Een diep feestgevoel

zoon.jpg
Die mooie zonnige zondagochtend, 4 september, 27 jaar terug levert ons een intens feestgevoel vandaag. Op dit moment 27 jaar geleden lag ik te bevallen van mijn eerste en enige zoon. Het was nog niet helemaal de planning, want ik was pas 29 september uitgerekend. Ik had ook gewoon lekker geslapen, het rommelde wel wat, maar ja dat kan even duren.

De avond tevoren hadden zijn vader en ik nog wel allebei ons breiwerk afgerond. Ik heb wat gebreid in die tijd. Mijn man werd er helemaal door aangestoken en heeft toen ook een prachtig breiwerkje in 3-kleuren blauw van rechte lapjes met rechte steken gebreid. We hadden die avond ook een echte drive om het af te maken. Terwijl we werkelijk geen idee hadden, wat ons de volgende ochtend te wachten stond.
Na een heerlijke nacht zijn we rustig opgestaan. Maar zo rond half negen begon ik een rondje te lopen om de grote tafel. Dat deed ik normaal niet, hoor. De kat zat op het muurtje van het balkon en keek me wat verward aan. Hierdoor moest ik eraan denken, dat een vriendin van me, me verteld had, dat ze zo moest lopen tijdens de weeën. Ik merkte ook, dat die loopbehoefte met vlagen kwam. Dat zou wel eens op iets kunnen duiden ……

Na 3 keer om de 5 minuten te hebben gelopen, vroeg ik mijn man om de vroedvrouw te bellen. “Dat kan toch niet, het is zondagochtend.”, zei hij. Nou, volgens mij had zij (en wij ook) groot geluk, dat het ochtend en niet nacht was.

Een ding zat me wel dwars. Het was net voor 37 weken en het kraampakket mocht je niet eerder ophalen. Dat was dus niet in huis. Ons opklapbed kan niet goed op poten en de vroedvrouw had me wel gezegd, dat ze als het vroeger kwam, ze toch een thuisbevalling zou proberen, maar nu zou ik erachter komen of die grote wens van mij ook doorging.

Ondertussen pakte mijn man, na het telefoontje aan de vroedvrouw, een tas in voor eventueel vertrek naar het ziekenhuis. Die kleertjes leken allemaal zo klein. Welke zouden we meenemen??

Mijn gevoel dat het soepel en snel ging bleek te kloppen. Om half tien waren we met de auto van de vroedvrouw in het ziekenhuis gearriveerd, om half 12 mocht ik meewerken en 9 over half twaalf was onze zoon geboren. Wat een prachtig moment. Hij zoog ook al direct, al bleek je de borstvoeding wel even te moeten leren met elkaar. Die kleertjes bleken groot genoeg ook al was hij 51 cm en 3470 gram.

Na zo’n verhaal verwacht je eigenlijk vanzelfsprekend de 27ste verjaardag, en vele daarna, te mogen vieren.
Ruim 7 jaar geleden bleek er echter verkeerd weefsel in het linkerdijbeen van onze zoon te zitten. Dit lees/hoor je van anderen, maar nu was het toch echt bij ons. Voor hem, voor ons en velen om ons heen een intens gevoel van onzekerheid en verdriet, dat vanaf nu zo wie zo leven nooit meer zo vanzelfsprekend zou zijn.
Gelukkig is er vanaf april 2008 relatieve rust en opbouw. Na die laatste operatie zijn de controles vertrouwenwekkend en verloopt de revalidatie goed. Hij is er, hij sport, hij leeft, hij werkt, hij onderneemt, hij verzorgt geluid, hij componeert en maakt muziek. Dit alles maakt de 27ste verjaardag van onze zoon tot een prachtige dag.

Kerensa van der Douw
Lees ook: http://levenvankerensa.blogspot.com


Reageer ook