Damespraatjes Damespraatjes

Samantha correspondeert met een gedetineerde: “Waarom hij vastzit bespreken we niet”

Het Nederlandse gevangenissysteem staat wereldwijd bekend als mild en goed. Ondanks het feit dat de meeste gevangenen in een goede cel verblijven, voldoende te eten krijgen en veel rechten hebben, blijft een insluiting een zeer ingrijpende gebeurtenis in iemands leven. Eén van de dingen die het zwaar maakt, is het verliezen van de verbinding met de maatschappij. Om deze reden mogen gevangenen dan ook bezoek ontvangen, telefoneren en corresponderen. Het grootste deel van de gedetineerden doet dit met zijn/haar geliefden, maar ook een deel met personen van buiten die ze niet kennen. Zo ook gedetineerde James, die contact heeft met de 29-jarige Samantha. 

Weinig avontuurlijk

Samantha is een vrolijke blonde dame die vier dagen per week bij een kinderdagverblijf werkt. “Ik vind het werken met kinderen super leuk. Het is soms best zwaar, maar je krijgt er zo veel liefde en gezelligheid voor terug”, vertelt Samantha. “Samen met mijn twee katten woon ik in een klein appartementje net buiten Arnhem.” Samantha is blij het haar baan, huisje en dieren, maar mist soms wel wat spanning en contact met onbekenden. “Ik ben geen uitgaansmens en op mijn werk ben ik de hele dag met kinderen. Dat is super gezellig, maar weinig avontuurlijk. Op een forum las ik een bericht van een vrouw die correspondeerde met gevangenen en toen dacht ik: dat lijkt mij nou ook wel spannend.”

Koken, reizen en wandelen

Via een contactadvertentie komt Samantha in contact met James, een 34-jarige man die inmiddels al zes jaar vastzit. “Wat mij in de contactadvertentie van James zo aansprak, is dat hij aangaf dat hij niet op zoek is naar romantisch contact. Veel gedetineerden willen schrijven met vrouwen die op zoek zijn naar een relatie en dat sprak mij persoonlijk niet zo aan. Bij James was de insteek anders, hij wilde schrijven over koken, wandelen en reizen. Allemaal dingen die hij daarbinnen niet kan doen, maar buiten altijd heel erg leuk vond.”

Verboden terrein

De brieven tussen Samantha en James gaan vooral over de alledaagse dingen. “Ik vertel hem over mijn werk met de kinderen, de katten en wat ik dat weekend allemaal heb gedaan. Hij vertelt over hoe hij zijn dagen invult, wat hij meemaakt met andere gevangenen en wat hij allemaal zou willen doen als hij weer buiten is.” Eén onderwerp waar ze het tot nu toe nog niet over gehad hebben, is de reden waarom James vastzit. “Hij gaf in zijn eerste brief al aan dat dit onderwerp verboden terrein is. Wel weet ik dat hij in totaal tien jaar moet zitten en je kunt dus beredeneren dat het niet gaat om een simpele winkeldiefstal.”

Meerdere kanten

Op dit moment zijn Samantha en James een half jaar met elkaar aan het schrijven. “Ik merk dat ons contact steeds persoonlijker wordt en dat ik elke keer meer uitkijk naar zijn brieven. James is een lieve man, waarvan ik het gevoel heb dat hij echt wel een goed mens is. Hij heeft zo veel aandacht voor mij, mijn leven en mijn problemen. Dat had ik nooit verwacht van iemand die een misdaad heeft begaan. Het toont aan dat mensen altijd meerdere kanten hebben en niet alleen maar goed of slecht zijn.”

Op bezoek

Samantha haalt veel plezier en voldoening uit het contact met James en overweegt om hem rond de feestdagen een keer te bezoeken. “Mijn ouders zijn hier helemaal geen voorstander van. Ze zijn bang dat James en ik verliefd worden en dat hun dochter met een gedetineerde trouwt. ‘En wat dan nog? Hij is een lieve man’, zeg ik dan. Maar mijn vader is onverbiddelijk: ‘een lieve man zit niet tien jaar in de bak’. Ik hoop dat ze zich op een dag openstellen voor James en inzien dat hij echt geen slecht mens is.”

Betekenisvoller

Een relatie met James ziet Samantha op dit moment helemaal niet zitten. “Zowel hij als ik hebben die intentie nooit gehad. Aan de andere kant wil ik al mijn opties openhouden. James is de eerste man waarbij ik me echt gehoord voel en ik voel me altijd goed na het lezen van zijn brieven. We zien wel wat de toekomst ons brengt. Mijn leven is door de brieven in ieder geval betekenisvoller geworden en dat is waar ik het voor deed.”

Op respectvolle wijze meepraten over dit verhaal? Dat kan in de reacties onder dit artikel. 


Reageer ook