Liefde voor linnen, blog Giselle Ecury

Evert Groot Linnen
Libelle nummer 26. De modepagina’s. Achteloos blader ik ze door. Dan trekt iets plotseling mijn aandacht. Dat is niet het Pandoratasje, dat één van de modellen goed in beeld houdt. Het komt ook niet door de kleding van de dames.  Het is de achtergrond van die bepaalde foto die me trekt en treft. Een marktkraam met de prachtigste stoffen in natuurtinten lacht mij toe.

Dit kan niet missen. Dit is Bergen NH, de zaterdag-marktdag. Maar wat vreemd. Vergis ik me? In de op de foto gedrukte “met dank aan…”- tekst wordt hij niet genoemd: Evert Groot. De aardigste marktman die ik ken, hoewel ik in Bergen eigenlijk alle kooplui wel bijzonder kan waarderen. Maar Evert heeft bij mij een streepje voor. Dat is ook niet zo moeilijk, als je een stoffenkraam hebt, zult u denken. Toch zit het hem daar niet alleen in.

Evert biedt namelijk van die schitterende, 100 % linnen interieurstoffen aan, waar je blik willens en wetens naar toe getrokken wordt. Zelf word ik er immens begerig en ook vrolijk van. Maar Evert dringt zich totaal niet op. Hij laat je genieten. Van die soms grove structuur, het pure, de wetenschap, dat linnen een natuurproduct is en dat je dat ziet. Het  is gemaakt van vlas, heeft in de jaren ’90 een opleving gehad, maar is toch een tamelijk uniek product. Zo vind je in Klunder (NB) het Vlasserij-Suikermuseum en in Kortrijk (België) bevindt zich het Nationaal Vlasmuseum. Maar vroeger werd vlas althans in Nederland veelal in Zeeland verbouwd. Het mooiste linnen komt tegenwoordig uit Frankrijk. En stel je dan eens voor, dat ik wekelijks van dit bijzondere materiaal op de zaterdagmarkt even mag genieten…

Het idee alleen al: dat het – toen het nog vlas was – eerst regen en wind heeft getrotseerd op de velden, heeft mogen wuiven onder de zon, terwijl zwaluwen erboven cirkelden tegen het zomerblauw van de lucht. Ik zie de oogsttijd voor me en kleur die natuurlijk te romantisch in: tussen het harde werken door drinkt men koffie uit metalen kroezen, worden dikke bruine boterhammen met boerenkaas uitgedeeld en zoete versgebakken koekjes. Linnen ademt vroegere tijden uit en liefde. Daar zie ik mijn oma voor me bij wie ik logeer en van wie ik de was mag ophangen, zelfs de grote linnen lakens. En ook mijn moeder is er, die me leert, dat je deze stof vrij vochtig met een heet ijzer moet strijken, maar nooit op de vouw, om slijtage te voorkomen. Linnen is weliswaar sterk, maar je kunt volstaan met het opvouwen van de stof, wanneer die nog warm is van de hete bout.

Ook Evert heeft overigens warme herinneringen aan zijn grootmoeder. Zij was het, die hem de liefde voor stoffen bijbracht. Het naaien van kleding was een van haar bezigheden en kleine Evert werd meegenomen om stofjes te kiezen. Al die kleuren en materialen, de specifieke geur, wanneer de verkoper zo’n baal stof afrolt om je de gloed en kleur van zijn goeie goed te kunnen laten ervaren. Want dat is het: onbewerkte stoffen ervaar je. Alle zintuigen reageren erop. Zo’n nog onontgonnen lap zegt veel meer, dan wanneer je hetzelfde textiel ergens zou zien hangen als jurk, of wanneer er een bank mee bekleed zou zijn.

Zo ontstond er ook bij Evert voor stoffen een liefde voor het leven, in het bijzonder voor linnen, scheerwol en zijde. Maar ja, linnen vind ikzelf werkelijk de keizerin onder de materialen. Zéker, zoals het erbij ligt in de marktkraam van Evert. Die natuurkleuren alleen al. Ik kan er niet langslopen, of ik droom weg. Kan ik er dit niet van maken of dat niet mee doen? En nu heb ik het eindelijk voor elkaar. Vorige week verkocht Evert coupons. Zo ben ik nu de blije eigenaar van een lap maïsgeel linnen! Het “breistoeltje” van mijn moeder ga ik ermee bekleden. Of ik laat het doen. Door Everts partner. Zij kan dat namelijk als de beste.

Ik zie al voor me hoe het wordt. Een prachtig eerbetoon aan mijn moeder die me de liefde voor linnen bijbracht. En stiekem ook aan de oma, die Evert de liefde voor linnen bijbracht. Want vakmensen zoals hij, die dit natuurproduct aan de vrouw brengen, zijn uiterst zeldzaam. Je moet ze koesteren als je hen passeert, bijvoorbeeld in een column na het onmiddellijke herkennen van die zeldzaam mooie marktwaar in een tijdschrift. Wat Libelle heeft nagelaten doe ik hier: met dank aan Evert Groot, Interieurstoffen.

copyright © 2013 Giselle Ecury

 

giselle portret
“Vogelvlucht” is de laatst verschenen dichtbundel van Giselle Ecury (2011). Eerder verschenen “Terug die tijd” (gedichten, 2004/2005) en de romans “Erfdeel” (2006) en “Glas in lood” (2009). Giselle schrijft regelmatig voor Damespraatjes. In  de loop van september 2013 verschijnt haar nieuwe roman, De rode appel.

Een gedicht uit  “Vogelvlucht” werd onlangs opgenomen in het boek “De 100 beste gedichten”, dat uitkwam ter gelegenheid van de VSB Poëzieprijs.

Lees ook de andere columns van Giselle

 


1 reactie

Evert Groot -

Waow, wat een ode!!
Dank voor zulke mooie oplettende woorden.

Tot morgen

Groetjes Evert

Reageer ook