Giselle over schone schijn, Claudia Oskam en eigenwaarde

h
Ze zien er zo gewoon leuk en veelbelovend uit, die Claudia Oskam en William R. Ze kunnen zó bij jou om de hoek hebben gewoond. Je hebt naar ze gezwaaid toen je de hond uitliet of eens een praatje gemaakt, toen hij de heg knipte en zij hier en daar wat vrolijke aanwijzingen gaf. Een plaatje, die twee. In harmonie voor hun moderne huis. En keek je op een dag wat kritischer, dan heb je misschien kunnen concluderen dat die verbondenheid in de loop der jaren op de tocht stond en verdween. Ze gingen elk hun weg. Niets menselijks is ons vreemd.

We investeren veel tijd en energie aan kuldingen, terwijl waar het om draait wordt afgedaan in een paar minuten. Wist je dat stellen vaak nauwelijks werkelijk met elkaar communiceren over alledaagse dingen? Soms drink ik bij mijn favoriete tentje in Bergen een kop cappuccino en geef ik mijn ogen de kost – de schrijver eigen. Altijd liggen er twee telefoons op tafel, die bovendien regelmatig bediend worden: even een whats-appje, een foto, een tweet bekijken en er bij voorkeur meteen op reageren. Maar een gesprek? Niet dus.

Zo’n stel vertrekt en ik bekijk ze: goed gekleed, vlot gebekt, gezellig nonchalant – daar gaan ze weer. Op in het leven en in de dag. Het ligt zo gemakkelijk op de loer: de sleur, die onenigheid en ergernis. De ander is er nooit, als je een echt luisterend oor nodig hebt. Je leeft met elkaar zoals je in het gezin van vroeger deed. Je ouders vertelde je toch ook niet altijd wat je plannen waren? Kwam je laat thuis, dan stond er altijd wel een kliekje.

Zolang iedereen zich er best bij voelt, blijft het goed gaan. Maar vaak gaat er één van de twee herijken: Zitten we nog op hetzelfde spoor, of wil ik iets anders? Ruzies ontstaan, wanneer een gesprek of een hulpkreet niet helpt. Ben je er te laat energie in gaan stoppen? Het kan er scherp aan toegaan. Soms wordt er meer gezegd dan goed zou zijn, of blijkt de ander een enorm kort lontje te hebben. En plotseling is daar een spannende derde, de katalysator. Jeetje, wat een superseks. Liefde maakt blind? Welnee – net als in de film: ik wil het!

Mensen denken vaak dat ze daar zonder pardon mee weg kunnen komen. Hoe naïef! Niemand is van bordpapier. Degene die het nakijken heeft, wordt altijd bekropen door angst, omdat het veilige en bekende kader wegvalt. Boosheid is dan begrijpelijk, want verdriet wordt door de ander toch niet meer gezien, laat staan gevoeld. Bovendien is het onverteerbaar, wanneer je niet de kans kreeg het boetekleed aan te trekken en je fouten te verbeteren, want ja: waar er twee vechten, hebben er twee schuld. Maar je werd ingeruild – zo’n naakte waarheid ontdoet je van je mooiste jurk: je eigenwaarde. Het doet nu eenmaal pijn jouw vroeger zo geliefde bedgenoot met een ander te zien. Wat een tragiek voor alle betrokkenen.

In de online Elsevier lees ik wat uitlatingen van de nieuwe vriendin van William. Wat een tact legt ze aan de dag, met het oog op het naderende proces. “Het zag er mooi uit voor ons. William moet op de een of andere manier zijn ontploft. De verhoudingen tussen hem en zijn ex waren gespannen, maar hij probeerde de vrede te bewaren.” Lariekoek! Claudia stond hun prille geluk in de weg. Want de nieuwe relatie was zorgenvrij, toen de gezamenlijke boedel en bankrekening nog niet verdeeld waren en William van zijn goede salaris waanzinnig dure en leuke dingen kon doen met zijn nieuwe vlam, waar ze allebei alleen maar nóg verliefder door werden. Van die dingen die hij ook gedaan heeft met Claudia, trouwens… Maar zodra de financiën dan geregeld zijn, voel je dat je tóch je billen behoorlijk hebt gebrand en nu op de blaren moet zitten. En vooral dat je die billen moet dichtknijpen, want veel financiële armslag is er niet meer. Schijn bedriegt. Zien we daar een pruillip bij de nieuwe vriendin? Claudia, weliswaar ook weer verliefd, kwam praten over de partneralimentatie – zwaar balen, want William hád al het gevoel uitgekleed te worden.

Goed lezen, dit laatste zinnetje, in relatie tot het stukje hierboven over Claudia’s eigenwaarde. Dat zij voor zichzelf opkwam, vind ik begrijpelijk. Geld en liefde hebben vaak eenzelfde lading. Maar de prijs is dramatisch hoog. Op basis van wat journalistiek mag ik niet oordelen. Maar mijn bedenkingen mag ik op grond van mijn levenswijsheid hebben.

Giselle omschrijft meer gedachten over dit onderwerp op http://giselle-ecury.blogspot.nl

 

giselle portret
In september 2013 verscheen de derde roman van Giselle Ecury, “De rode appel”. Eerder verschenen “Terug die tijd” (gedichten, 2004/2005) en de romans “Erfdeel” (2006) en “Glas in lood” (2009) en “Vogelvlucht”. Giselle schrijft regelmatig voor Damespraatjes. 

Een gedicht uit  “Vogelvlucht” werd onlangs opgenomen in het boek “De 100 beste gedichten”, dat uitkwam ter gelegenheid van de VSB Poëzieprijs.

Lees ook de andere columns van Giselle op Damespraatjes

De foto die bovenaan in dit artikel staat heeft geen relatie met de benoemde personen in het artikel.

 


10 reacties

Linda -

Ik denk dat ze weer ruzie hadden en hij witheet van woede haar zo’n enorme klap heeft gegeven op de verkeerde plek dat hij haar per ongeluk heeft gedood. In het engels heet het ‘she pushed the wrong buttons’ en andersom. Daarom kun je beter de grenzen van een ander respekteren. Er schuilt diep in ons van binnen en toch aan de oppervlakte iets van een dier. Uiteindelijk is zijn leven letterlijk en figuurlijk in een klap verwoest. Maar ik neem aan dat we het allemaal zullen vernemen als de rechtszaak begint.

annemiek -

Amen Jan!!!! Echt je had dit anders aan moeten pakken Giselle, dit stuk kan echt niet

Giselle Ecury -

Beste Daan, Jan en Annemieke,

Op basis van de reactie van Daan maak ik op, dat hij Claudia en William gekend heeft. Wat erg om van nabij mee te moeten maken wat hen is overkomen. Daarmee condoleer ik je oprecht en ik wens je sterkte.
Natuurlijk is het nooit mijn bedoeling geweest iemand voor het hoofd te stoten.
Er is veel naar buiten gebracht en gegist rondom dit koppel. Dat doen journalisten nu eenmaal, op basis van de vrijheid van meningsuiting.
Ook ik heb dat gedaan, maar als je mijn stuk goed gelezen hebt, is het juist geschreven vanuit een zekere betrokkenheid. Letterlijk begin ik met het feit, dat het zo’n gewoon stel was, mensen die je overal kunt tegenkomen, je zou zelf een Claudia of William kunnen zijn.
Ook ben ik invoelend geweest in de situatie: je begint een relatie en het kan door alles wat we allemaal eromheen doen en “moeten” fout gaan. Dat geldt voor MANNEN en voor VROUWEN. Dat zien we allemaal om ons heen gebeuren – op basis daarvan heb ik gekeken naar Claudia en William, maar ze hadden Pietje Puk en Marietje Jansen kunnen heten. Uit mijn verhaal blijkt, dat noch de man, noch de vrouw de kwade motor is achter een eventuele breuk. Eerder “de gehaastheid van alledag” of zoiets. Ten slotte heb ik ook duidelijk aangegeven hoe boos je kunt en mag zijn, wanneer zoiets jou – man of vrouw – overkomt.
Omdat het verhaal van Claudia en William naar buiten kwam door het tragische einde, heb ik pas in de voorlaatste alinea mijn eigen mening gegeven over wat ik las in de Elsevier en heb ik dingen letterlijk geciteerd. O.a. over die partneralimentatie. Vervolgens heb ik zelf ingevuld wat er gebeurd zou kúnnen zijn. Uit misschien wel 100 opties (invalshoeken) koos ik deze. Want vaak speelt geld nu eenmaal een rol bij een scheiding.
En omdat Claudia – dus de vrouw – in dezen een hoge prijs heeft moeten betalen, nam ik het hier ook voor háár op. Ik eindig letterlijk met de woorden: “Op basis van wat journalistiek mag ik niet oordelen. Maar mijn bedenkingen mag ik op basis van mijn levenswijsheid wel hebben.” Met compassie voor álle betrokkenen.

Jan -

Giselle,

als je inlevend zou zijn had je in de titel van je verhaal nooit “C. O. ” genoemd.
Jij weet als schrijfster/journalist maar al te goed dat in een week als deze, de naam veel wordt genoemd op internet en dat velen Google alert gebruiken om het nieuws rondom haar te volgen.
Hier maar je voor eigen gewin misbruik van, bah!

sipke -

levenswijsheid? Weet je dat wel heel zeker?
je neemt klakkeloos iets over uit het nieuws.

Iedereen weet dat er maar halve waarheden naar buiten worden gebracht terwijl zo’n proces in volle gang is

annemiek -

Eens met daan hierboven…

annemiek -

Zou graag willen weten hoe je aan deze verhalen komt, uit je duim gezogen,lezers tekort?? Geloof nooit dat jij claudia of william goed genoeg gekent hebt dat je dit als verhaal gebruikt..schandalig om over iemands rug die het niet meer na kan vertellen nog wel, zo aan geld te willen komen..

Daan -

Als je Claudia en William goed gekend zou hebben, dan zou er nooit zulke grote onzin uit je pen zijn gekomen.

Je verhaal is van het begin tot het eind complete lariekoek!

Waar haal je nou vandaan dat hij moeite had met partneralimentatie (welke partneralimentatie?) of met haar nieuwe geluk? Dat is echt volslagen uit de lucht gegrepen! En dan zijn verslaving aan zijn luxe leventje! Ongelooflijk! Enig idee hoe haar verslaving daaraan eruit zag? Zou het niet kunnen zijn dat zij, los van elkaar, gewoon best gelukkig waren en zij dat elkaar ook gunden?

Niemand weet wat er is gebeurd, dus ook jij niet. Hij heeft haar om het leven gebracht. Dat is het enige wat naar buiten gekomen is. Of dat waar is, weten we niet. In hoeverre hij daaraan schuldig is, weten we ook niet. Zou je hem gekend hebben, dan zou je een verontrustend verhaal hebben geschreven over het feit dat ieder mens een ander mens van het leven kan beroven. Of anders: Dat kan niet. William was niet zichzelf, of het was noodweer.

Je verhaal had ook kunnen gaan over de onuitstaanbaarheid van de meeste vrouwen. Jij zegt dat een man een vrouw niet los kan laten. Dream on! Vrouwen moeten es leren mannen los te laten. Laat hem met rust! Ga iemand van je eigen geslacht zieken! Die snapt het, die wil het, die geniet ervan. De meeste mannen zijn allergisch voor aanhoudend geziek.

En voor je zegt dat doden ondenkbaar is: jij zou nooit iemand doden? Dat is namelijk wat ik van William geleerd heb: als hij kan doden, dan kan iedereen het. Kennelijk heeft iedereen een grens. Ga je er overheen, dan zijn de gevolgen niet zeker meer. Jou ken ik verder niet, maar ook jij kent die grens. Dat weet ik nu zeker.

Maar jij weet dat niet. Het interesseert je ook niet. Jij ziekt, met oogkleppen op, gewoon vrouwelijk door. Zonder ook maar een klein beetje na te denken vul je alles in, op de gemakkelijkst weglezende manier die je voorhanden had. Zij heeft recht op eens zijn creditcard, altijd zijn creditcard en daar zal het hem wel om zijn gegaan. Nee! Daar gaat het vrouwen altijd om! Een man heeft niks nodig! Hij wil gewoon een biertje drinken met zijn vrienden en af en toe een leuke vrouw. Dan is hij helemaal gelukkig. Een simplisme wat vrouwen altijd zullen bevechten met mannen. Ik weet niet waarom, jaloers dat zij het niet mogen/kunnen/willen, geen idee, maar stop daar nou es mee! Ga lekker urenlang met elkaar bellen, daarover, maar laat die vent erover met rust! Pak hem niet aan op voor hem totaal onbegrijpelijke fronten. Hij is geen vrouw, hij snapt niet dat het je eigenlijk om iets heel anders te doen is. Een hele interessante benadering van het verhaal!

Zou het niet kunnen zijn dat zij nogal jaloers was op hem? Hij had niks meer. Failliet! En tòch gelukkig! Zij kwam aan de deur voor geld en met een brede lach op zijn gezicht zei hij: ik heb geen rooie rotcent en ik was nooit eerder zó gelukkig! En een stoot die ik nu heb joh! Ik voel me een seksueel groentje bij haar! Fak, wat was jij al die jaren eigenlijk saai! Vul de rest dáárvan es in!

Het voorval staat open voor allerlei invalshoeken, dat is mijn conclusie, van alles heeft afgespeeld kunnen hebben, we weten niet wat er is gebeurd, maar jij brengt jouw hersenspinsels als waarheid en ik struikel erover dat ze zo vreselijk truttig zijn. Je ziekt verder: je haalt er van alles bij om maar te onderbouwen waarom hij te zwak voor woorden was.

En dit laat me ook niet los: als niet zij, maar hij dood in de sloot was gevonden, wat had jij er dan over geschreven? Niks hè? Het laat me ook niet los dat je dan waarschijnlijk slechts gedacht had: Net goed! De klootzak!

Jan -

Uitstekende reactie Daan.
Giselle wil beroemd worden over de rug van het verdriet van anderen. Heel bizar!

sipke -

Amen!!!

Wat een hoop onzin Giselle, hier uit blijkt wel weer dat je helemaal niet op de hoogte bent.

Je vult het helemaal in zonder onderzoek te doen.
Een nep journaliste dus

Reageer ook