Op de Zevende dag schiep God Marco van Basten

san_marco.jpg
In mijn jeugd koesterde ik een diepgaande liefde voor Marco van Basten. Hij zag er leuk uit maar bovenal kon hij geweldig voetballen. Zijn carriere volgde ik en zag hem, weliswaar op televisie, met een omhaal scoren tegen Den Bosch, voetballen met Johan Cruyff, zondags scoren op het EK in Duitsland en Europa cups winnen met AC Milan. Mijn liefde zat zelfs zo diep dat een gemiste penalty op een EK hem vergeven werd. Ook zag ik hem, live, in de Rotterdamse Kuip met het Nederlands elftal tegen Finland spelen. Het toilet behing ik met allerlei Marco-memorabilia, wat de dagelijkse gang naar het kleinste kamertje tot een uitje maakte. Van zijn indrukwekkende afscheid in San Siro, met suède jasje en rose overhemd aan, was ik dagen van de kaart. Daarna raakte Marco een beetje uit beeld want Marco wilde rust en golfen. Groot was mijn vreugde dan ook dat Marco zich weer liet zien op de velden.

In al die jaren kwam het helaas nooit tot een persoonlijke ontmoeting. Totdat het plan werd opgevat door Bram en Daan om weer eens bij een training van Ajax te gaan kijken. In de voorjaarsvakantie werd er koers gezet richting de Amsterdam Arena. In de auto begon het toch al een beetje te kriebelen want binnen tientallen minuten zou ik mogelijk oog in oog staan met San Marco.

In gedachten droomde ik weg: zag dat Marco zwoel naar mij glimlachte en mij vertelde hoe lang hij wel niet op deze ontmoeting had gewacht. Bruut werd mijn droom verstoord door Bram en Daan die van achteruit de auto riepen om chocomelk. Teleurgesteld, omdat mijn gedachten onderbroken werden, gaf ik de jongens datgene waarnaar ze vroegen.

Bij de Amsterdam Arena aangekomen liepen we naar de uitgang waar de trainers en spelers naar buiten komen. Nadat eerst de spelers voorbij liepen, zagen we Marco langszij komen. Zo dichtbij was ik nog nooit geweest.

Met de jongens keken we vervolgens naar de training in de hoop wat technische en tactische vaardigheden van Marco mee te pikken. Helaas had Marco het veld deels laten afschermen dus viel er minder te zien dan gehoopt. Na anderhalf uur blauwbekken, de mannetjes hielden zich inmiddels warm met een partijtje voetbal op een afgelegen parkeerterreintje, konden we eindelijk naar de plek waar de spelers en trainers hun fotomoment met de supporters beleven. Bram en Daan hingen in de hekken zodat wanneer de spelers en trainers kwamen zij direct met hen op de foto konden. Nadat de eerste spelers met Bram en Daan vereeuwigd waren kwam daar dan eindelijk mijn Marco aan. Ik stelde trillend mijn camera scherp en vroeg Marco of hij samen met de mannen op de foto wilde. Marco zei kort: ja, en nam geroutineerd plaats naast de jongens. Ik keek door de lens, voelde gelukzaligheid opkomen, slikte en dacht; wat een geweldige, prachtige, talentvolle, stralende, blije, mooie, lieve mannetjes staan er naast die licht kalende, wat ouder wordende, grijze man..……..

Simone
Columniste Rubriek Voetbalmoeder

Oproep: wij zijn op zoek naar Tips van en voor voetbalmoeders, lees verder

cruyff_foundation_logo.jpg

wb_logo.jpg


Reageer ook