Giselle Ecury over Malala, Pakistaanse heldin

Onlangs bracht RTL 4 nieuws over het jonge, Pakistaanse meisje Malala, dat een aanslag door de Taliban overleefde. Er werd een kogel door haar hoofd gejaagd, omdat zij vindt, dat meisjes een eerlijke kans op onderwijs moeten krijgen. Een groot stuk van haar schedel is weggeslagen en artsen hebben het ontstane gat gedicht met een metalen plaat.

Het is een wonder, dat Malala deze aanslag overleefde. Een nog groter wonder vind ik het, dat zij er – naar het zich laat aanzien – geen ernstige hersenbeschadigingen aan heeft overgehouden. Zij is uitstekend aanspreekbaar en kan prachtig en precies verwoorden, wat zij wil. Tijdens een gefilmd statement dat zij maakte, kon ze zonder probleem op haar vingers aftellen, wat zij allemaal wil bereiken in haar leven, dat ze zelf een tweede leven en een nieuw leven noemt, waarin ze de mensheid wil dienen. Ik kan er niets aan doen, maar het schiet toch door me heen, dat DIT dus de wil van Allah is, de wil van God of van Boeddha: dat dit meisje blijkbaar mag, nee moet blijven strijden voor dit nobele doel: onderwijs voor alle kinderen.

Bij toeval zit ik op deze avond om 18.00 uur bij de televisie. Eerst heb ik stomverbaasd de berichten aanhoord over de praktijken van onverlaten die via “match fixing” goud geld weten te verdienen, zodat de onnozele voetbalfan zelfs tijdens een gezellig potje ballen dus al belazerd blijkt te worden. Hoe verzin je zoiets? Beseffen deze mensen niet, dat zij uit hebzucht en eigen gewin de sport om zeep helpen?

Gelukkig komen er steeds meer wanpraktijken aan het licht. We willen unaniem in financieel opzicht niet meer bedonderd worden, niet meer lijdzaam toezien hoe de zaken om geld of “de eer” verziekt worden. Die “eer” blijkt achteraf nota bene veelal verkregen te zijn via allerlei griezelige middelen, waardoor mensen bovennatuurlijk weten te presteren én waardoor ze naar mijn idee tevens hun gezondheid naar de knoppen hebben geholpen, maar dat zal wellicht pas later blijken. Waar het om gaat is dit: het nieuws van de laatste tijd is om dieptreurig van te worden.

En dan opeens dat wonder: Malala, een gewoon Pakistaans meisje, dat bij nader inzien helemaal niet gewoon is, maar dat op buiten-gewoon indringende en volwassen wijze weergeeft, waar zij ook na die aanslag altijd nog voor staat in haar leven, nu ze een tweede kans gekregen heeft. Ze wil iets, dat wij in Nederland heel gewoon vinden. Ze wil, dat alle meisjes, alle kinderen, onderwijs moeten kunnen genieten, om daarmee een beter leven tegemoet te kunnen zien.

Deze twee onderwerpen zijn te zien in één programma. Ik zie vol ontzag Malala op haar vingers aftellen hoe ze de mensen wil dienen. Haar zachte, iets scheefhangende gezichtje staat bloedserieus. Het raakt me diep. Laat die match fixers eens bij dit kind op ziekenbezoek gaan, bedenk ik me. Verplicht de artsen die EPO en al die andere enge dopingdingen hebben toegediend tot een workshop bij Malala, die “How to – really – serve the people” heet. Laat hen het geld dat zij via deze oneerlijke praktijken verkregen, afstaan aan het goede doel van dit meisje en laat elke sporter de ooit onterecht verkregen eer aan deze heldin opdragen. Ze verdient het als geen ander. Malala, een kind nog, moet toch echt een beter beeld krijgen van onze wereld, dan RTL 4 mij voorschotelde in het Nieuws, want anders is er geen hoop meer, terwijl zijzelf daar in al haar eenvoud juist één groot toonbeeld van is. Het maakt mij deemoedig en nederig. We moeten allemaal weliswaar geld en van alles en nog wat inleveren, maar eigenlijk – de diverse wanpraktijken daargelaten – is het hier zo slecht nog niet, met scholen die het predicaat “excellent” kunnen verdienen. Toch?

Copyright  2013 © Giselle Ecury

Lees ook de andere blogs van Giselle

Giselle Ecury werkt aan een nieuwe roman. In 2011 schreef zij de inleiding voor het levensverhaal van een in 1996 overleden psychiater en opende ze aan de universiteit van Berkeley met een autobiografisch verhaal een congres. De andere daar aanwezige literator was Adriaan van Dis. Hun verhalen worden opgenomen in een boek. “Vogelvlucht” is haar laatst verschenen dichtbundel (2011). Eerder verschenen “Terug die tijd” (gedichten, 2004/2005) en de romans “Erfdeel” (2006) en “Glas in lood” (2009). Giselle schrijft regelmatig voor Damespraatjes. In het voorjaar van 2013 verschijnt haar nieuwe roman.

Een gedicht uit  “Vogelvlucht” werd onlangs opgenomen in het boek “De 100 beste gedichten”, dat uitkwam ter gelegenheid van de VSB Poëzieprijs.


1 reactie

Reageer ook