Goodmorning Vietnam deel 13

 

vietnam_manschildert.jpg
Na een kleine radiostilte krijgen jullie vandaag weer een update van mijn avonturen in zuid oost Azië. Inmiddels is de aankomst in Vietnam een feit en ben ik me er wederom op gewezen dat reizen "fouten maken" betekent. Ook hier leren we dus iedere dag…

Aangezien ik op 12 mei Lucas (een van mijn vrienden) zou oppikken van het vliegveld besloot ik iets eerder naar Vietnam te vertrekken om daar van alles te kunnen regelen voor deze enigszins zenuwachtige en tamelijk onervaren Betuwnaar.

 
Mijn ticket was geboekt en vrolijk stond ik dan ook de 9e in Hanoi voor de douane. Verschillende landen bezoeken betekent dat je in het bezit moet zijn van de nodige documenten maar dat had ik keurig geregeld.  Tenminste, dat dacht ik. De douanebeambte, een jonge man voorzien van enorme bril, keek in mijn paspoort, keek naar mij en herhaalde dit nog vijf maal. Ik begon het zichtbaar warm te krijgen en bij de zesde keer kwamen de eerste zweet pareltjes op mijn voorhoofd te voorschijn. Achter me begonnen de reizigers ongeduldig te schuifelen, terwijl de andere rijen lekker doorliepen. En na een tien minuten durende stilte kwam meneer eindelijk met het verlossende woord. "Excuse me Miss, this visa isn't vallid today it starts tomorrow". Slik…

Met grote verschrikte puppy ogen probeerde ik deze man zover te krijgen dat mijn eerste nacht Vietnam niet op het vliegveld doorgebracht hoefde te worden en gelukkig met resultaat. Leiding werd er bij gehaald – die kreeg dezelfde blik – en mijn blik werd beantwoord met een grote glimlach. "Welcome in Vietnam Miss Welling" en daar ging ik, dwerg met inmiddels 3 rugzakken, vol goede moed dit nieuwe avontuur tegemoet. Gooooooooodmorning Vietnam!

Inmiddels is Luc opgehaald en volledig tegen alle verwachtingen in heeft meneer zich in een paar dagen tijd ontpopt tot een ware backpacker. Waar ik eerst huiverig was hem een kwartiertje alleen te laten, uit angst een hoopje om zijn mama roepend mens terug te vinden, stuur ik hem er nu op uit, omdat hij altijd met gezellige mensen terug komt. 65+ ers, the middle aged en backpackers, ze blijken allemaal dezelfde taal te spreken: bier!

We zijn begonnen in Hanoi en hebben onze ogen uitgekeken. Duizenden scooters zoeven om je heen en verplaatsen zich als enorme rivier door de smalle straatjes van de stad. Oversteken is een lastige opgave die vraagt om wat lef. Aangezien de scooters niet stoppen is het de kunst om heel langzaam te lopen terwijl de bestuurders je pogen te ontwijken. Dag 1 greep Lucas als een klein kind naar mijn hand, dag 2 stond hij al aan de overkant te wachten terwijl mijn verwoede pogingen om over te steken jammerlijk faalden.

Na 3 dagen Hanoi hadden we genoeg van alle toeterende mobielen en hebben we in Halong Bay onze toevlucht gezocht. Deze baai, bestaande uit 3000 eilanden, was adembenemend. De eerste nacht hebben we met 14 personen op een boot doorgebracht, de tweede nacht op 1 van de eilanden. De dagen vulden we met kanovaren, zwemmen, grotten bezoeken, hiken, een tocht naar monkey island, bakken, braden, lekker eten en dansen als afsluiting!

Vietnam blijkt een ware geur, kleur en geluid explosie. Ondanks de nog merkbare communistische insteek is het een relatief ontwikkeld land waar flatscreen's een hit zijn, merkkleding een must is, er wc potten zijn in plaats van gaten en waar wcpapier gewoon doorgespoeld kan worden (ja, mijn afgelopen maanden kenmerkten zich door een vuile emmer naast de pot, Bleh!).

De keerzijde in Vietnam zijn de zichtbare overblijfselen van de oorlog en de chemicaliën die hier jaren geleden op de bevolking gedumpt zijn. Gehavende kinderen, mannen, vrouwen en ouderen proberen hier hun bestaan zo aangenaam mogelijk te maken terwijl hun enige manier van voort beweging hun handen zijn of soms een weggegeven skateboard van een backpacker die het leed niet kon verdragen. Het is moeilijk de pijn die je ziet los te laten en toen mijn anders zo stoere medereiziger de eerste avond zijn tranen niet kon bedwingen hebben we besloten in ieder geval zelf voor deze mensen een verschil te maken. Iedere keer als we dergelijke mensen om geld zien vragen (er is hier geen degelijk heathcare system) bieden we ze een lekkere maaltijd of zalige springrolls aan. Het voorbeeld is goed (andere reizigers nemen het over) en de daarop volgende glimlach van de persoon in kwestie is priceless! Wederom: "One man (or a man and a woman in this case) can make a difference!"

Inmiddels zitten we, na een treinreis van 16 uur tussen locals, in het kledingsmakers stadje Hoi An in centraal Vietnam. Gevolg: (jullie raden het vast al) we hebben bergen met kleding op maat laten maken. Na 1 dag had onze niet van shoppen houdende Luc het zo naar zijn zin dat hij sindsdien maar blijft kopen. Ik ben nu degene die bijna smeekt om naar huis te mogen. Resultaat is dat zijn stapel kleding ruim vier maal zo hoog is als de mijne en dan hebben we het nog niet eens over zijn nieuwe maatschoenen (ahum… 4 paar!!!).

Goed, jullie horen het. Wij hebben het fantastisch hier en genieten met volle teugen.

Groetjes uit het zonnige Vietnam!


Reageer ook