Mandy ‘mijn kinderen missen hun vader enorm, maar hij geeft niet thuis’

De dag dat Mandy’s ex met zijn koffers de deur uitliep, staat op haar netvlies gebrand. Ze was zo opgelucht dat Simon vertrok. Rust, eindelijk rust. Waar Mandy toen niet bij stilstond, is dat haar kinderen hun vader enorm missen. “En Simon laat het afweten.”

Toen Mandy zeven jaar geleden wakker werd en een sprintje moest trekken naar de wc om over te geven, wist ze gelijk wat er aan de hand was. “Ik was zwanger. De weken ervoor voelde ik me moe en niet lekker en ik werd niet ongesteld. Vond ik niet zo gek want Simon en ik hadden toen continu ruzie. De sfeer was dreigend en onaangenaam. Maar die dag, dat ik overgaf wist ik het gelijk.” Ze rookte haar laatste sigaret en dacht de hele dag na. “Als ik Simon niets zou zeggen en ik zou van hem afgaan, dan zou ik weliswaar een alleenstaande moeder zijn, maar wel een blije.”

Are you sure?

Ze kon het niet over haar hart verkrijgen en vertelde Simon de volgende dag dat hij vader zou worden. “Zijn reactie was schokkend. Hij vroeg zich af of ik wel zeker wist dat het kind van hem was. Nog steeds begrijp ik niet waarom ik toen niet vertrok.” Mandy bleef en de zwangerschap bracht haar weer wat dichter bij Simon. Als Hugo wordt geboren, is Simon in de zevende hemel. “Twee jaar later werd Anne geboren en was ons gezin compleet. Tussen Simon en mij ging het ook redelijk. De liefde was bekoeld maar als ouders deden we het best goed.”

Ik zie ze wel weer

Het bleef niet goed gaan. Simon werd depressief en reageerde zich regelmatig af op de kinderen. “Of hij zat uren op de bank zwijgend voor zich uit te staren of hij snauwde de kinderen af. Toen hij last kreeg van woedeaanvallen heb ik hem gevraagd elders te gaan wonen. De kinderen waren doodsbang voor hem.” Hoewel Mandy niet aan scheiden dacht, kreeg ze op een dag de papieren van Simons advocaat. “Ik belde Simon en vroeg waar hij in godsnaam mee bezig was. Hij was akelig kalm en zei dat hij de volgende dag zijn laatste spullen kwam halen. En  dat deed hij. De kinderen waren op school maar hij wilde niet op ze wachten. Hij zei dat ‘ie ze wel weer zou zien.”

Nieuwe vriendin

De eerste weken na de scheiding houdt Simon zich aan de omgangsregeling en zijn Hugo en Anne om het weekend bij hem. Maar als hun vader een nieuwe vriendin krijgt, ligt zijn focus op haar. “Steeds vaker verzon hij smoezen om de kinderen niet op te komen halen. Op Facebook zag ik dan dat hij met zijn nieuwe vriendin een lang weekend weg was. De kinderen begrepen daar niets van. Ze misten hun vader. En dat snapte ik ook, wat ik ook van hem vond, het was wel hun vader. Simon liet zijn kinderen in de steek en mijn hart brak om ze zo verdrietig te zien.”

Papa ik mis je zo

Mandy besluit te gaan praten met Simon om uit te leggen wat zijn gedrag doet met de kinderen. “Als ik hem zou vertellen dat de kinderen verdrietig waren en hem graag wilden zien, dan zou hij ze toch wel weer ophalen, dacht ik. Nou niet dus. Simon zei dat hij ruimte nodig had en dat de kinderen daarin niet passen. Zijn mening veranderde hij ook niet toen ik hem de tekening van Anne gaf. ‘Papa, kom je me snel weer halen, ik mis je zo’ had ze er met hanenpoten boven gezet. Hij legde de tekening zwijgend aan de kant.”

Wat ben je toch ‘n zak

Wat vertel je kinderen als hun vader ze even niet meer hoeft te zien? Dat hij tijd nodig heeft om met zijn nieuwe vriendin door te brengen? Dat hij die vrouw belangrijker vindt? “Zeg het maar, ik weet het niet. Ik vind het zo vreselijk voor ze. Ze blijven maar vragen waarom papa ze niet ophaalt, waarom ze niet naar zijn huis mogen. En ik kan alleen maar denken: ‘wat een zak ben je toch ook’. Ik wil niet dat mijn kinderen pijn hebben, dat ze verdrietig zijn. Ik wil gewoon een goede omgangsregeling en dat Simon er voor ze is als ze hem nodig hebben. Mijn moederhart huilt.”

Wat raad jij Mandy aan? Wat zou ze kunnen doen om de relatie tussen haar ex en haar kinderen te verbeteren? Praat mee in de comments onder dit artikel.


3 reacties

Marc -

Beste Kim wat je zegt klinkt logisch maar is het zeer zeker niet! Ik zal het uitleggen en ben benieuwd naar je reactie.

De kinderen verdienen de waarheid. Klopt!
Maar dat de verantwoordelijkheid bij vader ligt inzake omgang en dat “het goed blijft” daar laat je een behoorlijk aantal steken vallen.
Als vader en moeder kies je voor kinderen. Je “neemt” ze dus niet. Aan de keuze voor kinderen kleven nou eenmaal voor en nadelen. Ook al kunnen vader en moeder niet door een deur, dan NOG hebben ze de morele plicht er SAMEN voor de kinderen te zijn!
In mijn geval werd(zoals zo vaak) er de keus gemaakt voor het geld. Hierdoor werd ik financieel kapot gemaakt. Hoe kun je dan van en naar je kinderen? Hoe kun je dan een kadootje kopen? Hoe kun je dan zorgen dat “het goed gaat”? En….alsof dat nog niet genoeg was werd er gelogen. Waarom komt papa niet?
Omdat hij druk is met werken….ik weet het niet…..
Waarom niet de waarheid zeggen? Maar dat was nog lang niet alles.
Ik kreeg een brief van de rechtbank. Uiteraard heb ik deze in mij archief zorgvuldig bewaard! Ik mocht de voormalige echtelijke woning niet meer betreden. Tja….een woning is onroerend goed (handig als je rechten hebt gestudeerd) onroerend goed is de grond en al wat daarmee onlosmakelijk is verbonden. Uitzondering is een Boeing 747 die vanwege zijn kostprijs als onroerend goed wordt gezien. Goed, dat wil dus zeggen dat ik niet voorbij het tuinhek aan zowel de voor als achterzijde van de woning mag gaan. Ik leef volgens de letteren der wet en dus zal ik dat niet doen. Immers, ik zou huisvredebreuk plegen dan tot genoegen van iemand die van veel geld houdt NOG eens veel geld moeten neerleggen. Nee, die lol gun ik zo iemand niet. Maar ja……hoe moet ik als vader het dan ” goed” houden met de kids? Ik ga echt niet (dit schreef ik die nazaten letterlijk) op een koude winterdag op een witte plastic tuinstoel op de openbare weg voor het hus gekleed in een winterjas met wollen muts op in de kou zitten kijken hoe dat kind “gezellig” binnen een stuk taart maar binnen loopt te harken…..

Kim, je bedoelingen zijn goed maar omgang is een zaak die de ouders SAMEN moeten regelen en daar hoort het financiële deel dus zeker ook bij……

Marc -

Het is belangrijk dat je (zoals mij dat helaas wel is gebeurd door mijn ex) je kids NOOIT gaat voorliegen. Zeg gewoon de waarheid. Doe je dat niet, dan zul je daar ooit (terrecht) op worden afgerekend. Ik begrijp dat de waarheid voor een kind niet makkelijk is en zeker niet prettig. Toen mijn (excuseer) nazaten me via een mail (verder komen ze niet) een en ander vroegen heb ik de waarheid gezegd….met daarbij de opmerking: ik weet dat er iemand liegt. Wie dat is mag je zelf zeggen. Maar lees eerst even de stukken van de rechtbank want ik heb elke brief bewaard…….. Ik heb verder geen kontakt met ze. Prima. Het gaat toch enkel maar over geld. Ik lijk niet meer te zijn dan een portemonnee vader. En daardoor heb ik toch de harde keus moeten maken om voor disciplinaire maatregelen te kiezen. Nee nimmer zal ik verbaal of fysiek geweld gebruiken. Maar alles accwpteren en o er me heen laten komen? Nee.
Inmiddels heb ik een fijn en goed leven met mijn huidige vrouw. All jaren. Het klikte gelijk met haar kids en inmiddels is er een nieuwe generatie bijgekomen. Geweldig! Mijn focus ligt op wat ik nu heb. Wat ik niet heb mis ik niet meer. Die deur heb ik (hoe moeilijk het ook is) gesloten.Definitief….

Ik realiseer me heel goed dat alles zo anders had kunnen zij als de kinderen eerlijke antwoorden hadden gehad. Eerlijkheid duurt het langst en……ook al is de leugen nog zo snel de waarheid achterhaalt hem wel…..met alle gevolgen van dien…..

Kim -

Ik weet niet hoe oud je kinderen zijn maar naar mijn mening verdienen die kinderen ook de waarheid en ligt de verantwoordelijkheid bij hem dat hij het goed houdt tussen de kinderen en hem. Ik zou hun precies vertellen wat hij mij had verteld aan hun zodat hij het zelf kan uitleggen als hij terug komt.

Reageer ook