Remember September!

giselle_hibiscus.jpgSeptember begon zonnig, zoals bijna alle septembers dat doen. Ik kan het weten, want op de 2e dag van die maand werd ik geboren. Op een tropisch warm eiland, zodat de allereerste dag van mijn bestaan zonnig begon. Volgens mij hebben de feeën die mooie wensen over mij uitstrooiden direct bedacht, dat die zon mijn nieuwe levensjaren voortaan wel vanaf dag één symbolisch moest inkleuren. Ik kan me sinds we in Nederland woonden eigenlijk alleen maar verjaardagen herinneren met stralend weer. Als kind vierden we mijn partijtjes altijd buiten, met spelletjes als zakkenlopen en aardappellopen. Ja, we liepen wat af. En ik mocht nooit iets winnen. Want ik had toch al zoveel cadeautjes gekregen? Het drukte de pret niet. Ik heb me mijn hele leven lang intens verheugd op die tweede september.

Later mocht ik met een paar vriendinnen erop uit. Naar de film, bijvoorbeeld. Op de fiets. Nooit haalden we een nat pak. Als ik de foto’s van die feestelijke dag bekijk, was iedereen altijd aan het nazomeren op een zonovergoten terras. Niemand keek chagrijnig. De meesten hadden er net een vakantie opzitten. En was het dan toch een keer regenachtig, dan was het nóg altijd een warm weerzien na zes weken vrijaf. Iedereen had een heleboel uit te wisselen en zat boordevol energie. Als kinderen hadden we er zin in weer naar school te gaan – een nieuw jaar bood nieuwe kansen.

Ook deze september was het prachtig weer. Het was eindelijk warm en wij waren onderweg naar het zuiden. Want de dag erna zouden we de trouwdag van een achternichtje bijwonen. Het huwelijk zou voltrokken worden in Maastricht, maar de festiviteiten vonden plaats aan de rand van Spa. Dus dan kon ik net zo goed daar mijn verjaardag doorbrengen. In stilte, met alleen mijn echtgenoot, gezellig samen. Ik was dolgelukkig, dat het meteorologisch instituut beloofde, dat de trouwdag ’s zomers warm zou worden. Je hebt echt mazzel, als je in zo’n natte zomer uitgerekend dan zoveel zon hebt! Vooral omdat de festiviteiten buiten, in de tuin rondom een immens grote villa gepland waren. Zoiets getuigt van lef. Of van vertrouwen.

De avond voorafgaande aan het huwelijk genoten we samen van een tevoren besproken verjaarsdiner in een restaurant, dat de toepasselijke naam “L’Art de Vivre” droeg. Die levenskunst werd de hele avond uitgedragen. We begonnen op een romantisch ingericht terras, naast een spetterend fontein met een uniek rosékleurig en sprankelend drankje, dat zo feestelijk was, dat je er als vanzelf blij van werd. Daarnaast paste het bij het vieren van de geboortedag van iemand die in tropische sferen het levenslicht zag. Want onder in de champagneflut lag in een zoetgeurend bodempje likeur het stervormige hart met daaraan twee tere bladeren van een hibiscus, die gewoonlijk mijn geboorte-eiland Aruba opfleurt in roze en koraalrode tinten. Duizenden belletjes van de mousserende wijn stegen enthousiast op vanuit dat bloemenhart. Hoe symbolisch. L’art de vivre! Het was een regelrechte boodschap, een wens voor mijn nieuwe levensjaar, een bruisend bronnetje vol levenskunst.

De rest van het diner zal ik hier niet bespreken. Maar mocht u ooit vanuit het zuiden via Maastricht Nederland in willen rijden, blijf dan even hangen in Spa. Ik weet het, dit klinkt zo gewoontjes. Wat is nu Spa? Het water met dat overbekende etiket, dat we dagelijks wel ergens tegenkomen. Tijdens het sporten, bij een etentje, die lege fles, soms achteloos weggegooid op straat. Spa zelf is niet bijzonder. Maar je kunt er wel erg lekker eten! En dat water spoelt alles weer schoon. Zonder water zijn we nergens, laten we ook daar bij stil staan.

Tja. Daaraan konden we eigenlijk meteen al niet meer voorbij. Want na alle festiviteiten – tot ’s avonds laat in de buitenlucht, gezeten aan één lange tafel met zo’n honderd mensen – brak vroeg in de ochtend een knetterend onweer los. Maar het huwelijk was voltrokken, het feest voorbij, net als mijn verjaardag. De maand is nog maar net begonnen. Wie weet krijgen we nog heel wat zonneschijn. Voorlopig giert de wind rondom het huis en spettert er overal water. Maar toch: Denk zon en Remember September.

Copyright © 2011 Giselle Ecury

De nieuwe dichtbundel van Giselle Ecury is onlangs verschenen, die de titel Vogelvlucht draagt. Dit is haar vierde boek. Eerder verschenen Terug die tijd (gedichten, 2004/2005) en de romans Erfdeel (2006) en Glas in lood (2009). Giselle schrijft regelmatig voor Damespraatjes.

Lees hier ook de andere columns van Giselle


Reageer ook