Damespraatjes Damespraatjes

Damespraatjesinterview met Giselle Ecury

Giselle-Ecury-met-Molly-dp
Giselle werd geboren op Aruba. Het hele gezin verhuisde in 1960 naar Nederland, het land waar haar moeder vandaan kwam. In 2005 debuteerde Giselle met de dichtbundel Terug die tijd en in 2006 verscheen haar eerste roman Erfdeel. In die tijd is begon Giselle met het schrijven van columns voor Damespraatjes. Later volgden nog de roman Glas in Lood en de dichtbundel Vogelvlucht. Een paar maanden geleden verscheen bij Uitgeverij In de Knipscheer haar roman De rode appel, waar zij ook zelf de afbeelding op de cover voor ontwierp.

Je hebt nu 3 romans en 2 dichtbundels op je naam staan? Voel je je meer schrijver of dichter?

“Aan het einde van een prozacursus moedigde de lerares me met klem aan vooral dóór te gaan met schrijven. Dat was de dichteres Anneke Reitsma, o.a. Neerlandicus, Ida Gerhardt deskundige, oprichter en docent van de Stichting Taal en Letteren. Niet zomaar iemand dus. Ze was zó goed in taal en zo direct en eerlijk in haar kritiek. Als zo iemand jou vervolgens aanmoedigt door te gaan, dan moet je het wel geloven. Zo is Erfdeel ontstaan op basis van vier A4tjes. Maar ja, vanaf les 1 vond zij, dat er een dichter in me school. Zij vond mijn taalgebruik “poëtisch”. En inmiddels krijg ik dat vaker te horen. Een journalist uit Hellevoetsluis belde me eens n.a.v. Vogelvlucht. Hij vond het in alle eenvoud de beste bundel sinds tijden. Het lag naast zijn bed. Van één gedicht kreeg hij telkens weer tranen in zijn ogen. Mooi vind ik dat. Maar toch houd ik erg van fantaseren en zet ik graag op een verhalende wijze “mensen” neer, die zich met hun achtergrond en doelen uit een bepaalde situatie moeten zien te “leven”. Herkenbaar voor de lezer, zodat die zich ermee kan identificeren, zich erdoor geraakt weet en er misschien zelfs wat aan heeft.”

Je schrijft regelmatig columns voor Damespraatjes. Zijn deze columns qua thema’s en schrijfstijl vergelijkbaar met je romans?

“Nee, dat vind ik niet. Twee zaken komen wel overeen: in beide gevallen gaat het om dingen die me raken en altijd ga ik tijdens een schrijfproces onmiddellijk associëren. Het ene beeld, waar ik van uit ga, roept dan iets op: een herinnering emotie, of wens. Dat kan door een vogel komen die in mijn tuin landt, of door mijn hond die me ontroert. Zoiets brengt me opeens op andere ideeën. Daaruit kan dan enerzijds een luchtige column voortvloeien (of één met een boodschap) en anderzijds een scène die een bepaald personage op het lijf geschreven is. Mijn columns zijn echter luchtiger qua stijl, denk ik.”

De rode appel omvat twee levensverhalen, die van Nick en van Elisabeth. Beiden hebben een achtergrond die zich deels op Curaçao heeft afgespeeld. Wat in beide levens bepalend is, blijkt het schemergebied te zijn tegen de achtergrond van de jaren 60 en 70 met bij de jongeren veranderende opvattingen, een tweede feministische golf en het recht op openheid en seksuele vrijheid, terwijl hun ouders dat proberen tegen te houden. Met alle gevolgen van dien. Je stelt in je boek ook een vraag aan God: “Waarom liet je trouwens de vrouw die appel plukken? Je weet dat het de man is die het voortouw neemt en het onschuldige meisje plukt voordat ze gerijpt is.”

Giselle-Ecury-met-chelsea-dp
Is dit het beeld dat jij uit de jaren 60 en 70 hebt overgehouden en denk je dat dit thema nog steeds actueel is?

Deze stel ik een beetje bij: niet ík vraag dat aan God. Mijn personage Elisabeth doet dat als ze bij een kunstwerk staat dat De hand van God” heet, La main de Dieu. Daarin zit het antwoord: mijn eigen beeld uit die jaren is vooral ingekleurd door het vele lachen dat we deden, op de middelbare school, daarna tijdens mijn vervolgopleiding en de eerste jaren als lerares op een huishoudschool met een jong team. Ik ben geen gangmaker, maar haak met grappen gráág aan. Heerlijk!

Het zou in die tijd overigens niet in mij opgekomen zijn stiekem met een vriendje naar Parijs te gaan, daaraan had ik geen behoefte, mijn vriendinnen deden zulke dingen ook niet en je had er eenvoudigweg het geld niet eens voor. We waren braaf, maar schuwden wat onschuldig experimenteren ook niet, maar er was onderling altijd een ruim wederzijds respect. Let wel: het taboe op seks werd eindelijk een beetje doorbroken, de eerste blote vrouw was getoond op de televisie! Tegenwoordig is dat ondenkbaar! Wat ik als puber nooit voor mogelijk hield: ik ging samenwonen op mijn 22e. Wel met de intentie dat het voor eeuwig was. Niet dus. Ik was mijn tijd vooruit… Dat hele brave in De rode appel  hoort bij Elisabeths karakter, die de door jou geciteerde opmerking plaatst. Die opmerking zegt dus vooral iets over háár en haar eerste seksuele verlangens. Het is een voorzet op wat haar is overkomen en wat later in flashbacks in het boek aan de orde komt. Bovendien paste het heel goed binnen het tijdsbeeld van die jaren en zelfs ook nog wel van de beginjaren ’80. Als lerares Gezondheidskunde op een plattelandsschool voor meisjes zag ik, dat de tijd had stilgestaan. Ik denk, dat een minder goed verlopen eerste seksuele escapade nog steeds veel impact kan hebben. De scheidslijn tussen liefde en lust is dun. Het onderwerp is nog steeds actueel, ja, al zijn pubers vele malen beter voorbereid.

Wat is de boodschap die je in het boek wilt uitdragen?

Heb jij er, als lezer, een boodschap in teruggevonden? Een antwoord hierop zou de wind uit de zeilen van de lezer kunnen halen. Het verrassingseffect is dan weg. Kunnen we deze vraag niet aan de lezers overlaten? Wat haal jij uit dit verhaal? Mail het ons!

Bepaalde thema’s, zoals de Antillen, een lieve en zorgzame vader, kinderloosheid zien we steeds terug komen en ik kan mij voorstellen dat de lezer denkt dat je boeken autobiografisch zijn. Is dat zo?

Nee, dat zijn ze niet, géén van drieën. Het zijn echte romans. In Glas in lood komt kinderloosheid trouwens juist niet voor: het gaat om een jonge, alleenstaande moeder met haar dochter van een jaar of 10. Na Erfdeel was dit mijn antwoord op de vaak gestelde vraag, wat er nou toch met mijn eigen vader gebeurd was – m.a.w. op het gevoel dat lezers kregen, dat het hier om een autobiografie ging, waarin het hoofdpersonage ongewenst kinderloos was – en ja, dat steek ik niet onder stoelen of banken: ik ben dat zelf ook. Maar mijn vader is altijd bij zijn gezin gebleven en stierf in 1984 zelfs in de armen van mijn moeder. Een van de thema’s in Glas in lood is a.h.w. een ode aan de vaders en de vaderfiguren. Zo vond ik dat hij “gerehabiliteerd” werd.

De rode appel cover-Giselle-Ecury
In De rode appel leeft het thema nauwelijks, al heeft Elisabeth geen kinderen, min of meer omdat ze daar niet aan wilde beginnen. De reden waarom wordt inzichtelijk gemaakt.

Het schrijven vanuit een ik-figuur heeft mijn voorkeur en vereist empathie, maar in bepaalde delen of fragmenten van zo’n boek schilder ik hetzelfde personage af in de derde persoon. Ik beleef alles echt alsof ik dat personage ben, met dat karakter en die tekortkomingen, frustraties, toekomstdromen en trauma’s. Blijkbaar doe ik dat zodanig, dat ik de lezers heel dicht naar me toe trek. Onderhand heb ik heel wat dubbellevens moeten lijden! In mijn romans komen overigens wel dingen voor die ik zelf heb meegemaakt. Ik verander ze, indien dat de dramatiek rond een personage ten goede komt. Een voorbeeld is de scène waarin Elisabeth uit de bus stapt en langs een weiland loopt met paarden. Dat tafereeltje bestaat echt. Als ik erlangs loop, zeg ik ook wel eens: “Dag paard.” Of ik klak met mijn tong, in mijn jeugd woonden we naast een manege, paarden vallen mij altijd op. Maar de ontboezemingen van Elisabeth heb ikzelf nog nooit geuit… Zoals de schrijver Simon Carmiggelt het zei: “Ik lieg de waarheid.”

Wat zijn jouw plannen voor de toekomst? Ga je nu werken aan een roman of een dichtbundel?

“Dat weet ik tevoren nooit. Tot nu toe zit er een zeker ritme in, ja. In mijn hoofd zit een heel mooi verhaal, een mix tussen fictie en feiten. Daar moet ik in Duitsland heel wat onderzoek voor doen, want ik wil dat die feiten kloppen. Misschien dat ik ondertussen alweer een nieuwe bundel kan samenstellen uit mijn niet gepubliceerde poëzie, in de hoop, dat mijn uitgever zich daarin ook kan vinden. Wie weet?”

BESTEL DE RODE APPEL OP BOL.COM

Meer informatie over Giselle Ecury: www.giselle-ecury.nl


2 reacties

Coby -

Giselle is een lady waar u vast en zeker meer over zou willen weten.

Ik heb genoten van het interview!

Warme groet,
Coby Hagebeek

Giselle Ecury -

Dank je wel! Leuk om iets van je te horen, Coby, ook via Sandra. En ik ben blij dat het zo goed met je gaat! Mooie feestdagen en een fijn 2014, Giselle

Reageer ook