

To legde haar lege hoofd tegen hem aan en sufte voor zich uit. "De Duitsers hebben zoveel betonnen huizen gebouwd, dat wil je niet weten. Ik heb ze gezien, de bunkers met hele keukens erin. Ik heb daar zelfs gekookt, want het blijven huizen. Maga vindt het niet goed, die gaat gillen als ze aan de oorlog denkt. Ze heeft hem volgens mij niet eens mee gemaakt. Maar haar moeder wel en dat telt volgens haar dubbel. Want een kind krijgt altijd twee keer de dingen van de moeder over zich heen. Als een uitvergrote foto planten ouders dingen in kinderen die daar vervolgens dus niets mee kunnen. "Behalve dan naar een psychiater lopen. Ik haat psychiaters en jij Ko?"

Auteur Renée de Haan, tekeningen Mirjan van de Hel
Meer over Renée en Mirjan
Lees ook deel 1
Lees ook deel 2
Lees ook deel 3
Lees ook deel 4
Lees ook deel 5
Lees ook deel 6
 


Reageer ook