Kalm aan, Vadertje Tijd! Oudejaars blog Giselle Ecury

Giselle-Ecury-met-Molly-dp
Wanneer mijn oma mij er vroeger op wees, dat de tijd sneller voorbij gaat dan je zou willen of denken, sprak zij bijna liefkozend over “Vadertje Tijd”. Hij zou op een dag aan je deur kloppen om je te halen of om je een  spiegel voor te houden. Op de een of andere manier kwam haar verhaal niet bedreigend op me over. Vadertje Tijd leek me oud, hij schuifelde voort, leunend op zijn stok, waarmee hij soms vriendelijk dingen aanwees die ertoe deden, een beetje zoals mijn oma nu deed. Ach, het zou zo’n vaart niet lopen. Herken je dit?

Misschien besef je het niet, maar het is bijna al 2014! Is, wat jij allemaal doet, de moeite waard? De laatste jaren bekruipt me wel eens het gevoel, dat we helemaal niet meer als vanzelfsprekend kunnen vooruitzien of kunnen voorzien wat er gaat komen. Vaak draait alles om geld. We behoren tot de rijkste landen op aarde en toch voelen veel mensen juist leegte. Een antwoord daarop is bijvoorbeeld zinloos geweld, vandalisme, alcoholverslaving.

Geldverkeer heeft niet altijd bestaan. Allengs is het belangrijker geworden. En pas toen is men de tijd gaan indelen volgens het schema van dagen, weken, maanden, jaren. Pas toen is men de dag gaan verdelen in uren, de uren in minuten, de minuten in secondes. Zodoende leek de tijd bestuurbaar en controleerbaar. De wereld werd maakbaar. Sindsdien lijkt alles sneller te gaan. Met dit structureren van zoiets abstracts als tijd zijn wij onbedoeld onder druk gezet. Tijdsdruk. Wie ervaart die druk níét? Hoe vaak horen we niet: “Ik heb geen tijd, drukdrukdruk…” Hoe zit het met onze gevoelsmatige invulling van de dagen? In het vermogen ergens in op te gaan, je te “verliezen in de tijd” en juist daardoor vervuld te zijn?

Uren, dagen, maanden, een jaar. Tijd heet het. Iedereen doet aan timemanagement. Zo noemen ze het. Maar ik zeg je: Het draait om de wereld die ooit ontstond; de zee met vissen en de lucht met vogels, het land met een diversiteit aan landschappen, planten, dieren en de mens. Dag en nacht, licht en donker, zon en maan en duizenden sterren. Regen en andere weertypen, wind. Wolken om naar te kijken. En toen religie nog van belang was, werd voor ons allen een moment van rust ingebouwd, de 7e dag.

Tijd heet het. Dat uur van je geboorte, die pijn, het moment waarop iedereen de adem inhield, wachtend op jouw oerschreeuw – één tel, een eeuwigheid. Tijd heet het, al die jaren van je bestaan. Zo abstract als het maar zijn kan, heeft ooit iemand bedacht dat we tijd moesten concretiseren. Is het geven van leven aan een mensenkind meetbaar in tijd? Is zijn of haar leven, is jouw leven meetbaar? Is jouw ademhaling dan niet méér dan iets dat geteld wordt door het tikken van de klok en het draaien van de zon om de aarde, alweer een baan later? Zoiets noemen ze tijd. Ik zeg je dat het de geur van bedauwde bloemen is in de onwakende ochtend, de kus van je geliefde wanneer je het niet verwacht, de blik van een kind in de grote stad, de golfslag van de zee: een zee van tijd, zeggen ze. Ik zeg je: toen je werd geboren, stond de tijd stil. Je bènt, je bestaat. Niets meer, niets minder. Jij. In een heel lang heden.

Tijd is de rups die zich door het blad eet, de vlinder die dansend weg vliegt. Denk je dat zij hun uren tellen en zich haasten om te doen waarvoor ze gemaakt zijn? Zij doen, maar haast kennen ze niet. Haast is verzonnen door mensen die moeten, door mensen die eisen. Voor mensen die plannen en mensen die willen. Haast is er voor mensen die hun bestaan laten vangen in uren, minuten, dagen en maanden. In oogkleppen, blinddoeken, dovemansoren, cijfers en geld. Hoe lang heb ik nog?

“Geen tijd”, zeggen ze dan, als de zon vlammend opkomt en de maan uren later een gewoon bos omzet in een sprookje uit de 1001 nacht. Ik zeg je: juist dat is tijd. Tijd van leven. De kunst van naar dat leven te blijven kijken door de ogen van het kind dat je ooit was, het kind aan wie zomaar een oma bijna liefkozend vertelde over Vadertje Tijd. Díé rust. Een 7e dag die je elk moment in kunt bouwen, al is het maar voor vijf minuten. Om echt in te zien waar het werkelijk om draait. Dat is iedereen gegund. Een mooi en zinvol 2014 toegewenst!

Giselle omschrijft meer gedachten over dit onderwerp op http://giselle-ecury.blogspot.nl

 

 

giselle portret
In september 2013 verscheen de derde roman van Giselle Ecury, “De rode appel”. Eerder verschenen “Terug die tijd” (gedichten, 2004/2005) en de romans “Erfdeel” (2006) en “Glas in lood” (2009) en “Vogelvlucht”. Giselle schrijft regelmatig voor Damespraatjes. 

Een gedicht uit  “Vogelvlucht” werd onlangs opgenomen in het boek “De 100 beste gedichten”, dat uitkwam ter gelegenheid van de VSB Poëzieprijs.

Lees ook de andere columns van Giselle op Damespraatjes


Reageer ook