To & Ko Aflevering 12: Sardientjes

to-en-ko_2.jpg
Ze dacht hoe Maga haar pantoffels uit de keuken zou optillen en haar stiefvader volgde naar de slaapkamer, met altijd weer dat rare zinnetje: “Ik weet nog niet wat ik doe Harry, misschien morgen”. Wie denkt er nou aan morgen? Vandaag, dat telt. Tjonge jonge, dat volwassenen dat zelfs niet snappen. Met een glimlach legde To haar knuffel links van haar hoofdkussen en het blikje sardientjes voor morgen aan de andere kant.

Opstaan met honger was één ding, direct weten dat je te eten had, kijk daar ging het om. Met een laatste blik op Ko droomde To in, met allerlei grappige belevenissen die ze morgen wellicht echt ging meemaken. De knopen van de bovenmeesters overhemd zouden zomaar wegspringen en de juf verloor haar schoenen in de toiletten, waar iedereen moest gaan zoeken. Of nee, Ko kon zijn wortel niet meer vinden en ging het hele schoolplein afgraven. Als er maar gelachen kon worden, dan kwam het altijd goed.

Liedje Ko

A
Ik slaap op een zolder die ik niet ken,
Ik lig verlaten op een matras
En weet dat ik het wel en niet ben
Die daar ligt, vorige week of zo pas.

B
Tijd bestaat niet met To
Tijd vergaat niet met Ko,
We kennen de wereld op onze wijze
En maken onze eigen reizen.

B
We kunnen naar Japan
En morgen naar Soedan
We pakken allemaal koffers en tassen
Om de wereld te laten passen

A
We willen weten waar het over gaat
Ook al is het veel te vroeg of  laat,
We gaan daarheen waar we moeten zijn
Jij een stomme vis, ik een dom konijn

B
Het gaat lukken hoe ook
Dat ik je bak of kook,
Dat je van mij bent en dat voor altijd blijft
Dat jij me dan eindelijk inlijft.
 
B
Jij bent mijn eerste vriend
En jij schijnt een vriendin,
Samen durven we meer dan geheel alleen
Dat herkende ik in jou, meteen.

Auteur Renée de Haan, tekeningen Mirjan van de Hel
Meer over Renée en Mirjan
Lees ook deel 1
Lees ook deel 2
Lees ook deel 3
Lees ook deel 4
Lees ook deel 5
Lees
ook
deel
6

Lees
ook
deel
7

Lees
ook
deel
8

Lees ook deel 9
Lees ook deel 10

Lees ook deel 11


Reageer ook