Lef: Dat is Leven!!

column_paul_koksmuts.jpgVakantie! Het ene gezin stapt op de fiets, het ander pakt de auto en weer anderen stappen op het vliegtuig. Vakantie, daar leef je naar toe. Vaak is het toch een beetje spannend. Met elkaar ben je bezig met de voorbereidingen: De was moet worden gedaan, het huis opgeruimd, koffers en tassen ingepakt. Vooral niet te veel meenemen, maar niet de iPad vergeten!

Toen wij, dat wil zeggen mijn broertje en ik nog klein waren (zo’n jaar of zeven, acht) gingen wij naar Oostenrijk. Vandaag de dag ‘blaas’ je die afstand met een stevig dagje doorrijden wel weg, destijds was het een hele hijs. Mijn vader was al blij, als hij Zuid-Duitsland haalde.
Op de achterbank vermaakten wij ons wel. Was het niet met lezen of met het tot vervelends aan toe ‘ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ of ‘vrachtwagens spotten met een beroep in de naam’, dan zaten we wel te fantaseren over wat we zouden gaan ondernemen ‘als we er waren’.

Maar ja, dat kwam pas op dag twee. Voorin werd gepiekerd over de plek, waar we zouden stoppen. Het werd een Autobahnhotel vlakbij München, Langwieder See. Een gut bürgerlich hotel aan een meertje. Knerpend grind onder de banden, koffers naar binnen en na het ons geïnstalleerd hebben, eten ! Veel publiek, een behoorlijk tempo om iedereen vlug te voorzien van eten en drinken want ook toen moest alles al schnell, schnell weer de weg op. Maar wij, wij waren onderweg al met vakantie, zouden blijven slapen. Dus was er geen haast.

Aan tafel bogen we ons over het menu. Na de verbazing het eerste jaar werd het later een goede standaard: Wiener Schnitzel met frites. Zo eentje, die over je bord heenhing zó groot. Voor ons geen probleem; citroen aan de kant en bikken maar!
Maar ja, klaar is klaar. Mijn ouders wilden graag nog wel wat natafelen, een lastige combinatie. Pa hield er wel van, zijn kinderen wat uit te dagen. En ja hoor, daar kwam het: ‘Zouden jullie het durven, om in de keuken de koksmuts aan de chef te vragen en die mij hier te laten zien?’  ‘O ja, en krijg ik die binnen tien minuten, dan krijgen jullie allebei één mark.’ (Yep, dit is pre-euro tijd!)

Mijn broertje en ik keken elkaar aan en gingen bedenken hoe we dit varkentje zouden wassen. Wat zouden we vragen, durfden we dit wel? Dat laatste was te overkomen, die mark lonkte behoorlijk! Met moeder overlegden we, hoe we dit in het duits moesten vragen. Even oefenen, diep ademhalen ‘und los!’ Achter de obers aan, door de klapdeuren de keuken in. Natuurlijk startten we met ‘Bitte’ en de rest volgde wel. Ik kan mij herinneren dat het ons altijd wel lukte die koksmuts mee te krijgen. Eén keer kregen we de chefkok er zomaar bij. Hilarisch natuurlijk toen mijn vader ons met die man aan zag komen.

Het heeft mij geleerd, dat wat nieuw en onbekend is, moed vraagt en altijd valt te oefenen.
Zo is het tijdens vakantie, zo is het ook in ons werk, in onze relaties.
Je kunt het onbekende blijven vrezen, maar dat brengt je geen stap verder in het leven.
Stel jezelf wel een beloning in het vooruitzicht, dat helpt enorm. Al is het maar de geweldige voldoening die je zult voelen als je het gefikst hebt!
Lef: Dat is Leven!

Paul Eykenduyn is loopbaancoach en geeft trainingen Mindfulness en The Work.
In oktober start hij in het Gooi met een loopbaanworkshoptraject Talent Werkt!
Zie www.eykenduyncoaching.nl

Lees ook de andere columns van Paul


Reageer ook