Juweeltje op de Veluwe, column van Giselle Ecury

hoge veluwe-dp
Deze week trakteerden wij onszelf op een dagje uit met de hond. We kozen voor de Veluwe en niet zonder reden. Mij was ter ore gekomen, dat Boerderij-Theeschenkerij Mossel na een succesvol verleden nu was overgenomen door de jongere generatie. Laat de huidige gastvrouw en de heer des huizes nu een bruidspaar van me geweest zijn, ruim vijf jaar geleden! Dat schept een band. Nu hebben ze twee kinderen. De plannen waren snel gesmeed en werden enthousiast ontvangen. We kregen een gedetailleerde routebeschrijving met de dringende mededeling toch vooral GEEN van de navigatiesystemen te gebruiken, omdat wij dan vrijwel zeker zouden verdwalen. Kijk, zoiets werkt extra aantrekkelijk en wekt de nieuwsgierigheid. Het bevestigde onmiddellijk, dat wij onze vrije dag goed gingen besteden.

De route leidde ons door Ede richting Otterlo – bekend van het Kröller Müller Museum – waarna we bij een bepaald hectometerpaaltje af moesten slaan. Spoedig luidde het advies de verharde weg te verlaten, ondanks de verbodsborden en een wildrooster. Daar reden we dan, op een echte zandweg, tegenwoordig slechts bezongen in ouderwetse kinderliedjes, waarop de vraag volgt: “Wat ís een zandweg?” We volgden in slow motion het pad bezijden een enorm bosgebied met hier en daar een open plek met grasgrond. We ontmoetten zelfs niet één eenzame fietser op het ernaast gelegen, verharde rijwielpad. Elk moment zouden de reeën kunnen opduiken, ware het niet dat ze overdag te schuw zijn. Plotseling stak wel vlak voor ons kalm en zelfverzekerd een kudde paarden over. Het licht werd een seconde gevangen door de manen van een merrie. Zij schudde haar hoofd, schudde dat witte herfstlicht van zich af, zomaar in ons zicht, even leek het roerloos vóór ons op de weg te liggen. Schilderachtig.

De routebeschrijving klopte als een bus. Via nog meer wildroosters en verbodsborden doemden opeens wat daken op. Het kon niet missen. Boerderij en woonhuis, opstallen en grote landbouwmachines. Het lag daar allemaal al lang, dat kon je zien. Volgens de website sinds 1863, terwijl deze plek vrijwel zeker al vanaf 1500 bebouwd is geweest met de hutjes van de schaapsherders van toen. Hier word je vanzelf stil. Stress past in deze wereld niet.

De vriendelijke begroeting door twee jonge labradors was hartverwarmend, vooral omdat de uit onze auto bevrijde eigen zwarte schoonheid dit duo enthousiast kwispelstaartend tegemoet ging. Ze huppelden via het dwars over het terrein lopende fietspad met ons mee naar Chantal Prangsma die ons welkom heette. Zoals gezegd heb ik haar eerder meegemaakt als bruid, en bruiden stralen per definitie op hun trouwdag. Maar Chantal is gewoon een stralend mens en deed dat dus ook nu – hartelijk en warm, een goede gastvrouw die nog wist dat ik cappuccino dronk en die ons trakteerde op overheerlijke, lauwwarme appeltaart, terwijl om ons heen allengs meer tafeltjes bezet werden.

Opeens arriveerden ook de eerste racefietsers, ze minderden vaart, moesten zelfs afstappen voor de stoeiende honden en deden dat zonder de in onze contreien daaropvolgende scheldkanonnade… Wat een genot, deze oase van rust!

Na een flinke stiltewandeling door de rest van het bosgebied mochten we de erg mooi gerenoveerde groepsaccommodatie bezichtigen, goed voor 28 personen. Met keuken voor eigen gebruik, een leuke zit-eetkamer met zelfs een houthaard voor nog meer sfeer en een fabelachtig uitzicht. Plus een groot terras met o.a. picknicktafels. Het hier ochtend te zien worden, terwijl de velden dampen – dat moet paradijselijk zijn. Buiten eten op zomeravonden, natafelen terwijl de maan boven de bomen uitstijgt, en je ervaart wat “nachtzwart”is, of hoe een sterrenhemel eruit kan zien. Daarna badderen of douchen en dan je bed met voortreffelijk matras induiken, onder de authentieke grenen balken. Welke groep dient zich voor mij aan? Mag ík al? Of gaan we van de winter als het sneeuwt in plaats van aan de thee, glühwein drinken onder het gebint van de sfeervolle schaapskooi? Hier valt van alles te vieren of kun je in ernst vergaderen. Chantal, die de hotelschool afrondde, regelt het allerhartelijkst voor je. Opgeladen keer je huiswaarts. Je elektrische fiets of paard trouwens ook. En de hond? Die is total loss, dat dan weer wel. Maar vooral ook diep tevreden! Net als wij. Een droomlocatie…

 

giselle portret
In september 2013 verscheen de derde roman van Giselle Ecury, “De rode appel”. Eerder verschenen “Terug die tijd” (gedichten, 2004/2005) en de romans “Erfdeel” (2006) en “Glas in lood” (2009) en “Vogelvlucht”. Giselle schrijft regelmatig voor Damespraatjes. 

Een gedicht uit  “Vogelvlucht” werd onlangs opgenomen in het boek “De 100 beste gedichten”, dat uitkwam ter gelegenheid van de VSB Poëzieprijs.

Lees ook de andere columns van Giselle


Reageer ook