Ingrid (58) werkt al jarenlang als assistente in een drukke tandartspraktijk. Ze is de oudste van het team; de meeste collega’s zijn tussen de 20 en 40 jaar. Ze dacht altijd dat ze goed lag bij haar collega’s. Tijdens de pauzes lachen ze samen, maken grapjes en deelt iedereen wel eens kleine frustraties over het werk. Ingrid voelde zich er altijd prettig bij, alsof ze erbij hoorde. Ze werkte fijn samen met de meiden en genoot van de sfeer op de werkvloer. Totdat ze laatst iets opving dat alles veranderde.
Het moment dat alles kantelde
“Ik liep toevallig langs de kantine en hoorde hoe ze over mij praatten,” vertelt Ingrid zacht. “Ze dachten dat ik het niet kon horen, maar ik stond er echt vlakbij.” Wat ze hoorde, was allesbehalve vriendelijk. Ingrid voelde hoe een steek van pijn en teleurstelling haar hart raakte. “Ze noemden mijn werktempo laag, ze vinden me onhandig, en ze zeiden letterlijk dat je echt merkt dat ik veel ouder ben dan zij.” Ze slikte even en haalt diep adem. “Het raakte me. Ik had altijd gedacht dat ik erbij hoorde, dat ik goed met ze kon opschieten. Maar dit… dit was anders.”
Een mix van emoties
Ingrid vertelt dat ze sinds dat moment constant in haar hoofd bezig is met wat ze hoorde. “Het voelt alsof mijn hele zelfbeeld binnen het team ineens op losse schroeven staat. Ik twijfel continu: moet ik er iets van zeggen, of moet ik het laten gaan? Iedereen roddelt wel eens, dat doe ik zelf ook. Maar als je het zo letterlijk hoort, is het heel anders. Het voelt hard, persoonlijk, en het wringt.” Ze legt uit dat ze altijd probeerde zich aan te passen aan de jongere collega’s, zonder haar eigen manier van werken te verliezen. “Ik dacht dat ik ze goed aanvoelde, dat ze mijn humor en ervaring waardeerden. Nu vraag ik me af of ze ooit echt respect voor me hebben gehad, of dat ze alleen beleefd deden terwijl ze achter mijn rug om oordeelden.”
Confronteren of laten gaan
“Het lastige is,” zegt Ingrid, “ik wil het eigenlijk bespreken. Ik wil weten waarom ze zo over me praten en of ze dat misschien niet zo bedoelden. Maar ik ben ook bang dat het alles alleen maar ingewikkelder maakt. Wat als ze het bagatelliseren of boos worden?” Ze denkt hardop over de mogelijkheden: een rustig gesprek aangaan, een manager erbij betrekken, of gewoon de tijd zijn werk laten doen. “Ik ben 58, ik weet dat ik volwassen genoeg ben om kritiek te ontvangen, maar dit voelde gewoon als een klap in mijn gezicht.” Ze beseft dat ze misschien te veel op één ding focust. “Het is niet alsof ik ze nooit heb horen roddelen over elkaar. Dat hoort er ook een beetje bij. Maar dit… dit gaat over mij en dat doet echt pijn. Het laat je twijfelen aan jezelf, aan wat je kunt bijdragen, aan je plek in het team.”
Zelfreflectie en veerkracht
Ingrid vertelt dat ze nu probeert te reflecteren op wat ze kan leren van de situatie. “Misschien kunnen ze dingen anders zien dan ik dacht. Misschien kan ik mijn manier van werken aanpassen waar dat zinvol is. Maar ik probeer ook niet te streng voor mezelf te zijn. Ik weet dat ik mijn werk goed doe, ik ben ervaren, en ik heb veel kennis die zij nog moeten opbouwen.”
Afbeelding: Freepik
