Damespraatjes Damespraatjes

Heb je zelf ook kinderen?

ASTRID REITSMA SCHRIJFT REGELMATIG OVER HAAR WERK ALS VERLOSKUNDIGE VOOR DAMESPRAATJES.

"Maria is aan het bevallen. Ik mag haar bijstaan. Om 17.00 uur zijn haar vliezen gebroken en de weeën zijn gelijk begonnen. Maria komt uit Indonesië. In Indonesië zou ze vele vrouwen om zich heen hebben. Haar moeder, haar zussen, de buurvrouw, haar tante en haar vriendin.
Ervaringsdeskundigen die HET weten. Ze masseren haar rug, geven haar slokjes water, moedigen haar aan vol te houden.  Maria is in Nederland. Tuinder Peter houdt haar hand vast en moedigt haar aan. Het is een lieverd. Maar ja hij weet HET niet, zal het ook nooit echt weten want hij is een man. Ik ben een vrouw, een verloskundige, die haar bij staat. Als ze eenmaal zover is om te persen vraagt ze mij DE vraag. Astrid, heb jij kinderen?. Als ik mijn vingers opsteek om het aantal aan te geven, spert ze haar ogen wijd open. Zie ik bewondering in haar ogen? Nee, opluchting. Want ik weet Het. Ik weet echt wat ze doormaakt. Want ik heb kinderen.

baby_astrid_st.jpg
Een vraag die ik regelmatig krijg. Maakt het echt wat uit? Toen ik in 1995 als verloskundige ging werken begreep ik die vraag niet zo goed. Ik had geen kinderen en vond het er ook niet zo toe doen. Tenslotte, moet je ervaringsdeskundige zijn om iemand goed te kunnen begeleiden? Vele (mannelijke) gynaecologen hebben geen kinderen. Mijn inmiddels gepensioneerde collega is de meest fantastische verloskundige die ik ken, zij heeft geen kinderen. Een verloskundige weet wat HET is. Ze weet wat een vrouw doormaakt. Wat er gaat gebeuren en de weg ernaar toe is soms lang en moeilijk, maar het resultaat geeft veel voldoening. Iedere dag opnieuw besef ik me hoe bijzonder het is dat ik vrouwen mag begeleiden. Dat ik hun hand mag vasthouden. Daarnaast, het wordt nooit routine. Iedere vrouw is uniek en steeds moet ik mijn kennis gebruiken om in de gaten te houden of alles goed en normaal verloopt. Ik moet daadkrachtig optreden als er signalen zijn dat het niet goed gaat. En meeleven en ze erdoor heen slepen.

En toch… inmiddels heb ik er vier. En nu na vele jaren begrijp ik de vraag. In het heetst van de strijd iemand aan je bed, die echt weet wat je voelt, omdat ze het zelf ook heeft meegemaakt.

Als ik tegenwoordig “de vraag” krijg knik ik dus bevestigend. En steek vier vingers op met mijn blik van “I’ve been there”. Vervolgens gaan we er weer met volle moed tegenaan, want er gaat een kindje geboren worden. Een uniek mooi kind. Een kind dat een vrouw moeder maakt.

Toch is het antwoord op de vraag “nee”. Je hoeft geen ervaringsdeskundige te zijn om een barende goed te begeleiden. Verloskundigen zijn professionele zorgverleners. Met veel medische kennis en veel ervaring.

baby_st.jpg

Maria gaat door. Houdt vol. Peter geeft haar slokjes water en ik houdt haar hand vast. In de tussentijd houd ik steeds in de gaten of het goed blijft gaan. We luisteren steeds naar de harttonen van de baby. We zien steeds meer van hem. Haar vraag is naar de achtergrond gedrongen. De kracht is uit haarzelf gekomen en niet omdat ze weet dat ik het ook heb meegemaakt. Een sterke mooie vrouw.

Om 02.00 uur ’s nachts rijd ik naar huis. Thuis is Wateringen. Daar waar mijn lieve kindjes liggen te slapen. Ik ben voldaan en voel me happy. Maria heeft een mooie zoon gekregen. Hij heet Mike en weegt 2800gr. Een mooi klein Indonesisch kindje. Ik ga gauw naar bed want de realiteit is nou een maal dat mijn kindjes straks al weer wakker worden".

Tot later, Astrid Reitsma.


Reageer ook