Dierenleed in de Westerse beschaving?

Hoezo beschaving? Het is beschamend! Bij het zien van de beelden over het dierenleed in de varkensstallen in Nederland draait mijn maag om. Sowieso eet ik al jaren geen varkensvlees, omdat ik vind dat varkens buiten horen te rollen in de moddersmurrie en waar zie je nu nog zulke varkens?

Het vlees uit de schappen en zelfs het varkensvlees dat bij slagers te verkrijgen is, smaakt nergens naar. Ja, eigenlijk smaakt het gewoon naar dierenellende, dat proef je. Het is gekweekt op beton, in te kleine ruimten, zonder aandacht voor het aan zijn lot overgeleverde dier zelf.

Een aantal keren kwam ik bij toeval terecht op bedrijven, waar varkens gefokt worden. Al verschillen bedrijven onderling van elkaar, het blijft koud en keihard beton, het blijven van die akelige roosters, waar die dieren mee te maken krijgen en ze zitten echt met teveel zielen in een te klein hok. Als je dan ook nog wéét, dat varkens houden van wroeten, dat het een noodzaak voor ze is, zoals het voor ons van groot belang is dat we kunnen ademen, dan heb ik al gegeten en gedronken en komt er nooit meer varkensvlees bij mij in huis.

Helaas helpt het niet, is het slechts een druppel op een gloeiende plaat. Zoals ook dit schrijven dat is. Maar ik meld het toch, want hoe was dat spreekwoord ook alweer? Het meest beeldend is dit, misschien: “Elke dag een draadje maakt een hemdsmouw in een jaar”.

Dagelijks krijgen we digitaal het “De Pers.nl Lunchnieuws” binnen. Ook hier wordt melding gemaakt van het leed in varkensstallen. Walgelijk is het filmpje en bijna even erg vind ik het, dat niet alleen die dieren er zo belabberd aan toe zijn, maar dat ook wij mensen, belazerd worden, waar we bij staan. Want zelfs de beelden in stallen met een keurmerk, ook in stallen die behoren te werken volgens het EKO-keurmerk, en die van de dieren van de diervriendelijke veehouders en noem ze allemaal maar op, leveren dramatische taferelen op. Wat is het toch verschrikkelijk, dat je denkt er goed aan te doen meer te betalen voor EKO-voedingswaren, omdat je daarmee hoopt, dat dieren, planten, milieu en mensen daar beter van worden, terwijl blijkt, dat het tegendeel waar is. En dan de reactie erop “van binnenuit”.

Ik citeer:
‘De beelden schetsen volgens de voorzitter van LTO-Noord, mevrouw Annechien ten Have-Mellema, een oneerlijk beeld: “Als je een bedrijf hebt met vierduizend dieren, dan heeft er altijd wel één iets”, zegt ze in de krant.’

Verschrikkelijk. Als je het niet aankunt vierduizend dieren op een kluitje te fokken, dan moet je of meer personeel aannemen, of je moet minder dieren houden. Zij mogen er toch niet de dupe van zijn, dat ze als ze ziek of mismaakt zijn, dan maar verwaarloosd worden, of ben ik nou gek? Ik vind het absoluut niet goed te praten – integendeel. Dit soort bedrijven verdient een gigantische boete en een cursus in het diervriendelijk, dierwaardig fokken van vee. We leven hier in een zogenaamd “beschaafde wereld”, we hebben de mond vol van allerlei wantoestanden elders, wijzen allemaal maar al te graag met het bekende vingertje naar alles buiten ons om, dat verkeerd of minder goed gaat. Maar in eigen land komen wel deze verschrikkelijke dingen voor, zoals varkensleed. Hoe kunnen de mensen die zich hier schuldig aan maken hun kinderen ’s avonds lekker instoppen, ze recht aankijken, vraag ik me af?

Mevrouw ten Have-Mellema, als voorzitter mag u dit niet goedpraten. Er moeten veel strengere controles komen op de wantoestanden in stallen, desnoods door vrijwilligers, gepensioneerden, uitkeringsgerechtigden of noem maar op. Is het nou voor een boer ook niet veel en veel leuker om te werken met liefde voor zijn varkens?

En wij, de bevolking van Nederland, de consumenten moeten echt nu eens met zijn allen aan de bel gaan trekken, dit soort dingen niet pikken. We moeten ons passieve gevoel van machteloosheid ombuigen en komen tot actie. Dus dat doe ik nu dan maar. Hopelijk valt het in vruchtbare aarde, waardoor er iets moois voor de varkens kan ontstaan en opbloeien. Lekkere blubberige grond, waarin ze naar hartenlust kunnen wroeten. Ze verdienen het. Een dierwaardig bestaan, zoals het ooit bedoeld is.

Copyright © 2011 Giselle Ecury

De nieuwe dichtbundel van Giselle Ecury is onlangs verschenen, die de titel Vogelvlucht draagt. Dit is haar vierde boek. Eerder verschenen Terug die tijd (gedichten, 2004/2005) en de romans Erfdeel (2006) en Glas in lood (2009). Giselle schrijft regelmatig voor Damespraatjes.

Lees hier ook de andere columns van Giselle

 


Reageer ook