Kerensa goes electric!

Hoe ouder hoe gekker zeggen ze weleens. Dat kan, maar soms is het nu eenmaal zo, dat je ergens pas wat later in je leven aan toekomt. In mijn jeugd heb ik jaren klassiek gitaarles genoten. Daar heb ik veel plezier aan beleefd en ook veel van opgestoken.

Rond een jaar of 15 heb ik mezelf wat akkoorden geleerd. Dat leerde je in die tijd amper op de muziekschool. Nou ja, ze wilden het je wel leren, maar dan ging het in mijn ogen direct zo academisch. Verlegen op mijn kamertje heb ik zo op mijn klassieke gitaar met het boek van de Beatles, en voorzien van heel weinig zelfvertrouwen op muziekgebied, wat popmuziek gespeeld. Ik weet nog goed, dat ik Yesterday had ingestudeerd op mijn gitaar. Ik droomde ervan om daarbij te zingen. Uiteindelijk kon ik dat ook wel, maar ja dat zelfvertrouwen van toen.

Die ene middag in het voorjaar van ik denk 1975 zal ik nooit meer vergeten. Ik had een heel eenvoudig recordertje geregeld, want naar mijn idee kon ik dat nummer van de Beatles nu wel goed spelen. Het was niet direct mijn favoriete popmuziek, ik hield van wat stevigers, maar het boek met akkoorden en de tekst had ik en het was te spelen door mij. Ik had goed opgelet, dat de kust thuis veilig was en ik ben van start gegaan met mijn eigen opnames van de Beatles song…….

Natuurlijk heb ik het resultaat ook afgeluisterd, van dat aardige, zeer eenvoudige apparaat. Ik denk dat ik het van mijn broer of mijn vader had geleend. Weet je, ik kreeg niet eens het schaamrood op de kaken. Het was zo’n deceptie. Die opname moet je natuurlijk kunnen interpreteren, maar ik was nog op de leeftijd, dat ik dacht dat ik zo Nina Hagen kon worden. Of is die van later? Nou, zo klonk het dus niet! Dat zal deels door de apparatuur en deels door de stress en zeker door de nog benodigde oefentijd zijn gekomen. Maar zo slecht als ik het toen vond was het echt niet, maar ja, dat dacht ik wel.

Later ben ik wel wat cabaret gaan spelen, heb nog een auditie voor een Nederlandstalige band in Amsterdam Noord gedaan en in de kroeg samen met anderen vele stoere bandplannen gemaakt. Alles nog akoestisch, tot een jaar of tien terug.

Dat was het moment van mijn eerste digitale piano. Eindelijk een piano en digitaal is handig in een rijtjeshuis. Het is ook zeker leuk, want de piano was uiteindelijk het instrument dat ik het liefste wilde leren bespelen vroeger, maar er paste gewoon geen piano in ons huis.

Nu mochten we een paar weken terug weer onze wensen aan Sinterklaas vertellen. Ik kreeg het er warm van…. , zou ik het durven. Zou ik het durven vragen, maar ach waarom niet. Er staat hier nog een bruikbare, elektrische gitaar, dus er is ook niet zo gek veel voor nodig. Alleen een versterker en wat plectra. Mijn vriend werd enthousiast, dus we hebben hem samen aan de Sint gevraagd. We kunnen niet wachten tot zaterdagavond. Ik heb zojuist mijn akkoorden songboeken al te voorschijn gepakt. We zijn er, inclusief snoer, helemaal op voorbereid.

Hoe ouder, hoe gekker. Ik heb meer het idee, dat je vrijer wordt. Ik wel tenminste. Ik hoor het in mijn stem en zang en voel het diep in me ook. Heb echt zin om naast de heerlijke klassieke muziek te gaan snerpen op mijn gitaar. Wie weet ook wat singer/songwriten? Maar een echte “Unbeschreiblich Weiblich” van Nina Hagen lijkt me ook wel wat. Kerensa goes electric!

Kerensa van der Douw
Lees ook: http://levenvankerensa.blogspot.com 


Reageer ook