Stille nacht van Giselle Ecury

kerst-giselle-kerst-hondje.jpg
Koud was het. Zat er sneeuw in de lucht? Dat zou mooi zijn. De wereld gestaag bedekt onder een dikke witte laag. Later een heldere vriesnacht, vol fonkelende sterren en een blanke sikkelmaan. Een kerstkaart vol beloften, op het nippertje bezorgd. 24 december. Alweer 24 december. Het was alsof de zomer nog maar net voorbij was. Een warme zomer met veel wandelingen langs het strand. Wie had er meer genoten? Zijzelf of de hond? Op zijn korte pootjes had hij haar toch elke keer goed bijgehouden. Liefdevol streelde Ellen de vacht van haar viervoeter.

    Ze klopte buiten het raam haar stofdoek uit. Ja, fris was het. Echt winter. Boven was Arthur de bedden aan het verschonen. Morgen kwamen hun kinderen en na het diner zouden ze blijven slapen. Vanuit de keuken zochten de lekkerste geuren een uitweg door het huis. Bijna klaar. Samen hadden ze zonder stress ook deze kerst voorbereid. Maar de nachtmis zou er als altijd bij inschieten. Arthur zou net als vorig jaar na het eten op de bank in slaap dommelen en ook zij was niet bereid om nog iets te ondernemen. Wel jammer. Want de nachtmis gaf weer waar het hem om ging, deze dagen. Saamhorigheid rondom de geboorte van het kerstkind. Vroeger had ze altijd een plaats gezocht vlakbij de stal met de bijna manshoge beelden, voor in de kerk. Daarvandaan kon ze de handelingen van de priester volgen, genieten van de kaarsen, het koor zien. Ze zong altijd mee, de liedjes van vroeger. Zij maakten haar blij, de Engelkens, door het luchtruim zwevend en de herders die bij nachte lagen.

    Ellen keek naar haar hond. Hij sliep. Gelukkig. Want vandaag zou een wandeling er bij inschieten.

    Pas later op de avond was het voor het dier zover. Het werd een kort rondje, alleen bedoeld om zijn behoeften te doen. Dat moest een keer kunnen, vond Ellen. Het had inderdaad flink gesneeuwd. De lucht was opgeklaard. Onder haar laarzen had het geknerpt en tegelijkertijd leek het doodstil, nu elk geluid geabsorbeerd werd door dat blanke dek. Wat was het licht! De dennen zagen er prachtig uit. Overal brandden lampjes in de bomen, maar omfloerst en sprookjesachtig. Ze leek wel gek om weer naar huis te gaan. Hoe laat was het? Ze kon makkelijk naar de kerk lopen om toch de nachtmis mee te maken. Arthur lag inderdaad te dutten op de bank en zou niet eens merken dat ze wegging. Vlug liet ze de hond binnen om op pad te gaan. Winterwandeling. Echt kerst.

    Die sfeer in het Godshuis. De warmte. De mensen, van wie ze er zovele kende, al was het maar van gezicht. Ze maakte deel uit van deze gemeenschap. Dat juist vannacht te beseffen, deed haar goed. Ellen voelde zich rozig. En vooral zo tevreden. Zacht zong het koor, helder als de engelen in de heilige nacht. Als vanzelf werd haar blik getrokken naar de kerststal. Jozef. Maria, geknield. De jonge ouders, zoals zij en Arthur ooit waren. En daar, in zijn kribbe het kind.

kerst-giselle-kerststal.jpg
   Maar wat was dat? Wie lag er naast het kind, opgerold in het stro? Dat kon toch niet waar zijn? Nee. Hij lag zo stil. Dit was humor. Een nieuw beeld, om de stal huiselijker te maken, meer anno nu, voor kinderen herkenbaar. Een geste van meneer pastoor. Toch kon Ellen haar ogen niet afhouden van het zojuist ontdekte tafereel. Zoiets had ze moeten vragen aan de kinderen, als cadeau onder de boom.

    “De herdertjes lagen bij nachte,” zette het koor zuiver in. De witte snuit bewoog. Het lichtbruine oor viel nu bijna over het gesloten oog. Het dier rolde zich nog kleiner op, leek zich te bedenken en ging rechtop zitten, strekte zich, kwispelde en sprong uit de stal, naar beneden. Stond klein, maar uitdagend in het gangpad van de kerk. Ellen draaide zich naar de mensen naast en achter haar. Iedereen keek aandachtig naar het altaar, waar de bellen rinkelden. Ze wreef in haar ogen. Alles was weer gewoon 24 december. Alweer 24 december. Het Stille Nacht werd ingezet.

Dit prachtige kerstverhaal is geschreven door Giselle Ecury. Giselle Ecury schrijft proza, poëzie en korte verhalen. Ook maakt ze in overleg met bruidsparen een persoonlijke trouwceremonie die ze op de huwelijksdag presenteert. Ze geeft algemene lezingen en gelegenheidslezingen die soms muzikaal omlijst zijn.

Zij debuteerde met de dichtbundel Terug die tijd. Al snel volgde haar romandebuut, Erfdeel.
In oktober 2009 kwam via uitgeverij In de Knipscheer haar laatste roman uit: Glas in lood .

Een manuscript met nieuwe gedichten is klaar en zij werkt aan een volgende roman die zich deels afspeelt op Curaçao.
Wim Rutgers in het Antilliaans Dagblad over Glas in lood: Een roman die er zijn mag. Heden en verleden, leven en dood, ze zijn voortdurend in allerlei vorm aanwezig in het besef ‘dat het almaar later wordt en nooit meer vroeger’.
Naast de familierelaties en generatieverschillen is er, maar minder nadrukkelijk dan in het debuut, sprake van een intercultureel verschil in ruimte en tijd door het leven in Europa en een jeugd op Aruba. Een migrant heeft altijd opties.
357 pagina’s
ISBN 90 6265 645 5
www.indeknipscheer.nl
www.sfeervoltrouwen.nl

Glas in lood van Giselle Ecury bestellen


Reageer ook