Met liefde gemaakt

met_liefde_gemaakt.jpg
Al dagen is hij bij ons in huis volop bezig: de timmerman. Je denkt, dat het maar een kleine ruimte is, zo’n halletje, en dat het snel gepiept zal zijn. Maar nee. Kleine ruimte, grote klus. En ook levert zoiets meteen veel chaos op. Want als je opeens je kapstok moet missen, realiseer je je hoeveel jassen daar eigenlijk altijd aan hangen. En die liggen nu verspreid door het huis of bungelen aan de knop van een kastdeur. En o, ja, waar heb ik mijn wandelschoenen ook al weer gelaten? En de sjaals – het is fris vandaag!
   
Maar het wordt prachtig. Wat een vakman is er aan het werk. Wanneer ik na ons dagelijkse kopje koffie weer naar boven ga om te hameren op het toetsenbord, hoor ik hem met ferme slag spijker na spijker weg timmeren. We zouden wel een orkest kunnen begeleiden met ons slagwerk.

Niet alleen zijn schroeven en boor hebben diepgang. Ook onze gesprekken hebben dat. Zo passeerden jaloezie, tevredenheid en dankbaarheid al eens de revue. Dat je niet altijd maar alles als heel normaal moet aannemen, omdat het eigenlijk buitengewoon is, wat we allemaal kunnen doen en laten in ons land, ondanks de recessie. Dat je moet genieten van het leven als het kan en dat je dat niet moet uitstellen tot later. En dat het toch zo mooi is, te leven in een land met zoveel diversiteit.

Denk nu niet, dat wij twee uur doen over onze lunch. We komen binnen een half uur, al etend en drinkend, tot de kern en zijn het tot nu toe vrijwel altijd eens met elkaar. Dat is prettig, wanneer iemand je helpt je huis op te knappen. Bij problemen die hij tegenkomt, verzint hij altijd een oplossing, waar ik me in kan vinden. Succes verzekerd.

Vandaag moest ik hem met spijt in mijn stem liet weten, dat ik bij de koffie niets lekkers voor hem had. We hadden de dag ervoor geen tijd gehad voor de boodschappen en ik had er zelfs eigenlijk helemaal niet aan gedacht. Wij zijn niet van die snoepers.
‘Dat geeft niet,’ liet hij me glunderend weten, terwijl hij me een plastic zakje toonde, waarin twee plakken ontbijtkoek zaten. ‘Zullen we delen?’
‘Dat ziet er goed uit,’ constateerde ik. De boter kwam er langs de randen uitzetten. ‘Er wordt prima voor je gezorgd, of heb je het zelf staan klaarmaken?’
‘Nee, dat doet mijn vrouw,’ schudde hij resoluut zijn hoofd. ‘En dat doet ze met liefde.’ Hij wees met zijn duim op een lichtgeel opplakbriefje, dat keurig bevestigd was op de verpakking van de lekkernij. Bescheiden als ik ben, wierp ik er een blik op, zonder het te lezen. Tja, briefgeheim. Ik zag, dat het kleine vierkant in een mooi handschrift was volgeschreven.

‘Lees het gerust even. Ik vind dit zo leuk! Dat doet ze wel vaker. Niet alle dagen, maar gewoon, af en toe. Dan blijft het een verrassing.’ Hij hield me stralend het stuk papier duidelijk voor.
“Lieve, stoere man van me,” las ik. “Eet smakelijk en werk ze vandaag. Ik hoop dat het allemaal gaat lukken. Tot straks. xxx.”

‘Dat is nu echte liefde,’ lachte ik naar hem. ‘Hoe lang zijn jullie getrouwd?’
‘Zesendertig jaar,’ knikte hij. ‘Mooi hè? En hier kan verder niets tegen op, toch? Meer heb je niet nodig. Als je tegenwoordig wel eens hoort wat een gekkigheid mensen uithalen om een ander de liefde te verklaren. Ballonvaarten, een parachutesprong. Dat moet iedereen zelf weten, hoor. Maar voor mij is het gewoon elke keer weer onverwacht het vinden van zo’n briefje.’

Opnieuw waren we het eens. Ik vond, dat hij de spijker op zijn kop sloeg. En het leek me een goed verhaal om eens te verwerken in een gesprek met of ceremonie voor een van mijn bruidsparen. Want het is natuurlijk gewoon een waarheid als een koe. “Houden van” zit hem vaak in van die kleine dingen, waaruit blijkt, dat je aan elkaar denkt, kunt laten zien, dat je blij bent met elkaar. Dit soort kleinigheden vertederen en dat maakt ze groots.

En weer een dag verder, zie ik hoe het werk vordert. Binnenkort moet ik het woord “halletje” schrappen uit mijn woordenlijst. Als het klaar is, hebben wij een “entree”. Met liefde gemaakt.

Giselle Ecury schrijft proza en poëzie. Binnenkort komt bij Uitgeverij In de Knipscheer haar vierde boek uit, een dichtbundel: “Vogelvlucht”. Zij werkt aan haar derde roman. Eerder verschenen de op deze site veelbesproken boeken “Erfdeel” en “Glas in lood”. Ook schrijft en presenteert zij trouwceremonies op maat. Zie www.sfeervoltrouwen.nl


Reageer ook