Eer alle dagen Valentijn

Het was dat mijn tante al in de vijftiger jaren in Amerika ging wonen, anders had ik niet op jonge leeftijd van het bestaan van Valentijnsdag gehoord. Zij stuurde vanuit Florida jaarlijks een grappige kaart met – voorgedrukt – een rijmpje, waaruit haar liefde bleek voor het gezin van mijn moeder, haar oudste zus. Nieuwsgierig vroeg ik verder. Wie was die Valentijn en wat doe je op zijn Naamdag?

Mijn moeder vertelde eerst, dat je op die 14e februari een ander eens in het zonnetje kon zetten. Toen ik op het Lyceum zat, voegde ze er geheimzinnig aan toe, dat je op deze dag iemand op wie je verliefd was, dat kon laten weten door hem simpelweg stiekem een brief of kaart toe te stoppen, ondertekende met “Be my Valentine”. Ik vond het verschrikkelijk stom.

Maar mijn broer – in die tijd volop met meisjes in de weer – stuurde ik per post een met hartjes beplakte anonieme brief die ik had voorzien van smachtende teksten in een heel ander handschrift dan het mijne. Geen idee of hij er ooit achter is gekomen, wie hem die poets werkelijk bakte, maar het was plezierig hem te observeren, toen hij de aan hem geadresseerde enveloppe openmaakte. Ja, het had wel iets, die Valentijnsdag.

Een jaar later maakte ik er op de 14e februari melding van op school. Mijn vriendinnen keken me aan alsof ze water zagen branden. Een van hen had ook een nieuwtje: de komst van haar babynichtje deed mijn introductie van Valentijn verbleken.

Het heeft jaren moeten duren, maar sinds ongeveer twee decennia zit Valentijn eindelijk ook in Nederland stevig in het zadel. Gezien de vele diner- en andere aankondigingen die de revue de afgelopen weken passeerden, vraag ik me af of hij überhaupt nog weg te denken is uit onze samenleving. Maar zal hij vandaag de dag de economische crisis doorstaan? De Nederlander is en blijft nuchter en laten we wel zijn: een roos of een boeket bloemen in het mooie rood van de liefde kost vanaf 15 februari de helft minder. Ook de chocolaatjes in hartvorm worden na Valentijnsdag sterk afgeprijsd. Eerlijk gezegd vind ik ze het hele jaar door aantrekkelijk, zeker als er een kortingssticker op zit. We blijven “zunig”, en dat is een deugd, leerde mijn moeder me.

Uit eten gaan, schijnt op Valentijnsdag een romantische bezigheid te zijn. Gaat de liefde dan toch door de maag? Ik vind echter, dat de prijzen van een diner voor twee toch al de pan uit rijzen, laat staan op deze feestdag. Dus of ik nu echt blij zou worden van zo’n etentje, betwijfel ik. Hoewel – dat moet gezegd – de meeste uitbaters vrijwel altijd ook iets extra’s organiseren.

Tijdens de gloriedagen van weleer was elk beschikbaar tafeltje uitverkocht. Eén keer mocht ik in een restaurant te Overveen liefdesgedichten voordragen, terwijl allerlei stelletjes vorstelijk dineerden. Juist die poëzie was van toegevoegde waarde. Het gaf diepgang. Dat bevestigde zo’n paar me later, toen ze me vroegen of ik voor hen een trouwceremonie wilde schrijven en presenteren op hun huwelijksdag. Leuk om zoiets te horen én te mogen doen.

Maar langzamerhand ben ik kritischer geworden. Juist op hoogtijdagen vind ik, dat je beter terug kunt keren tot de eenvoud van waar het nu eigenlijk om gaat, de kracht van de kern. De bron. Trek gezellig een fles met feestelijke inhoud open, ga knus bijeen zitten en geef werkelijke aandacht aan degene die je liefhebt. Doe dat vooral niet alleen op 14 februari, maar creëer weer eens wat vaker een liefdevolle en onverwachte verrassing voor de ander. Als we verrast worden, zijn we niet zo kritisch. Ik garandeer, dat je dan als een volleerde Amor je pijlen middenin de roos schiet. Wat wil een mens nog meer? Geven doet leven.

Valentijn? Eer hem alle dagen, al is het maar in kleine dingen.

Giselle Ecury werkt aan een nieuwe roman. In 2011 schreef zij de inleiding voor het levensverhaal van een in 1996 overleden psychiater en opende ze aan de universiteit van Berkeley met een autobiografisch verhaal een congres. De andere daar aanwezige literator was Adriaan van Dis. Hun verhalen worden opgenomen in een boek. “Vogelvlucht” is haar laatst verschenen dichtbundel (2011). Eerder verschenen “Terug die tijd” (gedichten, 2004/2005) en de romans “Erfdeel” (2006) en “Glas in lood” (2009). Giselle schrijft regelmatig voor Damespraatjes.

Een gedicht uit  “Vogelvlucht” werd onlangs opgenomen in het boek “De 100 beste gedichten”, dat uitkwam ter gelegenheid van de VSB Poëzieprijs.


Reageer ook