Een mooi cadeautje van je kind

eenmooicadeautje.jpg
Volgens mij herkennen vele moeders dit: je kunt van veel mensen iets krijgen, dat je dierbaar is, maar een cadeautje van je kind, dat wint. Wanneer je eigen kind iets voor je maakt, of voor je koopt, dan heeft dit toch een extra dimensie. Overal in mijn kantoor vind je nog zelfgemaakte Moederdag cadeautjes en meer van die zaken.

Ik weet ook nog heel goed, dat toen wij gingen scheiden, ik me realiseerde dat dit ook boedelscheiding betekende. Nu hecht ik niet zo zeer aan materiële zaken. Vaak weet ik nog wel heel goed, wanneer en hoe ik iets van iemand kreeg. Die gevoelens koester ik. Natuurlijk zijn er ook tastbare zaken waar ik aan hang, maar dat zijn er niet zo bijzonder veel.

Nog maar kort, nadat we hadden besloten om te scheiden heb ik wel een klein dingetje even een beetje uit het zicht gezet. Het is een klein bootje in een flesje, slechts een paar centimeters groot, maar het is in mijn herinnering het eerste ding, dat ons kind voor ons kocht. Ik merkte, dat ik daar niet graag afstand van deed. Voelde me er wel wat ongemakkelijk bij, maar dat gevoel won het niet van de behoefte om dit beslist als herinnering te bewaren. Het staat ook op mijn boekenkast in mijn kantoor voor een foto van mijn zoon. Op die foto was hij 16 jaar denk ik.

Toen ik vorig jaar mijn moeder eerst verhuisd heb naar een verzorgingshuis en helaas vorig najaar voor het laatst haar kamer mocht leegruimen, heb ik veel geleerd. Mijn moeder bewaarde veel. Dat waren haar herinneringen. Een aantal van die zaken, doen ons ook veel. Maar er waren ook veel spullen, die vlak na haar dood minder waard waren, omdat ze nu eenmaal bij haar hoorde. Ik realiseerde me toen, dat ik natuurlijk het recht heb om van alles te bewaren, maar dat onnodig bewaren voor jezelf lastig is als je ouder wordt en later ook voor je kinderen.

Ik merk dat ik hierdoor toch weer anders naar mijn spulletjes kijk en iets makkelijker kan schiften. Uiteindelijk levert onnodig bewaren een mens een hoop ballast.

Vanochtend zette ik mijn fiets in de schuur en keek even langs mijn border. Aan de bloemen en planten te zien, zijn we best al begonnen aan de eerste stappen van de herfst. Daar is op zich niets op tegen. Ik moet zeggen, dat ik ook echt van alle vier de seizoenen houd. Ze hebben allen hun eigen charme.

Terwijl ik naar mijn border keek vielen me de roosjes op. Met Moederdag heb ik dit jaar een leuk roosje in een potje gekregen. Nadat het roosje was uitgebloeid, heb ik het een mooi plaatsje in de tuin gegeven. Daar staat het nu te bloeien met twee bloemetjes. Moederdagroosjes. Dan voelt het toch even warmer dan het vandaag in werkelijkheid was.

Kerensa van der Douw
Lees ook: http://levenvankerensa.blogspot.com


Reageer ook