Spoken

Wat doet het toch verschrikkelijk pijn, om je kind te zien lijden.
Haar wanhopig te zien huilen, en radeloos te zien vechten
tegen de spoken in haar hoofd.

Machteloos moet je toekijken, want het is een onzichtbaar spook
wat op tijden rondwaart als je het niet verwacht.
Het ontwricht haar leven en dat van haar gezinsleden.

Maar ook onbegrip bij sommigen,
want lijfelijk ongemak zie je en kun je nog beredeneren.
Maar wat je niet ziet, begrijpt of kunt verklaren,
is heel wat moeilijker.

Als er een verdelgingsmiddel bestond om het spook uit te roeien
paste ik het meteen op haar toe, nu moeten we toekijken
en hopen dat het ooit weer rustig wordt in haar hoofd,
en dat het spook wordt gebonden.

Maar nu huilt mijn hele lijf,
en kan alleen maar er voor haar zijn en haar extra knuffelen

Margriet Koers


Reageer ook