Dit eerste trimester van 2011 zit erop: het begin van een klein feestje

don_quijote_madrid.jpgOp oudejaarsavond 2010 besloot ik dat er in de tijd die vóór me lag, meer balans gerealiseerd moest worden tussen werken en ontspannen. Ik kan me echt verliezen in de klussen die ik doe. Vooral als ik erop los mag fantaseren bij het maken van een nieuwe roman. Opeens is dan de dag bijna om, realiseer ik me dat ik eigenlijk trek heb, want o ja, ik vergat te lunchen. Ik blaak van de energie en je zou denken, dat die ontspanning daar vrijwel automatisch op volgt. Maar nee. Het is een valkuil… Na verloop van intensieve tijden merk je opeens, dat je slechter slaapt, overdag wat meer gaat jagen, kortom: dat je even op de rem moet trappen om bij te tanken. Nu lukt dat altijd wel bij ons in de buurt. Wanneer velen elke zomer en zelfs elke zondag hierheen trekken om de kust, de duinen en de bossen te vieren, ben ik toch een bevoorrecht mens.

Hond mee, uren op stap, terrasje meepikken voor een lekkere cappuccino of salade en thuis even bijkomen op de stretcher in de zon. Maar daar heb je het al. Je ligt net breeduit te soezen, of hondlief wurmt zich naast en bij voorkeur op je en prompt ga je denken aan de was die gedaan moet worden, het onkruid dat eruit moet, de e-mails die verstuurd moeten worden en de kaarten die je wilt schrijven. Voor je het weet gloeien je oren, omdat je alweer goed op stoom bent. En dan is zo’n voornemen, om van 2011 een klein feestje te maken, een uitkomst. Zo verdween ik onlangs enige dagen in de sneeuw van Crans en begon het grote genieten al bij de treinreis door mooi Zwitserland. Niet lang daarna mailde een studievriendin me, Anke. Toevallig die ene, die met haar dochters vanuit Madrid overgekomen was om in Nederland de jaarwisseling te vieren. Op 1 januari maakten we een lange wandeling en het idee haar te bezoeken, was snel geboren. Haar e-mail herinnerde me daaraan. Of ik dan meteen misschien iets leuks kon vertellen over mijn werk tijdens een lunch met haar club Nederlandse business women? Kijk, en voor zoiets ben ik meteen te porren. Bovendien: als je ergens een feest van wil maken, dan moet je zelf de slingers ophangen. Dus kort geleden bezocht ik Madrid. Voor het zover was, had ik het laaiend druk.

Pas in het vliegtuig realiseerde ik me, dat ik eigenlijk niet wist waar ik aan begonnen was. Wat moest ik me voorstellen bij zo’n club zakenvrouwen? Mijn geduld werd nog even op de proef gesteld. De twee dagen die voorafgingen aan deze lunch vulden we met dagtrips. Wat te denken van het oog in oog staan met Picasso’s Guernica? Van het lopen door de oude straatjes op zoek naar de parkeergarage en gewoon genieten van de omgeving? Het pikken van een eerste terrasje, omdat net de zon zich even laat zien. Van de verrassing zomaar voor een prachtig kunstwerk te staan, dat gemaakt is om de gevallenen tijdens de oorlog te eren? Spaanse cadeautjes, stuk voor stuk.

De dag erna togen we naar Toledo. Met de hoge snelheidstrein, een soort vliegticket op zak voor de gereserveerde wagon en stoelen. Fasten your seatbelts… dat nog net niet, maar toch. Het leek een vlucht. Een adembenemend stadje als eindpunt – met een Gotische kathedraal van een ongekende schoonheid – zorgde voor een happy landing. En dan hebben we de synagoge nog overgeslagen, achteraf een omissie. Op de terugweg waren precies de laatste twee stoelen voor ons. Niet naast elkaar, maar dat losten we ter plekke op. Ik nam zolang plaats op het stoelnummer van de grote onbekende. Maar kwam van ruilen niet altijd huilen? Misschien was de treinrit voor Anke veel interessanter naast die ene passagier, wellicht precies de Spaanse George Clooney… We waren nog niet uitgelachen, of de passagier meldde zich verlegen, met fluwelen blik, stoer en toch bescheiden glimlachend, op en top een “Jorge” C. Toen bleek, dat je opeens allebei nog als bakvissen kunt giebelen, zoals je vroeger deed, ruim 35 jaar geleden op de Hogeschool. De lunch was de spreekwoordelijke slagroom op de taart. Een groep superleuke vrouwen bij elkaar, die allemaal iets stralends en sprankelends hadden. Ze waren zeer geïnteresseerd in mijn werkwijze, de personages, poëzie en plots en in de meegebrachte boeken. Het heeft wat nu als Ecury te staan op menig Spaanse boekenplank, in de buurt van Cervantes.

Het leukste van alles: ik moet nog een keer terug! Ik zou beslist nog eens bij avond naar deze locatie, “The Lock Inn” in het centrum van Madrid, willen gaan. Aanschuiven om mensen te ontmoeten van allerlei nationaliteiten. Gezellig bijkletsen met Aafke, die dit knusse tentje runt met een goede vriend. Ze organiseren er ook “special events”. Het is hard werken, en dat merk je. Iedere cappuccino en elk biertje wordt met aandacht getapt. En ik weet ook al hoe ik daar dan naar toe ga. Op de fiets. Een van de business dames runt een heel leuk bedrijfje. Je kunt Arma huren als gids. Zij regelt fietsen (of skates of een ander ecologisch vervoermiddel) en zo rijd je dwars door zonnig Madrid langs allerlei bezienswaardigheden, waarover zij alles weet. Ze informeert je erover in het Nederlands, maar ook andere talen spreekt ze vloeiend. Helemaal te gek. Deze vorm van dienstverlening heet dan ook “Mad Way, de gekste manier om Madrid te ontdekken”. Bedoeld voor groepen, maar met twee
personen kom je al een heel eind. Reserveren is gewenst. Zie je het voor je? Helmpje op, peddelend op je vertrouwde vervoersmiddel door deze immense metropool onder leiding van een pittige, alwetende jongedame. Ze brengt je met je stalen ros moeiteloos naar bijvoorbeeld het onopvallende parkje, waar groots een bronzen Don Quijote te paard de stad overziet. Als de avond valt en Madrid nog steeds bruist, schuif je voldaan aan bij The Lock Inn voor een koele, heldere cerveza. Heerlijk.

Ik hoef niet lang na te denken. Die vriendin van me weet waar ze met haar gastvrijheid aan begonnen is. En mijn echtgenoot is inmiddels doordrongen van mijn goede voornemens voor dit eigenlijk nog maar pas begonnen jaar. Het eerste trimester zit erop – het begin van een klein feestje!

Copyright © 2011 Giselle Ecury

De nieuwe dichtbundel van Giselle Ecury is onlangs verschenen, die de
titel Vogelvlucht draagt. Dit is haar vierde boek. Eerder verschenen
Terug die tijd (gedichten, 2004/2005) en de romans Erfdeel (2006) en
Glas in lood (2009). Giselle schrijft regelmatig voor Damespraatjes.


Reageer ook