Foutje? Dan óók met de billen bloot! – Blog Giselle

Het douceurtje dat in de gemeente Amsterdam door een verkeerd geplaatste komma een aantal mensen een veelvoud van het geld waar ze recht op hadden opleverde, is een blunder van zo’n 1.5 miljoen – met dank aan de dienstdoende ambtenaar. Ook kregen duizenden Amsterdammers kortingspassen, waarop ze helemaal geen recht hadden. De belanghebbenden moesten gecompenseerd worden: Kassa! In Lisse hoefden de inwoners € 30,00 minder te betalen aan afvalstoffenheffing. Tikfout van de betreffende ambtenaar. Kosten: € 200.000,=.

h

Hebben mensen met verantwoordelijke banen nog wel het geduld en de tijd om met werkelijke aandacht even terug te lezen wat zij opgeschreven hebben? Je hoeft in het “geval van bloembollendorp Lisse” slechts een bedrag van 3 cijfers vóór en 2 cijfers ná de komma na te zien. Zelf zou ik voor de zekerheid ook nogmaals bekijken, welk bedrag er is afgesproken. Lijkt mij een verplichting, als jíj verantwoordelijk bent voor zoveel gemeenschapsgeld. Een fluitje van een cent, dat een veelvoud daarvan in de knip kan houden.

Maar ach: “Fouten maken we allemaal, toch?” In het geval Lisse zegt een woordvoerder “dat er gelukkig nog wat reserves in het betreffende geldpotje zitten.” Halló! Wakker worden! Hier gaat het om geld, dat wij met zijn allen proberen te besparen om de crisis te boven te komen. Geld dat ikzelf liever naar bijvoorbeeld de ouderenzorg zag gaan.

Het zij zo. Lees en huiver. Want neem dán eens de per abuis verstuurde e-mail aan de overleden (!) huisarts uit Tuitjenhorn, iemand die onderhand bij 90% van de Nederlanders bekend móét zijn. Ja. Inderdaad bedoel ik die zo sympathiek ogende dokter, die buiten de bestaande protocollen om zo moedig was, een stervende patiënt op diens verzoek te helpen aan een zachtere dood, omdat hij anders zou stikken. Je zou zeggen dat alleen al de naam van dit dórp zó ongewoon is, dat niemand die nog ooit vergeet: Tuitjenhorn… Net zoiets als Tietjerksteradeel, of Muggenbeet. Bij de administratie van het Amsterdam Medisch Centrum konden ze dit echter níét onthouden. Ze hebben wel als eerste keihard en ongenuanceerd geroepen, dat daar in Tuitjenhorn (goed voor ruim 1 miljoen hits bij Google) een grote fout gemaakt was, maar wilden toch maar wat graag nog eens aan deze dokter vragen of er opnieuw een co-assistent bij hem geplaatst kon worden voor de huisartsenopleiding…

Hoe dúrven ze???  Ze hebben deze dokter afgebrand…! En wat een grove nalatigheid en brutaliteit om ná het tragische einde van deze kwestie (te weten de in heel Nederland besproken zelfmoord van deze arts), zijn e-mailadres niet onmiddellijk te verwijderen uit het adressenbestand! Maar houd je vast. Het kan nóg erger. Niet alleen in déze werkomgeving, waar je toch redelijk verstandige mensen verwacht, maakten ze een dergelijke fout.

Want alsof dat voor de op alle fronten ernstig getroffen nabestaanden van huisarts Tromp nog niet verdrietig genoeg was, stuurde het Openbaar Ministerie te Haarlem hem een brief om te melden, dat er “juridisch onvoldoende grond was hem te vervolgen”. Stel je voor! Alleen die inhoud al. Mijn maag draaide ervan om. En dan ook nog eens het idee, dat zo’n per post verstuurde brief toch minstens door een aantal handen gegaan moet zijn. Dat er bij helemaal niemand een belletje ging rinkelen bij de combinatie Tromp-Tuitjenhorn! Tragisch.

Dan liever zo’n Lisser ambtenaar die zich verschrijft, misschien wel na een avondje stappen, waarbij hij te flink uit zijn bol ging. Hoewel ik in alle voornoemde gevallen echt achter mijn oren krab. Want als je een betrokken, je verantwoordelijk voelende werknemer bent, dan heb je aandacht voor de dingen die je doet en zit je niet als een zombie achter je toetsenbord fouten te maken. Dan strijk je de diepe plooien niet glad met zo’n opmerking over de reserves die de gemeente nog heeft, maar moet je met je billen bloot. Dan bied je op zijn minst aan bollen te pellen in je vrije tijd en het verdiende geld af te staan aan een goed doel in eigen gemeente. Dan zou je opeens positief opvallen, ondanks je fout getypte heffing op de het afval van dat dorp.

Meer lezen over dit onderwerp? Zie http://giselle-ecury.blogspot.nl/

giselle portret
In september 2013 verscheen de derde roman van Giselle Ecury, “De rode appel”. Eerder verschenen “Terug die tijd” (gedichten, 2004/2005) en de romans “Erfdeel” (2006) en “Glas in lood” (2009) en “Vogelvlucht”. Giselle schrijft regelmatig voor Damespraatjes. 

Een gedicht uit  “Vogelvlucht” werd onlangs opgenomen in het boek “De 100 beste gedichten”, dat uitkwam ter gelegenheid van de VSB Poëzieprijs.

Lees ook de andere columns van Giselle op Damespraatjes


Reageer ook