Damespraatjes Damespraatjes

Ingrid (49): ‘Mijn zus had na het overlijden van mijn zwager gelijk een nieuwe liefde’

Ze zou dolblij voor haar zus moeten zijn, dat ze na al die verdrietige en zware jaren eindelijk weer gelukkig is. Maar het valt Ingrid zwaar. “Mijn zwager Joris is drie jaar lang ziek geweest, waarvan het laatste jaar bijna mensonterend was. Hij vocht tot het bittere eind en mijn zus Miranda was zijn rots in de branding. Terwijl hij knokte, huilde zij uit in de armen van een andere man. Hoe kon ze?!”

Ingrid weet nog goed dat haar zus Miranda huilend voor haar deur stond. “Het was een mooie dag in september. De zon scheen, de kleuren in de natuur waren oogverblindend en het contrast met mijn verdrietige zus was dus groot. Hortend en stotend vertelde ze me wat er aan de hand was: haar man Joris had te horen gekregen dat hij longkanker had. Ik schrok me rot. Joris was zo’n lieve man, ik was dol op hem. Waarom hij? Mijn zus was zo overstuur en dat snapte ik. Ik stelde voor om te wandelen. Zwijgend en dan weer onze verbazing uitend dwaalden we door het bos en beloofden elkaar te helpen waar nodig.”

Nu al nieuwe man?

Ingrid en Miranda deelden altijd alles met elkaar, niets was geheim. Het kwam voor Ingrid dan ook als donderslag bij heldere hemel toen Miranda vertelde over een man die ze had ontmoet. Aanvankelijk vond Ingrid het leuk voor haar. “Miran vertelde dat ze op het werk contact had met een collega die wist wat ze doormaakte omdat hij een jaar daarvoor zijn vrouw aan kanker had verloren. Het leek me fijn voor haar dat ze met iemand kon praten die haar begreep en waar ze ook haar verhaal kwijt kon.” Joris onderging operaties, chemokuren, krabbelde weer op, viel weer keihard terug; het werd steeds duidelijker dat hij het niet ging redden. “Het was afschuwelijk om te zien hoe Joris knokte voor zijn leven. Hij wilde Miranda niet loslaten, hij deed er alles aan om beter te worden. De eerste twee jaar week Miranda niet van Joris zij. Ze vergezelde hem naar elk onderzoek of uitslag en was zijn rots in de branding.

Begrafenis voorbereiden

“Dat duurde tot de arts Joris vertelde dat de behandelingen niet aansloegen en hij niets meer voor hem kon doen. We waren in shock en Joris bereidde zijn begrafenis voor. Zocht een kist uit, bedacht de tekst op de kaarten, wees een restaurant aan waar hij wilde dat op hem getoost werd. Hij hield zich zo kranig. De laatste maanden van zijn leven waren een hel, hij kon nauwelijks meer eten en had veel pijn. De dood kwam voor hem als een verlossing.”

Liefde, aandacht, seks

Het verdriet was groot, maar de verbazing ook toen Miranda een maand na de begrafenis van Joris met Ruud voor de deur stond. “Stralend stelde ze haar collega aan me voor. Ik voelde me zo ongemakkelijk toen ze samen als twee tortelduifjes op mijn bank zaten. Ik kon alleen maar aan Joris denken. Toen ik met mijn zus in de keuken stond, zei ik dat ik er moeite mee had dat ze al gelijk met Ruud was, alsof Joris nooit had bestaan, alsof ze blij was dat ze van hem af was. Ik zag de woede in haar ogen. ‘Jij hebt geen idee wat ik al die jaren heb moeten doorstaan. Ik leefde voor Joris, was zijn vrouw niet meer maar zijn verpleegster. Heb je enig idee hoe dat voor mij was? Ik hunkerde naar liefde, aandacht en seks, maar in plaats daarvan kreeg ik vervuilde bedden, opdrachten en verwijten. Sorry hoor Ing, maar nu is het mijn tijd’. Ik was sprakeloos, kende mijn zus niet terug. Met grote stappen liep ze naar de woonkamer en pakte Ruuds hand en vertrok. Ik heb haar niet meer gezien en op mijn telefoontjes en appjes reageert ze niet. Ik vind dit zo moeilijk, ik kan haar gewoon nog niet met een andere man dan Joris zien en het voelt als verraad naar hem toe. Of overdrijf ik nou en moet ik mijn zus haar geluk gunnen? Ik weet het niet. Echt niet.”

Wij zijn heel benieuwd wat jij hiervan vindt. Snap je dat Miranda een andere man heeft zo vlak na het overlijden van haar eigen man? En vind je dat Ingrid overspannen reageert of begrijp je haar juist heel goed? Praat met ons mee in de comments onder dit artikel.


6 reacties

Joris -

“zei ik dat ik er moeite mee had dat ze al gelijk met Ruud was, alsof Joris nooit had bestaan, alsof ze blij was dat ze van hem af was.”

Dat eerste is m.i. een normale en voor elk mens acceptabele reactie, met dat laatste heb je het natuurlijk verpest.

(niet de Joris uit het verhaal)

Janet -

Nadat mijn zwager na een ziektebed overleden was, ging mn zus daten zijn neef.
In het begin daar veel moeite mee gehad; vreemd en pijnlijk om je zus weer te zien flirten, zoenen met een andere man, dan je zwager.
Maar van lieverlee zag en begreep ik dat mn zus al veel verder was in haar rouwproces dan wij waren.
Al was het in het begin erg aftasten van elkaar, kan me nu geen betere partner voor mn zus voorstellen!
En mn overleden zwager is niet vergeten, hoort nog steeds bij de familie. Mooi en fijn om te ervaren dat het zo kan en mag samengaan!

Nicole -

Waarschijnlijk is je zus al eerder begonnen met afscheid nemen van haar man. En daarbij vond ze troost bij iemand die hetzelfde had meegemaakt. Probeer blij te zijn voor je zus, ookal heb je het er zelf moeilijk mee. En neem ook haar nieuwe liefde niets kwalijk.

Inge -

Ik snap het echt, rollen veranderen op het moment dat de partner ziek wordt. Liefde gaat niet weg maar krijgt een andere vorm. En als er dan iemand is die hetzelfde mee gemaakt heeft en dan gewoon lief voor jou is , is dat fijn

Niet te hard oordelen
Ze was er voor haar partner, en dat ze nu een nieuwe liefde heeft gevonden wil niet zeggen dat ze geen verdriet heeft

Chris -

Zus geeft aan dat ze een patiënt had ipv een partner. Gelukkig heeft ze weer iemand gevonden die het begrijpt, met haar kan rouwen om om het verlies van een partner en liefhebben. Wees blij voor haar dat ze voor de 2de keer de liefde van haar leven heeft gevonden. En oordeel niet over iets wat jezelf niet hebt meegemaakt

Harmine -

We denken soms misschien dat we weten hoe het zit. Maar we weten het vaak juist niet. Mijn broer kreeg een relatie met een vrouw wier man een maand daarvoor was verongelukt. Het leek mij wat snel, maar ik dacht: waar bemoei ik me mee.
Ik heb er niets meer over gezegd. Gelukkig maar.
Het bleek dat zij het contact had gezocht. Ze had ook al een zoon verloren. Ze had heel veel behoefte aan troost. Dat kon mijn broer heel goed geven. Daarnaast respecteert hij ook heel erg de overleden man en zijn familie. Dat waardeert die familie en ze hebben er een goed contact mee. Inmiddels zijn ze al weer 16 jaar bij elkaar en hebben het goed.
Niet te snel denken dat we het weten.

Reageer ook