Taboedoorbrekend: Milou haar moeder pleegde zelfmoord en maakte een film over het rouwproces

Om mij heen heb ik diverse vrienden en vriendinnen die op jonge leeftijd een ouder zijn verloren. Hier met ze over praten is moeilijk, maar ik merk dat het voor hen en voor mij prettig is om dit wel te blijven doen. Al is het al jaren geleden! Dit geldt natuurlijk ook voor kinderen en volwassenen die een ouder zijn verloren door suïcide, maar op dat onderwerp rust nog een groot taboe. De 29-jarige Milou maakte hier een documentaire over. 

Taboe

Milou verloor tien jaar geleden haar moeder; ze pleegde zelfmoord. Tijdens het rouwproces merkte Milou dat er een enorm taboe op zelfmoord rust en dat veel mensen het erg moeilijk vinden om erover in gesprek te gaan. Kinderen die hun ouder op deze manier verliezen worstelen met een schuldvraag, verdriet, angst en onzekerheid. Juist praten zo goed zijn, maar dat is dus erg lastig.

Lees ook: Hoe ga je om met de zelfmoord van je man en hoe vertel je het de kinderen?

In gesprek met kinderen

In de documentaire ‘Waarom bleef je niet voor mij’, gaat Milou het gesprek aan met vier kinderen die net een ouder door zelfmoord zijn verloren. Tijdens deze gesprekken durven de kinderen te praten over hun gevoelens, angsten, onzekerheden en vragen. De aangrijpende documentaire is volgens rouwexperts taboedoorbrekend.

Uitzending film

‘Waarom bleef je niet voor mij’ wordt op 24 oktober uitgezonden bij HUMAN. Nieuwsuur maakte een item over de documentaire en sprak met Milou. Zeker een tip om alvast even te bekijken. Zelf heb ik de uitzending van de film op 24 oktober in mijn agenda gezet!

Lees ook: Drie meditatie-oefeningen voor beginners

Praat mee

Vind jij het ook moeilijk om met een nabestaande over zelfmoord te praten? Of ben jij zelf ooit iemand verloren door zelfmoord en merk je dat het lastig is om hier met mensen over te praten? Ik ben heel benieuwd. Praat met ons mee in de reacties onder dit artikel. We horen graag hoe jij je voelt!

Denk je aan zelfmoord? Ga naar www.113.nl of bel met 113. 


1 reactie

Ineke -

Mijn oma heeft in 1943 zelfmoord gepleegd, mijn moeder was toen 20 jaar, nooit is er over gepraat, toen in 23 jaar was hoorde ik toevallig van een tante van mijn moeder dat mijn oma zelfmoord had gepleegd, ik was boos, zo boos, dat ze er nooit over verteld heeft. Mijn oma was ziek, ziek in haar hoofd en ik had willen weten dat ze deze ziekte had voor dat ik zelf kinderen kreeg, want dit kon erfelijk zijn. Ook toen ik het wist is er eigenlijk nooit meer over gepraat. Toen mijn moeder oud werd en ging dementeren, zei ze tegen me, ‘was het mijn schuld dat mijn moeder dat deed?’ Zo erg, dat ze, zo oud daar nog last van had, dat heeft me heel erg aangegrepen. Een neef en een nicht van mijn moeder konden mij naar de dood van mijn moeder nog veel vertellen over mijn oma, ook hoe het gebeurd is en wie haar gevonden heeft, dat was ‘gelukkig’ niet mijn moeder.

Reageer ook