Mijn moeder werd toch niet zo oud!

fall.jpg
De afgelopen 7 jaar ben ik drie ’s avonds gebeld, precies toen ik op het punt stond mijn bed in te stappen. Alle keren betrof het mijn moeder in of onderweg naar het ziekenhuis. De eerste keer, zeven jaar terug, was daarna een verhuizing op termijn wenselijk. De tweede keer, 4 maanden terug, was een directe verhuizing onontkoombaar. De derde keer, deze week, was een “verhuizing” het directe gevolg.

Doordat mijn oma lang heeft gekwakkeld, maar er toch steeds weer boven op kwam en uiteindelijk 93 jaar werd, hadden we steeds wel vertrouwen in het herstellend vermogen van mijn moeder. Uiteindelijk was en is zij de dochter van mijn oma. Toch wisten we wel dat de een de ander niet is.

Al ruim tien jaar kwakkelde mijn moeder. Maar ja als je ook in de oorlog als opgroeiend pubermeisje voor jou te zwaar werk moest doen in de zaak van je vader en je later ook niet altijd van sporten hield en graag at…… dan merk je dat soms aan je lichaam. Niet altijd, want het is geen wet van meden en perzen, maar bij mijn moeder werkte het wel zo. Ik weet ook dat de artsen al vanaf haar veertigste tegen haar zeiden, dat ze moest blijven bewegen, maar ja ook hierin is de een de ander niet.

Na een fikse nierbekkenontsteking verbleef mijn moeder zeven jaar terug in een zorghotel om bij te komen. Het gezelschap deed haar zichtbaar goed. Daarom is ze toen ook in een appartementencomplex van 55 plussers en ouder gaan wonen. Daar was wat te doen en het lag dichter bij de winkels. Winkels waren haar prikkel om meer te bewegen. Geen bruikbaar lijkende aanbieding van de Blokker werd gemist.

Sinds een jaar of drie had ze steeds last van tia’s. De scan van haar hoofd gaf ook echte zorgen, maar ja je weet nooit hoe het gaat lopen. Maar de tia’s kwamen steeds vaker en toen ze nog op haar zelf woonde at en dronk ze steeds slechter. Nadat ze daardoor even echt van de wereld was, is ze in een heel goed verzorgingshuis terecht gekomen.

Helaas stond het huis niet in haar eigen woonplaats, maar verder was het helemaal prima. Ze wende er ook snel en heeft daar in korte tijd echte hechte vriendschappen gesloten. De tia’s, gevoed door een doorgemaakt hartinfarct, bleven komen. Dat vond ze lastig, want ze kende heel goed de risico’s. Ze hoopte dat de zwaardere bloedingen en/of attaques nog even wegbleven, want het leven beviel haar goed, ondanks de toenemende beperkingen. Als er dan een zware moest komen, dan graag een goede…

Die kwam. Een paar uur, nadat ze nog de schemerlampen in haar kamer aan deed, terwijl de verzorging haar een kopje thee bracht. “Wat woon ik hier toch lekker”, zei ze toen. Een paar uur later lag ze voor haar laatste momenten in een aparte kamer in het ziekenhuis. Toen ze erin kwam ging de tv aan. Niemand kreeg die uit. Bij het uitblazen van haar laatste adem, ging de tv een paar minuten uit, daarna ging hij weer aan en was niet uit te krijgen. Mijn moeder, die graag tv keek, was heel vredig heen gegaan. 

Kerensa van der Douw,

Lees ook: http://levenvankerensa.blogspot.com/


Reageer ook