Rolinda werkt fulltime en leeft toch onder de armoedegrens: “Ik kan het niet uitleggen aan mijn kinderen”

Nederland is een ongelofelijk welvarend land, waar we het (ten opzichte van de rest van de wereld) heel erg goed hebben. Zo heeft zo goed als iedereen een dak boven zijn hoofd, elke dag eten op tafel en kunnen alle kinderen naar school. Toch is er een grote groep Nederlanders die wél een dak boven hun hoofd hebben en iets te eten hebben, maar dat daar ook alles mee gezegd is. Deze groep leeft onder de armoedegrens en kan vaak maar nét of zelfs niet rondkomen. 

Niet alleen werklozen hebben het risico onder de armoedegrens uit te komen, ook mensen die wel gewoon een baan hebben, hebben niet altijd een inkomen dat boven deze armoedegrens uitkomt. Zo ook Rolinda, een 40-jarige moeder van twee zoontjes. Ze werkt als zzp’er en krijgt sommige maanden maar nét genoeg binnen om de huur van te betalen en boodschappen te doen.

Sneu voor de jochies

“Ik vind het enorm pijnlijk om mijn kinderen hele normale dingen te moeten weigeren. Mijn zoontjes zijn 8 en 5 jaar oud en zien hun vriendjes op het schoolplein met de leukste speeltjes en gadgets naar school komen. Bij ons is daar het geld gewoon niet voor” vertelt Rolinda als ik haar vraag wat ze het meest vervelende aan haar lage inkomen vindt. “Dat ik mezelf dingen ontzeg, vind ik niet erg. Maar voor die jochies vind ik het sneu. Vooral omdat ze het niet goed begrijpen.”

Onder de armoedegrens

“Als je fulltime werkt zal je wel genoeg geld hebben, denken mensen vaak. Als zzp’er is het helaas anders bij mij. Niet elke maand heb ik evenveel opdrachten en inkomsten. Er zijn veel maanden waarin ik maar nét € 1300 weet binnen te harken. Hier moet ik alles van doen; de huur, boodschappen, kleding, sportclubs van de kinderen en natuurlijk alle andere rekeningen. In Nederland ligt de armoedegrens voor een alleenstaande met twee kinderen op € 1548 per maand. Hier zitten wij regelmatig dik onder.”

Geen buffer

Niet elke maand komt Rolinda onder de armoedegrens uit. “Er zijn maanden waarin ik het dubbele binnenhaal. Dit zijn de maanden waarin ik veel opdrachten heb en veel uren kan maken. Toch gaat dit extra geld altijd meteen op aan achterstallige rekeningen en lukt het me alsnog niet om een buffer op te bouwen.”

Droom opzij zetten

Rolinda werkt nu 6 jaar als zzp-er en moet concluderen dat het eigenlijk niet bij haar past. “Ik ben nu op zoek naar een vaste baan, ik kan niet goed tegen de onzekerheid van het ondernemen. Als ik alleen zou zijn, zou het een ander verhaal zijn, maar ik heb twee kinderen die moeten eten, kleren nodig hebben, op voetbal zitten en ook een fidget spinner willen als de rest van de klas deze heeft. Ik wil ze niet langer teleurstellen en zet mijn droom om als zzp-er te werken voorlopig opzij. Wie weet als zij later het huis uit zijn.”

Meepraten over het verhaal van Rolinda? Dat kan in de comments onder dit artikel!


Reageer ook