Damespraatjes Damespraatjes

De zwarte ballon

zwarteballondp-h.pngMamma, vertel mij het verhaal van de zwarte ballon nog eens een keer, want toen ik klein was begreep ik het niet , maar nu ben ik groot en wil ik het nog een keer horen en begrijpen. Lieve kind kom hier maar naast me zitten en ik ga je het dan nog een keer vertellen.

Lotje was een blij meisje, die ook met nadenkende ogen de wereld in keek, en soms wat somber was. In haar handje had ze altijd een tros ballonnen bij zich, gevuld met lucht zodat de ballonnen niet met de wind mee op reis konden gaan. Ze hadden allemaal een kleur. Een rode die de liefde was, die zij gaf aan andere mensen. Een blauwe voor de vrolijkheid die zij uitstraalde. Een hele mooie gele ballon die weerspiegelde de belangstelling die zij had voor anderen. Ook had Lotje een paarse ballon die het geduld weergaf die zij had voor mensen die het even moeilijk hadden en haar aandacht nodig had.. En een witte ballon , die voor haar heel belangrijk was, en zo sterk dat daar geen lucht uit kon ontsnappen, dat was de liefde die zij had voor haar vader en schepper, God.

Maar heel diep in Lotje zat ook een ballon, een zwarte, die heel langzaam groter werd. Lotje werd ouder en beetje bij beetje ontsnapte er wat lucht uit de ballonnen, behalve uit de witte, die zij stevig vast hield en niet los wilde laten. De zwarte ballon werd groter en kwam op een slechte dag te voorschijn toen alle mooie gekleurde ballonnen slap aan een touwtje in haar hand hing. Lotje huilde bittere tranen om het verlies van haar ballonnen. De zwarte nam bezit van haar en dompelde haar in verdriet, boosheid, onmacht en wanhoop.

Alle mensen zagen hoe Lotje er aan toe was, en velen hadden medelijden met Lotje en treurden ook om het verlies van haar kleurige ballonnen, en probeerden haar op te beuren. Maar er waren ook mensen die het niet begrepen en zeiden dat ze flink moest zijn en niet zo moeilijk moest doen. Ook vonden sommigen haar egoïstisch, en zeiden dat ze alleen maar met zichzelf bezig was. Arme Lotje, ze werd zo verdrietig en begreep niet waarom de mensen, waar zij toch van hield, niet konden begrijpen dat zij helemaal niet blij was met die zwarte rotballon. Ze durfde het ook niet los te laten want ze moest eerst weer nieuwe mooie ballonnen vinden en alles weer voelen waar de kleuren voor stonden.

Lotje ging voelen en zien dat er lieve mensen waren die ook een hekel hadden aan die zwarte ballon en haar probeerden te begrijpen en daar ook moeite voor deden. Maar ook veel geduld hadden met haar ,ook als Lotje zich zo rot voelde,als Jonas in de buik van de vis. En als job op de mestvaalt Er ging een hele tijd voorbij en Lotje ging ontdekken hoe zij haar mooie kleurige ballonnen weer terug kon krijgen en vroeg ook herhaaldelijk om hulp bij haar lieve vader God, en langzaam ontspande haar andere handje zich, en op een mooie dag in de lente liet ze de zwarte ballon los, die ver weg dreef met de wolken mee naar verre oorden. En wat ontdekte Lotje….God had in de bijbel op laten schrijven, dat een ware metgezel ten allen tijden lief heeft. En die ware metgezellen die laat zij nu de vreugde voelen van het vinden van de kleurige ballonnen.

Mamma dit was een mooi verhaal, ik begrijp het nu. Wij moeten altijd lief zijn voor andere Lotjes die hetzelfde over komt, want niemand wil toch zo’n nare lelijke zwarte ballon. Fijn dat Lotje die witte ballon nooit heeft losgelaten want anders had ze ook de gekleurde ballonnen niet meer kunnen vinden en was ze altijd een heel verdrietig Lotje gebleven.

Margriet Koers

Margriet is verhalenschrijfster voor Damespraatjes en heeft voor
Damespraatjes ook verhalen geschreven over de belevenissen met haar
kleinzoon.

Lees ook haar andere verhalen


Reageer ook