Ongeleid projectiel in huis? Blog van Giselle Ecury

Giselle-Ecury-Molly-Chelsea-dp
Dat ik een hondenliefhebber ben, weten de meesten. Sinds jaar en dag geniet ik van mijn labradors – een ras waarop ik sinds mijn negende verliefd ben. Later wilde ik zó’n hond. Dat ik als jongvolwassene kon doen wat ik wenste, is mooi: zo’n roetzwarte puppy afhalen, een dropje! Mijn eerste droomdier kwam uit het gehucht Wechelderzande, nog vóór Antwerpen. En direct begon het opvoeden, want dit speelgoedbeestje zou weldra een grote sterke kanjer zijn die mij met mijn destijds 49 kilo gemakkelijk achter zich aan zou kunnen sleuren.

Toen ik nog voor de klas stond, noemden mijn leerlingen mij altijd “streng, maar rechtvaardig”. Dat betekende, dat juf Ecury de schoolregels hanteerde en daarvan niet afweek. Consequent zijn, is even peentjes zweten gedurende hooguit 3 maanden in het meest ongunstige geval. Daarna is één blik, één gebaar zonder enige stemverheffing voldoende om te bewerkstelligen wat vereist is. Het grappige is, dat dit werkt bij schoolkinderen en bij honden. Soms fluister ik tegen mijn hond wat zij moet doen – en zie: zij geeft acht!

Mijn kleine Pinot Noir vertederde mij immens, maar ze moest wel doen, wat ik zei: “Zit, ga liggen, blijf, laag, naast en kom.” Dat zijn de hoofdprincipes. Wanneer je een hond daarnaast volkomen aan zijn trekken laat komen, geef je hem zowel de vrijheid van de wolf die nog altijd in hem schuilt, als het rustige leven van het huisdier dat hij geworden is. Veel wandelen, laten snuffelen en stoeien met andere honden, verstoppertje spelen, een bal verbergen en laten opsporen, allerlei dingen die een appèl doen op zijn instincten en zijn wil te doen waar hij goed in is. Alleen zo krijg je een tevreden hond met wie je overal welkom bent.

Inmiddels heb ik 11 jaar lang dagelijks ruim 2 uur gewandeld met mijn vierde labrador. Een zachtaardige hond, zwart als de nacht, maar zo lief en grappig. Helaas is ze nu op leeftijd en de ouderdom is haar weliswaar niet aan te zien – haar vacht glimt en ze heeft  nauwelijks grijze haren, wat ikzelf niet meer kan zeggen – maar haar voorvoeten vertonen tekenen van artrose en/of artritis. Ze is ook niet meer zo sterk als vroeger, want we kunnen geen lange afstanden meer lopen en geen tempo meer maken. Maar van het bos geniet ze volop en alles in haar ontwaakt, zodat ze als een wolf haar weg zoekt langs de dennen en op het mos, waaks, om mij te beschermen. Meestal is het rustig, maar er zijn van die dagen dat veel andere wandelaars met honden de duinen weten te vinden. Fijn voor Staatsbosbeheer, maar voor onze zwarte viervoeter is het minder geslaagd. Tegenwoordig schaffen mensen zich een hond aan zonder eigenlijk echt te weten hoe je die opvoedt. Of dat je die überhaupt moet opvoeden… Hoe groter het beest, hoe minder hij in het gareel loopt, lijkt het wel. Brede mannen en iele vrouwen begeleiden hun huisdier, meestal een beer van een reu, maar staan erbij en kijken ernaar, wanneer die zich misdraagt. En dat doen ze. Want mijn lieve zachte labrador is al-tijd de klos. Ze wordt woest besprongen, zodat ze door haar poten zakt en daarna wordt ze “bereden”. In de hondenwereld is dit dominant gedrag, dat je hoe dan ook moet afstraffen. Rijen heeft in zo’n geval niets te maken met hormonen of lust, wat dan al snel gniffelend geroepen wordt. Er mag er maar één dominant zijn en dat is de baas. Punt uit.

Aanvankelijk wachtte ik beleefd af tot de begeleider van zo’n hond er iets van zou zeggen, maar dat gebeurt standaard niet. En dus doe ik het. Meteen. Die 49 kilo weeg ik allang niet meer, maar klein van stuk en weinig steviger dan toen hebben mensen de neiging mij nog wel omver te blazen. Ho. Niet als “ze” aan mijn lieve hond komen. Binnen een floep en een zucht commandeer ik die k-honden van mijn zwarte vriendin af. En de enkeling die een tweede poging waagt, zal weten dat ik een ongewoon harde stem kan opzetten. Hard in de zin van onverbiddelijk. Pas op, jij. Als de baas of bazin het overdreven vindt, geef ik ze ongevraagd een vergelijkbaar lesje. Want als je als eigenaar zo’n dominante hond niet aankunt, lacht hij als het ware in zijn vuistje en heeft hij schijt aan je. Mensen hebben vaak niet door dat ze een ongeleid projectiel in huis hebben. Met alle gevolgen van dien.

giselle-portret-klein
Giselle omschrijft meer gedachten over dit onderwerp op http://giselle-ecury.blogspot.nl

In september 2013 verscheen de derde roman van Giselle Ecury, “De rode appel”. Eerder verschenen “Terug die tijd” (gedichten, 2004/2005) en de romans “Erfdeel” (2006) en “Glas in lood” (2009) en “Vogelvlucht”. Giselle schrijft regelmatig voor Damespraatjes. Een gedicht uit “Vogelvlucht” werd onlangs opgenomen in het boek “De 100 beste gedichten”, dat uitkwam ter gelegenheid van de VSB Poëzieprijs.

Lees ook de andere columns van Giselle op Damespraatjes

Lees hier het Damespraatjes interview met Giselle Ecury


Reageer ook