De mantelzorgers; mensen met een groot hart

mantelzorger.jpg
Op 10 november worden in veel plaatsen van ons land de Mantelzorgers in het zonnetje gezet. Die komen dan toch in behoorlijke getale bijeen. Iedere keer, als ik dit lees in de krant vraag ik me af: “Hebben ze alle mantelzorgers? Wie weet er eigenlijk, hoeveel er onzichtbaar in ons land wordt gezorgd?”
Eerst zal ik even wat begrippen uitleggen. Mantelzorg is onbetaalde zorg voor een chronische zieke, gehandicapte of hulpbehoevende partner, ouder, kind of ander familielid, vriend of kennis. Mantelzorgers zijn geen professionele zorgverleners, maar het zijn mensen, die zorg geven, omdat zij een persoonlijke band hebben met degene voor wie ze zorgen. Het gaat bij mantelzorg niet om de gebruikelijke dagelijkse verzorging van een kind of ander familielid.

 

Gisteren, op de dag van de Mantelzorg reed ik “tante” Geer, een nicht van mijn moeder, heen en terug naar het voormalige appartement van mijn moeder. Daar waren ook twee zussen. Zowel tante Geer als mijn “echte” tante Suze zorgen actief voor hun inmiddels al een tijdje onderweg zijnde dementerende echtgenoten. Vooral met tante Geer had ik hier een heel gesprek over.

Het heeft een tijdje geduurd, voordat tante Geer in de gaten had, wat er echt met haar echtgenoot aan de hand was en is. Deels was dit, omdat ze er niet mee bekend was en deels ook doordat het zo sluimerend achteruit gaat, waardoor je het als dagelijks betrokkene niet zo ziet.

Gelukkig heeft ze een aantal kinderen, die wel met haar mee opletten. Maar ik heb ervaren, dat je als kind soms ook vrij laat in de gaten hebt, wat er precies aan de hand is en wat er dus nodig is. Ondertussen zorgt die generatie van onze moeders, meestal geduldig en toegewijd, voor hun echtgenoten.

Mijn tante Geer heeft langzamerhand wel door, dat dit een zware klus is en dat de klus steeds zwaarder zal worden. Hierom heb ik haar al eens gevraagd of ze gebruik maakt van de via de Wmo beschikbare huishoudelijke hulp. “Nee hoor, kind, ik doe alles nog zelf”, zei ze toen. Ze vertelt ook, dat haar telefonisch wel gevraagd was of ze het allemaal redde en dit heeft ze toen natuurlijk van harte beaamd.

Onlangs heeft ze met haar huisarts gelukkig een uitgebreid gesprek gehad. Wij hebben samen ook het belang van het op tijd aanvragen van een indicatie via het CIZ besproken. Want zonder een dergelijke indicatie begin je niets. Vaak is de eerste stap eens praten met een oudere consulent. Daar zag ze wel wat in.

Al pratend merkte ik, hoe moeilijk voor een eigenlijk te zwaar belastte mantelzorger ons woud van zorgaanbieders te doorgronden is. Doordat ik hier net ervaring in op had gedaan, kan ik het nu wat doorgeven.

Door die ervaring krijg ik ook altijd het gevoel bij de dag van de Mantelzorg, dat diegenen die van Willeke Alberti genieten slechts het topje van de groep mantelzorgers is, die toevallig “bekend” zijn. Ook vraag ik me dan af hoe mijn tante Geer daar naartoe moet, als ze alleen voor haar echtgenoot zorgt.

Daarom een oproep vanaf hier:

    * dierbare mantelzorgers, zorg dat je hulp krijgt en tijd voor leuke dingen.
    * beste niet-mantelzorgers, wees alert voor de mantelzorger in je omgeving en help hem of haar, want ze doen zeer belangrijk en vaak zwaar en onderschat werk.

Kerensa van der Douw

Lees ook: http://levenvankerensa.blogspot.com
 


Reageer ook