Majestic Macchu Picchu, deel 5

Ik ben terug en heb het overleefd! Al denken mijn benen daar momenteel anders over…

Dinsdag om 5:30 uur was het dan eindelijk zover. Eén van de hoogtepunten van mijn reis: de wandeling naar de verloren Incastad Macchu Picchu.

Als ik iets spannend vind wil ik nog wel eens de kinderlijke eigenschap hebben veel te vroeg wakker te worden uit angst me te verslapen. Zo ook deze dinsdag, om 3:15 uur werd ik wakker en kon de slaap niet meer vatten. Aangezien het tegenovergestelde het geval was bij de nachtportier, heb ik verschillende hostelgasten binnen gelaten aangezien hun geklop de beste man met geen mogelijkheid meer in beweging kon krijgen en ik er gek van werd.

Picchu1.jpg
Ruim twee uur later was ik aan de beurt. Ik werd opgehaald en samen met twee Franse meisjes in een bus geladen. Onze groep bleek slechts uit 3 personen te bestaan en dat ruim 66% daarvan Frans was niet mijn ideaal beeld maar hé, we gaan naar Macchu Piccu! Eenmaal in de bus kregen we onze tickets voor het trein gedeelte. Vol overtuiging kreeg ik een ticket in mijn hand gedrukt voor Maria. Maria Gefina om precies te zijn… naar mijn mede weten een totaal ander persoon dus ik in conclaaf. Excuse me, my name is Viola (gids: Biola?), No, Viola…Viola Welling. Do you have an other ticket? Ah Biola, si! Let me see, other ticket? -stilte- What is other ticket?
We waren maar met drie, twee tickets klopte dus logischer wijs moest dit de juiste zijn.

Langzaam begonnen mijn hersenen te ontwaken op dit belachelijke tijdstip en kon ik me vaag herinneren dat mijn ouders me hebben voorzien van 3 namen: Viola Gezina Maria… juist ja, in een katholiek land wordt er blijkbaar vanuit gegaan dat Maria dan je roepnaam is en dus ging ik twee dagen als Maria door het leven.

Goed, het was dus 5:30 uur, ik zat opgescheept met twee nauwelijks Engels sprekende Fransen en de reisorganisatie was nog niet eens in staat mijn naam fatsoenlijk over te typen van mijn paspoort, lekker. Alle elementen voor een hardnekkig ochtendhumeur aanwezig. En zo vertrokken we dus, de Fransen, ik en m´n ochtendhumeur, met 13 km aan traptreden voor de boeg… joepie!

Picchu2.jpg
Na mezelf een half uur in de weg gezeten te hebben, terwijl de Fransen in een onbegrijpelijk gebrabbel vrolijk verder kakelden, kwam ik er achter dat dit totaal geen zin had (ik weet het, ik ben wel eens sneller geweest). Vanaf dat moment kwam mijn sociale ik los en bleek ik mijn talen knobbel nog niet kwijt te zijn. In een combinatie van Engels, Frans en Spaans wisten we een heel eind te komen en tegen de tijd dat de wandeltocht begon hadden wij de grootste lol in onze nieuw bedachte taal.

De tocht was echt adembenemend. Schilderachtige uitzichten, diepe ravijnen, orchideeën in alle mogelijke kleuren, prachtige watervallen maar de boventoon voerde natuurlijk de tempels en ruines langs de Inca trail die we volgden. Hoe hoger we kwamen, hoe mysterieuzer de omgeving werd. Soms bevonden we ons in de wolken, soms er boven maar continue hing er een sfeer die moeilijk te beschrijven is. Door de mystiek, de jungle om ons heen, de ruisende watervallen en de prachtige paden die we volgende werd ik bijna opgeslokt door een cultuur die allang niet meer bestaat.

In totaal hebben we zeven en een half uur gelopen met één stop voor de lunch. De paden gingen continue omhoog en weer naar beneden en ik heb ontelbaar veel traptreden moeten nemen (knieën zijn nu definitief afgeschreven) maar het moment dat de verloren stad door de wolken zichtbaar wordt is ongelooflijk. Pure magie!

En daar stond ik dan, ik, het ooit zo eigenwijze meisje uit Geldermalsen, uitkijkend over één van de best bewaarde geheimen van de wereld, WAUW! Zo groot als ik me voelde dat ik de tocht had gehaald, zo klein voelde ik me bij het aanschouwen van dit moois.

I feel like a tiny bird singing a big song… en ik ben nog lang niet uitgezongen!

Morgenochtend laat ik Cusco achter me om door te reizen naar Puno. Puno ligt aan het hoogst bevaarbare meer (lake TIticaca) ter wereld en natuurlijk gaan we dat bevaren. Varen jullie mee?

Viool


Reageer ook